De verpietering slaat toe. De werkelijkheid was maal honderd toffer

  

   Wat te doen als de temperatuur oploopt tot boven de dertig graden?
 
Je spreekt af met Laleña op haar vroeger adres. Dat adres heeft een zwembad.
Je arrangeert de Huisvrouw die een auto heeft met airco en die niet te gierig is om die vollen bak te laten blazen.
Je doet en zegt een hele dag dingen die niet vatbaar zijn voor het verschijnen op een gedistingeerde blog als de mijne (afwachten wat Huisvrouw erover schrijft… want haar blog is waarlijk minder venerabel)
Je blijft ’s avonds tot het donker plakken op het zwoele terras van Huisvrouw onder het mom dat de ring nog dichtgeslibd is.
Je bent fier op jezelf dat je die warmte hebt bestreden met vriendschap (en luxe).
 
En dan geven ze de dag nadien vaneir zo’n oververhit weer! Dàt was niet afgesproken, Frankie! Jij jokjuin!
De soberdere versie van gisteren wordt met de oksels hoog en het voetbadje binnen voetbereik op de ligstoel onder de boom met een boek. Want naast het opverteren van huisvrouws koele lucht, heb ik ook haar boekenkast enkele kilo’s lichter gemaakt.
‘t Is draaglijk leven zo.
 
Maar je schrijft er wel verpieterde blogs van.

De ziekenkas was al dicht. Dju.

  

   God tot Moeder natuur eerder deze week :
 
“Dat jonk kan niet koken, geen pak koffie openen zonder te morsen, d’r verhalen voor haar blogstukken geraken op, de ziekenkas is nooit open als ze ernaartoe fietst, haar foto’s mislukken als ze die op het internet wil zetten en haar kuisvrouw laat net weten dat ze twee weken congé pakt. Komaan Moeder N, gun dat kind ook eens iets. Iets waar ze zelf niks voor hoeft te doen en waar geen vijftig nabehandelingen meer aan te pas komen. Iets simpels.”
 
Zapnimf stond op en smaakte de gift van de tuin.
Slechts een klein percentage was reeds rot.
Zap is geen rappe, ook niet als ze iets krijgt.
Toch mercikes, moeder N.

                      

De wereld is leeg als ik erop fiets

  

   In de reeks : Doe eens extreem banaal.

Of de serie : Stoef er nog een laatste keer op los. Anderen fietsen naast een autosnelweg.

Of : Is de inspiratie op, meiske?

Of : Bevestig het mafketelgehalte in uzelf.

In navolging van die Aarsman-fotograaf die in Humo stond en vond dat ordinaire onderwerpen tot kunst verheven kunnen worden, fietste uw zapnimf vanaf mei door het wonderschone Vlaamsche land naar en van haar ambtenarenleven. Gisteren voor de laatste keer dit schooljaar.

 

Ze vond dat die prestatie ( 23 keer 23 km) wel een ode verdiende en ze vertrok dinsdag een half uur te vroeg met het fototoestel in aanslag rond de nek.

Over compositie, lichtinvallen en hoeken laten we ons niet uit, maar de verwondering is toch groot dat ik zomaar al fietsend met de hand in de lucht kruispunten en daarnaast het ontbreken van ander verkeersminnend volk kon vastleggen.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         

                                     

  

  

En dan fret ik nu even iemands kloten op want ik merk dat door een foutje van de firma en na twee uur werk om ieder fotootje er apart op te zetten, de foto’s niet aanklikbaar zijn. Nu kan je op dat kilometrikske niet zien hoe snel ik rijd tijdens het fotograferen en de haven op de achtergrond op de tweede foto, zesde rij, zal ook verborgen blijven voor de klikgragen onder u. Tenzij ik straks goesting heb om het nog eens allemaal te herinstalleren.

Update : Dat lukt van geen kanten natuurlijk, wat had u gedacht? Daarom die haven hieronder nog eens. Omdat ik dat steevast een hallucinant beeld vind, dat fietsen tussen de koeien met de mechanische mammoeten en Doel in zicht.

  

    

  

Lees(ver)voer(ing) voor onberispelijken

  

   De juf van minizap is de vleesgeworden voorbeeldfunctie.

Altijd geduldig, valt nooit uit de toon, pietje precies, een huishouden en moederschap dat de perfectie aanraakt. Lief bovendien.

Dat verdient handgeklap tot in het oneindige. Beloning en waardering.

 

Dus vulde ik haar gietertje met de laatste Goedele. Zo kan ze in de vakantie ook nog wat bijleren over spuiten en slikken.

Want leergierig zijn ze ook nog, die volmaakte juffen.

  

  

Ontspanningspakket zomer 2009

Inhoud :

-      Onze dank voor bij de koffie (merci’kes)

-      Veel zoete hartelijkheid (gelukssuikerhartjes)

-      Verlichting  letterlijk en figuurlijk (kaarsjes in glaasje) 

-      Lees(inver)voer(ing) 

-      Werkloze stressbal. Ook bruikbaar om muggen te meppen. 

-      Vergeet die vereende schoolse krachten, ver-dobber de zomer in zalig niksdoen.

-      Optioneel : gieter Stel dat je toch eens voor je plezier in de tuin wil werken… Al zien wij hem als symbool van het liggen/zitten/hangen/luieren/dutten in diezelfde hof.

Prettige vakantie

Minizap en aanverwanten

 

PS : Met dank aan Chelone, die mij die ‘Goedele’ verstrekte (gevonden op het toilet) tijdens haar open tuindag. 

  

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet. Ik denk, ik denk…’vergeetachtige!’

  

   Enkele uren na de klopgrage poetsvrouw ergens op een bankje naast een wandelpaadje boven Monschau :
 
- “Amaai, ik vraag mij af hoe ze daar op dat dak de was kunnen ophangen.” (Er hing een droogrekje)
- “Ahum? Over welk dak heb je het?”
- “Awel, recht voor ons. Zie dat dan niet?”
- “Nee. Ik zie honderd daken recht voor ons.”
- “Allez, moose, doe een keer je best. Daar heb je een enorm dak met drie dakkapellen. Rechts daarvan is er dat vervallen dak. Dan kijk je twee cm naar onderen, waar die witte gordijnen hangen. Een tikkeltje verder richting oosten heb je dan dat dak waarvan het net lijkt alsof het uit drie delen bestaat. Kijk nu schuin. Dat huis is een café ofzo. Ja? Drie huizen verder is er dat schatttig pand en nog eens twee ernaast hangt er een vlag buiten. Vlak daarachter is dat dak met de wasdraad. Ziedet nu?”
- “Nee.”
 
 
  

Ergens op een terrasje bij een watertje.
 
Moose : “Spelleke! Aan wie denk ik nu?”
Zap : *Gluurt eens rond* “Aan Nadine.”
Moose : ??? “Hoe weet gij dat?”
(Van de dame die op Nadine lijkt, hebben we geen foto.)
 
 
De laatste kilometers van een wandelingetje op de Hoge Venen. (19.00 uur)
 
Zap : “Ligt mijn jas in de auto? Heb jij die zien liggen op de achterbank? In de koffer? Ik kan mij mijn jas niet herinneren, de laatste uren. Zeg alstublieft niet dat ik mijn jas ben vergeten in het hotel! Toeme. Stap eens wat rapper, ik wil weten of mijn jas mee is. Djeezes, hoe stom kan een mens zijn van zijn jas te vergeten? Dat is toch iets dat alleen andere mensen overkomt?
 
En zo reden zapmoose aan het eind van hun tweedaagse weerom naar Aken om aldaar met handen en voeten die Duitsers wijs te maken dat er een jas in hun kamer is achtergebleven.
De Duitsers gaven bovendien ook nog zaps badpak vrij…
 
“Spelleke. Waaraan denk ik?”
“Waarschijnlijk niet aan Nadine?”

Bl-Aken van luxe

  

   Alice en haar konijn in Wonderland.
Voor het geval dat je me niet gelooft : bij de inkom stonden van die elektrische trotinnettes om van de vergaderzaal naar de bar met de grootste humidor in Europa te sjezen. Geef toe, dit kan ik onmogelijk zelf verzonnen hebben.
 
De reclame waarschuwde ons dat het wellnessgedeelte druk kon zijn op hoogdagen.
Die stip is uw zapnimf die in haar uppie de inhoud van het zwembad wat beweging geeft. Drie verschillende (eveneens eenzame) sauna’s verder, zit diezelfde zapnimf verscholen achter de rand van de foto haar ‘Jan Van Loy’ ‘Alfa Amerika’ te lezen. Die moet u allen ook doorbladerd hebben, maar daarvoor niet persé in de verpozingsbuitenlucht van een binnenplaats in het buitenland.
Onderaan merkt u het wit gebouwtje op waarin het zich allemaal afspeelt, dat rondhuppelen door de gangen in badjas.
 

Aken binnenstad zelf is net voldoende gedoseerd om er een etmaal in door te brengen :
Terrasje met middagmaal.
Dom bezoeken.
Schatkamer bezoeken. Deze is wauw. En behoorlijk decadent. Alles wordt toegeschreven aan Karel De Grote, maar achteraf blijkt dan dat het tentoongestelde object onstaan is in een latere fase op de tijdsbalk.
Terrasje met ijsje
Rondwandelen in de autovrije stadskern en het pittoreske diep laten intrekken.
Tarzan en Jane gaan spelen in het zwembad, niet doorhebben dat je na iedere streek van je handdoek je een nieuwe mag pakken. Ook niet snappen dat je dan de gebruikte badlakens in een mensenhoge vaas moet werpen. Er was geen foldertje : ‘luxe hanteren voor arbeidsdochters die niks gewoon zijn’.
De bon maakte gewag van een ijsgrot. EEN IJSGROT! Brrr brrrr, beren en ijs, schotsen en iglo’s, rollebollen in de sneeuw! Je naam pissen als niemand het ziet. We vonden ze tenslotte bij de douches : een luikje alwaar er wat brokjes gemalen ijs te rapen viel. Als je dan een grot verwacht… 
 
            
 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dürüm uit het vuistje (ons eetbudget was praktisch opgeterrast)
Terrasje met wijntje.
Nog een wijntje op hetzelfde terras.
Wandelen in Aken bij nacht.
 
Zoals kinderen naar een bollenkraam kijken, zo liepen wij doorheen het ontbijtbuffet. ‘t Is dat we bij ons eitje onze camera niet durfden bovenhalen uit schroom, want anders zouden we ons uitleven in Japanse toestanden. Minstens twee uur lieten wij ons de Duitse zon op het terras welgevallen. Tesamen met tien soorten broodjes met alles erop en eraan.
“Zot! Zoooooooot! Eet!”, moesten die diverse zakenmannen aan de tafels rondom ons mijn gedachten maar lezen. Die druiloren die hun dag op gang trokken met ocharme wat fruit en yoghurt bij hun kopje koffie.
 
Op papier mochten we tot de middag de kamer betrekken. Maar zo had de kuisdame van onze gang het niet begrepen. Tot drie keer toe klopte ze op onze deur om te kijken of ze onze vuiligheid al in haar stofzuiger kon lurken. Moose haalde nog wat slaap in en uw zapnimf was net druk bezig met de badkuip uit te proberen. Tijdens de derde keer deed de stoom van ambetantigheid die ik afliet onmiddellijk het badwater verdampen en ik sommeerde moose van onze spullen in de zak te smijten. Zes minuten later stonden we gepakt in de lift. Per ongeluk was ik in de kast vergeten te kijken. Als ik dat wel had gedaan, had ik daar mijn jas en mijn badpak nog zien wenken…

Kattig en op weg naar Aken (De Aristocats! The eye of the tiger!)

  

   Drie hoeraatjes voor alle neven en nichten van moose.
In ruil voor de pistolet die zij hier ooit rond de middag mochten eten, kregen wij van hen een wellnessovernachting cadeau. Tweedimensionaal vermomd als een Bongobon.
Wij gingen voor chique in Aken. Poepchique zelfs : Sissie de Keizerin in marmeren zwembad en drie sauna’s. Vijf sterren te tellen op de plakkaat aan een draaideur die kan concurreren met de Zandvlietsluis. Voor mensen dan. Keurige mensen. Zoals wij.
 
Een tweedaagse begint al in de auto. Met een muziekje. Toevallig de ‘Kings of Leon’. Die zageventen… zou mijn moeder zeggen.
Maar ik riep iets anders :
- “Ken jij The Tigers of Pan Tang? (Nee, vraag het me niet! Ik weet het ook niet hoe ik erop kom.)
- “Ik ken de Black Panthers.”
- “Teigetje!”
- “The Pink Panther.”
- “Een Jaguar.”
- “Tijgerbalsem.”
- “Koffie De Zwarte Kat.”
- “Pussycat.”
- “De Tamil Tijgers.”
- “The Cats.”
- “Black cat, white cat.”
- “The Lion King.”
- “Een Lion chocoladereep.”
- “Cat Stevens.”
- “Telt niet! Die heet ondertussen Yusuf Islam.”
- “Pantera.”
- “The Lions club.”
- “Addidas… euh…Puma bedoel ik!”
- “Minoes.”
- “De Belgian Lions.”
- ” The Stray Cats.”
- “Olympique Lyon.”
- “De Tomaso Pantera.”

- “Mmmmm, ik ben uitgeput.”
 
- “Zeg. Kings of Leon hebben toch niks te maken met een katachtige?”
- “O? Oeps. Ai.
Gaan we nu zeveren over het verschil tussen Leon of Lion? We zitten toch maar schoon ineens halverwege Limburg!”
- “Gelijk heb je schattie. Hoogste tijd voor…” (moose haalt zijn verrassing van onder zijn zetel en duwt hem in de cd-speler.)
 

  
Als doorgewinterde Leonnen zongen zij zich schor over de autostrada richting Aken :
 

De tuinmannen bij de belastingen

  

   Wij konden er wat van. Wonder boven wonder.
 
De federale overheidsdienst financiën is dit jaar gul geweest voor zapmoose.
Het bedrag van de aanslag in ons voordeel is groot. Denk duizenden. Denk bijna drieduizend voor mij alleen al. Moose gaat daar nog ruimschoots over. De verbazing hier in huis kolkt euforievraagtekens. Maar wij zijn geen uitpluizers, wij laten onze ogen een keer of vier uit onze kassen rollen, rapen ze weer op en leven stilletjes verder. Tussen de habitudes door gokken wij per Franse slag naar redenen als : gaan samenwonen in 2007, moose die de kinderen ten laste heeft genomen op zijn loonbrief, wij zijn zo’n magnifiek voorbeeldkoppel dat de mensheid daar wel eens iets tegenover mag stellen om ons voor die vaardigheden te bedanken…
 
Echter, zo heel tof vinden ze uw zapnimf daar bij de uitbetalingen blijkbaar niet, want toen half juni de valuta’s wegblijven (er was eind mei beloofd), raakt zij lichtjes edoch beheerst in paniek.
Het uitvlooien van het aanslagbiljet brengt duidelijkheid : de bietekwiet die de rekeningnummers doorgeeft van mijn CORRECTE weergave op mijn brief naar de praktische afdeling, had die dag op zijn eigen creatieve eilandje gezeten. Een cijfertje uit de lucht gegrepen hieeeeer! (familie Knots-intonatie!) Een eigen getalletje daaaaaaar! Kortom, geen enkel cijfer in dat rekeningnummer kan ik het mijne noemen.
 
Eigenlijk kunnen ze uw zapnimf helemaal niet uitstaan.
- Telefoontje ontvangstkantoor eigen dorp.
“Ge zijt verkeerd, madammeke, maar ik geef u de juiste nummer.”
- Telefoontje naar juiste nummer.
“Geef uw gegevens dan maar. O nee, ik mag dat hier niet in orde brengen, dat moet naar Brussel. Email? Euh… je moet maar eens op de achterkant zien van dat aanslagbiljet dat je terug hebt gekregen, daar staat het op en anders op de website van de belastingen.”
- Op de website wordt het lachen. Bij de knop ‘communicatie’ staat alleen een adres op. Voor brieven. Echte brieven.
- Het wordt een digitaal bericht naar iemand die meteen terugschrijft dat ik weer verkeerd zit, maar dat hij het juiste webadres ook niet heeft. Wel een telefoonnummer! Jeuj!
Ondertussen leur ik al enkele dagen het internet rond met een foto van mijn paspoort, een foto van dat aanslagbiljet alwaar ik heel groot de juiste IBAN- nummer heb opgeschreven met mijn handtekening erbij.
- We proberen ieder ander emailadres dat op de achterzijde staat van mijn papier.
Dagen gaan voorbij en niemand die iets laat weten.
 
Omdat ik wel minstens vijf keer in het bezit ben van het juiste telefoonnummer, toets ik dat een week later ook nog eens effectief in. Joehoe? Mijn drieduizend euro slingeren doelloos rond! Actie!
- Mens met spraakgebrek neemt op en laat mij vijf minuten lang heel het verhaal vertellen. 
“Oei, ik zal u moeten doorverbinden, momentje.”
- Zelfde mens neemt terug op na twee minuten vreselijke luide muzak.
“Meneer?”
“‘t Was madame.” (Daarvoor stel je je dus voor met naam en toenaam)
“O ja, dat doorverbinden gaat niet zo vlot, nog even geduld.”
Ik veronderstel voor mijn eigen gemoedsrust dat dit gewoon de tuinman was die langskwam om zijn hark op te blinken met een brillendoekje en de telefoon hoorde rinkelen terwijl de echte bediende even een toiletpauze nam. Als het over mijn geld gaat, wens ik de uitvoerders niet aan incompetentie te linken.
- De volgende kan mij ook niet helpen, de doorverbindknoppen staan in de verkeerde volgorde. Hup naar nog een andere.
Alleluhja! Deze knakker weet zelfs al waarover het gaat! (Ik verdenk hem enkele seconden de tuinman te zijn, maar daarvoor hakkelt hij te weinig)
“Welja madame, dat is naar Brussel doorgestuurd hè?”
“Ik wilde het maar weten, meneer, want ik heb zelfs geen ontvangstmailtje gekregen. Bijgevolg wist ik niet eens of het nu in orde zou komen.”
“Luistert! Als wij naar iedereen een mailtje moeten sturen die ons een vraag stelt! Gij weet niet hoeveel werk wij hier hebben zeker?”
Ik verontschuldig mij voor het storen en denk : HOEVEEL TIJD KOSTEN TIENTALLEN VAN DEZE TELEFOONS, DENK JE, LOEMPEN OS? TERWIJL JE DAT AUTOMATISCH KAN INSTELLEN ZO’N STANDAARDANTWOORD.
Toch durf ik nog te vragen of hij een idee of ik weer twee maanden moet wachten op dat geld? Als ik de mens kreunend hoor sterven aan de andere kant van de lijn, hang ik rap rap op. Dàt wil ik niet op mijn geweten hebben!
 
 
Ik suggereer niks, maar stel dat ik zou willen frauderen, ik achtte de tijd er rijp voor. Bende morons.
 
 
PS : Tax on web belooft ons in eerste instantie voor volgend jaar 16 000 euro rijker te maken. Iets dat zelfs de minst begaafde in dit huishouden maar moeilijk kan vatten. De bedrijfsvoorheffing wordt zo erg overschat en ondanks alle ingrepen van moose, wil die uitrekenbalk onze cijfers maar niet aannemen. Er komt nog een avond gesukkel aan te pas tot de cijfers realistische vormen aannemen.
Mijn wenkbrauwen krullen toch een frons. Teruggave 2010 : ongeveer € 400 (tesamen)
Al is dat een immens verschil met dit jaar, ‘t is nog altijd niet bijbetalen hè!

De toegevoegde waarde en haar (eigen)aardigheidje(s)

  

   De poetshulp, Lana, en ik zijn bijna dikke vriendinnen.
Bijna. Want er is niemand thuis als zij komt dirigeren met plumeau, onderstrepen met spons, accentueren met wc-eend. Iedere week opnieuw laat zij zwierig haar produkt en doek fladderen door de alheid van onze inwendige woonruimte.
 
De virtuele vriendschap zit ‘m in de mails die naderhand steeds volgen.
Over hoe ze knoerthard haar oog op die plant met het flesje (dat olijfboompje dat al meer dan eens een bijrol kreeg in menig blogstukje) prikte. Of over het ontbreken van sensoren op de bovenkant van haar kop waarna ze onzacht in aanraking kwam met de punt van een kastje dat – ik geef dat grif toe – op een zeer onhandige plaats hangt en bovendien precies net op schedelboenkhoogte. (Tenzij je kabouter bent.)
Intieme onthullingen, die een band scheppen naast de objectieve overdracht van de dienstencheques.
Confidenties, waarop ik me in alle meelevendheid haast, haar in reply te wijzen op de plaatsen waar de veiligheidsbril en de fietshelmen van de kinderen liggen waarvan zij naar believen gebruik mag maken als dat haar kuisende leven kan veraangenamen.
 
Lana is ook een lolbroek. Dan vraagt ze mij per kattebelletje om haar eerst te mailen met een lijstje van wat ik denk dat zij allemaal extra gedaan heeft. Op zulke dagen kruip ik met mijn neus tot bij alle ramen, controleer ik de keukenkastjes langs binnen en langs buiten, vraag ik me af of de verwarming niet meer blinkt als tevoren, merk ik dat de microgolfovenbinnenkant heel erg op een spiegel lijkt…
Huishoudelijke werkkrachten willen duidelijke appreciatie voor hun werk. Wat ik uiteraard begrijp, maar ik sloeg toch maar in een mengpalet van warme kleuren uit toen het een dag te laat doordrong dat ze ook de vuilnisbak een fikse beurt had gegeven.
 
Een andere keer zie ik bij thuiskomst allerlei constructiemateriaal op de keukentafel liggen met een briefje : ‘Ha zap, ik heb je dampkap even schoongemaakt, maar ik vond de nieuwe filterdoek nergens. Regel jij dat nog even?’
Onze kameraadschap is echter nog niet van die aard dat ik kon repliceren : ‘Lana, mens, filterdoek? Wat is dat? Waar haal ik dat? en hoe in godsnaam krijg ik die dampkap terug pratende? De voorbije tien jaar heeft die dampkap toch nooit gesputterd?
Daarvoor had ik mijn ouwe vriendin nodig – Tulp – die naar mij keek alsof ze plots de allerlaatste dodo uit die propere vuilbak van hierboven zag scharrelen : “Jij hebt nog nooit die dampkapfilter vervangen?!”
(Ja zeg, er zullen heus mensen bestaan die bijvoorbeeld nog niet van ‘het exclusiecriterium bij het detecteren van discalculie’ gehoord hebben, mag ik dan het woordje ‘dampkapfilter’ als zwart gat hebben in mijn keukenvocabulaire? Mag het?)
 
Maar, alsof ik niet genoeg vereerd ben met al dat bovenmaats geschoonmaak, en alle openhartigheden die deze met zich meebrengen, deed Lana er vorige week nog een schepje bovenop. Op de tafel stond een guitig plantje, professioneel ingepakt en het bijbehorende kaartje liet weten dat ze mij een hele leuke verjaardag wenste (de vorige week was ze het vergeten, maar dus nu een aardigheidje voor mijn verjaardag).
“Je had nog gezegd dat je een feestje had gehad, maar niet dat het voor je verjaardag was.”
 
Dat is heel lief van je, Lana, speciaal aardig OMDAT IK PAS IN NOVEMBER JARIG BEN!
Dat wij nog lang zulke vriendinnen mogen blijven!  Een toegevoegde waarde!

Mijn wijs idee is afgewezen. Morgen vroeger opstaan.

  

   Moose – alias bronstige narwal, maar nu even niet – dreint de omgevingslucht in zielige smog :
“Ik ben zo ongelukkig. Zo ongelukkig ben ik. Ongelukkig ben ik zo.”
 
Pfffft.
Je zou voor minder als je onderuitgezakt met de zapkas bij een herhaling van FC De Kampioenen blijft steken.
 
- “Mijn leven is triestig. Triestig is mijn leven. Is mijn leven triestig?”
 
Dat is eigenlijk wel durven als je vlak naast zapnimf, de eclatante, zit die haar leven als een octopus heeft gelinkt aan het jouwe. (En zo meteen een ijsje gaat scheppen voor jou! Ja!)
Vinden jullie ook niet, beste bloglezertjes? Dit alles terwijl het eigenlijk mijn beurt is om een PMS-aanslag op te vangen.
Maar ik blijf aardig en zoek industrieus mee naar een oplossing.
 
- “Ik weet wat!
In mijn boekentas zit 58 keer 60 maal- en deeltafeloefeningen en 58 keer 30 sommen en aftrekkingen tot 100 (VIJFDUIZEND TWEEHONDERD TWINTIG bewerkingen – ruim twee uur werk). Als jij die even verbetert, dan besef je meteen hoe gelukkig je op dit moment echt wel was.
Wijs idee van me… weeral!”
 
- “Niet verschieten als ik in de vijver word teruggevonden, gemeen mens.”
 
- “Blijf je wel aan de kant drijven? Anders is dat zo’n gedoe en ik weet die okselbotten niet meer liggen…”
 
 
Mannen met slaaptekort, om horendul van te worden.
*Zapnimf schrapt alle vluggertjes voor zes uur ’s morgens definitief van het verlanglijstje*
Ze worden er toch maar ongelukkig van… 14 uur later.
 
Toeme, moet ik morgenvroeg nog verbeteren.
Maar ik zal wel gelukkig blijven hoor!
(Hysterisch) JAAAAAH!

Waarom wij nooit zullen meedoen met ‘mijn restaurant’

  

   – “Lief, wat eten we?”
- “Geen goesting om te koken vandaag, dus heb ik zonet de diepvriespizza in de kinderen en hun vriendjes gedraaid. Voor ons liggen er een paar aardappelen in de schil in de microgolf. Met boursin, kip en sla moet dat lukken.”
 
(Tien minuten verstrijken)
 
- “Schat?”
- “Mja?”
- “Misschien de volgende keer toch eerst de grill afzetten?”
- “Que?”
 
 
 

 

 
- “Gij ook een pizza?”

‘Begeren’, puh, wie zou ooit zo’n woordkeuze selecteren?!

  

   We sommen allereerst enkele verzachtende omstandigheden op :
 
- ik had een glaasje te veel op (het was een leuk feestje)
- puntje één bracht een kleine golf van hitsigheid met zich mede
- misschien was ik vergeten dat jij moe was en mottig van te veel te eten (het was een lekker feestje)
- jij zag er weer uit als een verrukkuluk smakelijk dier, zelfs met die sausplek op je t-shirt
 
Jaaah zèèèg, weet ik veel hoe ik op dat woord ‘begeren’ kom? Te veel bedorven melige gedichtjes gelezen?
Soit. Ik meende dat niet.
En ‘begeren’ is een belachelijk woord.
 
Aan je antwoord (mail) te lezen, was het weer hard werken die dag.
Hier en daar vind ik nog wel een detail voor verbetering vatbaar. Konijnenoren?
 
 
De poëet in mijn vrijers reet. 
 
O schat o schatje mijn
wat zeg je nu toch weer?-
dat ik je geen voldoening schenk
dat ik je niet begeer?
 
Je zegt ‘je bent wel lief
maar je streelt mij gelijk een hond’
maar schat, ‘t komt door je puppyogen
en je grote puppymond.
 
Je bent mijn dikke poesj,
mijn krulparkiet, mijn zachte moederdier.
Alleen jij boert als een kudde gnoes
vol wellust en plezier.
 
Je bent mijn antiloop,
mijn danspinguïn, mijn sluwe hermelijn
‘t pimpampoentje uit mijn dromen
en je hebt de oren van konijn.
 
Je bent een wijze uil
een pandabeer, een marmotje in haar nest
de poetsvrouw is een lama
maar jij, jij bent the best.
 
Jij bent het hele beestenbos
de eekhoorn van Tellegen Toon
jij bent alles en nog veel meer:
Een ichthyostega uit het devoon.
(geen ander beest dat rijmt op ‘toon’)
 
Laten we vanavond eens wat slowen
les één uit de reeks ’swing your reet’
heel veel van elkaar houwen
en dan eindigen met een krakende scheet.
 
 
Nounou!

Zapnimfje, haar prins en de zeven struikrovertjes, opgefokt en drukjes

  

   “Whaaaaa!” schreeuwde hij me fietsend toe. “Whaaaaa!”
 
We pedaleerden door een verlaten bos met nogal veel duiten die vrolijk flapperden in een envelopje in mijn fietsmandjeswippende sacoche. U moet weten, of u hoeft helemaal niet te weten, maar dan kan u ook niet volgen, dat aan de ene kant van het woud de bank zijn vestiging heeft, die ons net die bundel briefjes verstrekt had.
 
Moose was niet onverdeeld gelukkig, hij liet dat merken met : “Whaaaaaa!”
 
En :
“Wat ga jij doen als straks een bende struikrovers vanachter de rododendrons springt, hein?
Ik geef je nog drie dagen en dan haal ik er een dokter bij. Col-lo-ca-tie”
 
Zelf kreeg ik die brede glimlach niet uitgeveegd. Een opgefokte vrijer die een modderput probeert te ontwijken op zijn pad, net als hij een moeilijk woord in petto heeft, dat blijft schattig.
 
“Eerst stop je met roken (jaja, nog altijd, applaus!) en vervolgens wil je alles per fiets doen, ga je een huis kopen, organiseer je twee benefiets, maakt plannen om kaartjes te maken en cursus te gaan geven, je slaapt nog amper (nvdr : hij bedoelt dat ik af en toe eens wakker word en niet meer uitslaap tot de middag). Zie je plots bobbels vol schoolwerk dat je ’s avonds laat of ’s morgens vroeg nog eventjes moet verwerken. Moet je vriendinnen in het buitenland redden en wil je een blogmeeting met zoektocht in elkaar puzzelen.
Ondertussen heb je uitjes met vriendinnen naar de cinema, koffiedrinken met andere vriendinnen, hang je met vijf mensen tegelijk aan de telefoon en lees je de shortlist van de Gouden Uil.
Vergeet ik nog iets?”
 
“En nu vertel je over ‘een fenomenaal plan’ om, als je op pensioen bent, van onze hof café wil maken? Maar alleen in de zomer en alleen als de zon schijnt. En zelfbediening. Met makkelijke tafels en stoelen, die stapelen. Tenminste als dat mag volgens de gewestplannen? Welwelwel.”
 
“Whaaaaa! Jij bent zo manisch als je vader!* Als je binnen de paar dagen niet kalmeert…”
“Knettergekke!”
 
Ai ai ai.
Toen kreeg ik per ongeluk ’s avonds in bed zo’n sardonische slappe lach.
Zo van : WHOEHAAAHAAAAHAAAAAA.
Vele minuten lang.
Bij het lezen van een volslagen onnozel zinnetje in een totaal onbenullig boekje. Gepaard met bekers vol tranen, afgrijselijke uithalen, buikpijn en een verbouwereerde moose.
 
Dacht ik : “Misschien toch maar effe mijn blogleven een beetje terugschroeven? De aandacht wat afleiden naar het intieme leven zodat ik straks niet alles over een gedwongen opname weet?”
 
 
Thans opereert uw zapnimf terug vanuit haar gewoonlijke lamme-tamme-constitutie.
Niks aan het handje.
 
 
*Mijn vader is ook alweer anderhalve maand thuis. Gezapig weer de oude. Zomoetdat.

The return of the zapnimf

  

   (Omdat het vaderdag was)

Boenk!

Tjakkaaaaa!

Yieeee-haaaaaa!

(draai mij eens om)

 

Oké. En nu?

Profiteren, afleren, mezelf depanneren

  

   ‘k Ga efkes voor een paar weken mijn leven wat sorteren.
Uit sappeloosigheid valt ook niet veel te bougeren.
Tijd om de fragmenten zapnimf ietwat probaat te groeperen.
Pas op : ben wel terug binnen de korste keren.
 
Mis mij gerust.

Simpel als poep, net als kraak(je de pluimstaarttoef)

  

   Geen plek meer vrij. De zon had zich dan ook gegoten over het terras.
Uw zapnimf met haar gemaal zo dood als een steen (nog niet, maar bijna – jaja stilaan, bereiken wij de status van fietsers waar het doorwintert) en (toch) zoekende naar een lesser voor onze dorst.
 
Hoe zuchtig van gemak toch van ons om de minst weerbare bevolkingsgroep in een vorsende blik van het oog hen nijdig als pis te maken. Dat lukt altijd met die ouden van weekdagen. Nochtans, wij smakten enkel zo ruchtig luid wijl zijn aan hun ijsje likten. Verontwaardigd zochten zij naar een oord om toe te vluchten en keken zij ons zo lelijk als foei aan.
 
Moose en ik trokken ons daar niks van aan en pikten de verworven zitmeubelen in. De gefietste kilometers zaten in mijn benen, dus legde ik mijn benen op mooses schoot in de hoop dat ze verder wilden geleiden tot in iemand die de vermoeidheid beter kon verteren.
Geholpen door de ‘water in mijn kelder’ broek, streelden de handen van mijn wildste droom in werkelijkheid mijn enkels en kuiten. Die doen dat automatisch als ik ze dicht genoeg in de buurt duw.
“Ha! Lieverd!”, loensde ik zelfingenomen, “zacht hè? Vanmorgen met het scheergerief erover gevlogen. Speciaal voor jou! (wat slechts een tikkeltje gelogen is, ik kon er zowat een Donna Summer kapsel in vlechten.)
 
Hij schonk mij zijn allerliefste glimlach. Die ene die kalmpjes verschijnt en dan transformeert tot een sabel : “En ook speciaal voor mij dit toefke wollig vergeten te plukken? Hier achteraan je been?”
 
Mijn sexy mood daalde terwijl mijn ogen ziende waren.
Tijdens de rit terug naar huis voelde ik grimmig hoe toefke telkens tegen de kettingkast streek. Ie-de-re trap!
En ik bedacht dat er veel te veel samenstellingen bestaan die nergens op trekken.
Ter afleiding.

Wie zegt er dat die van het onderwijs altijd klagen?

  

   Toet toet. Boing boing.
Kokki en Peppi.
Peppi en Kokki.
Allebei heppie
Meneers van inspectie.
Peppi een eitje.
Kokki kwaadaardig.
Vier dagen lang!
 
Toet toet. Boing boing.
Kokki en Peppi…
 
Neergestreken in onze educatieve biotoop. Eisend dat ieder woord gestaafd wordt met een document. Maar overbodige planlast? Daar mag je van hogerhand tegen strijden. Tot lagerhand je met de grond gelijkmaakt als je niet meteen kan bewijzen dat kind A een gepersonaliseerd traject aflegt.
Of je even alle raden wil opsommen en wie zit daar dan precies in? Naast oudercomité met ouders, een feestcomité met ouders en leerkrachten lijkt er ook nog een plaatselijk comité van het schoolbestuur te bestaan bevolkt met ouwe draken die niks met de school te maken hebben, een pedagogische raad en een ouderraad met leuke gecoöpteerden! Toftof! En kleur dat dat geeft aan onze manier van lesgeven als je dat wél weet.
 
Dit samengevat relaas is van horen zeggen, want uw zapnimf is slechts één dag gemeenschappelijk aanwezig met Peppi en Kokki. Vrijdag jongstleden. Een vreugdevol toeval heeft de lijnen van hun agenda op die dag toegespitst op gesprekken met collega’s.
 
Mijn taak vrijdag?
De klassen van de op gesprek zijnde confraters opvangen bij de zandbak en de speelplaats.
Van 8.50 u tot 15.00 u gezellig in het zonnetje met een mede-oppasser keuvelen, gezeten op de kant van een ministrand.
Goh, d’r zijn ergere manieren om je geld te verdienen.
 
Leve Peppi en Kokki!
Behalve als ze willen terugkomen.

Aarzel niet! Word de nieuwe gebuur van zapmoose!

  

   Het oprukkend bouwsel liet ons het voorbije jaar toe ongelimiteerd te fantaseren.
Werd het een bejaardentehuis? Het grootste tuinkaboutercentrum ter wereld? Een landingsplatform voor F-16 vliegapparaten? Een crèche voor high-societywezen? Een magazijn voor opgezette mammoeten?
 
Hoe voortvarend in richtingloos gespinsel toch alweer van uw zapnimf.
Niks van dit alles.

 
  

U KUNT GEWOONWEG MIJN GEBUUR WORDEN! (vierhonderd meter rechts in ‘t straat) Wat een buitenkansje zeg!
Dan komt u bij mij koffiedrinken en zal ik bij u komen zwemmen.

 

  
U mag het eendenkroos in onze vijver bewonderen en dan zal ik als tegenprestatie een keertje in uw jacuzzi komen pauzeren.
Tof! En in de herfst planten we die doos bloembollen van de Aldi in mijn tuin.
 
WAAR WACHT U NOG OP? Deze kans kan je toch onmogelijk laten liggen?
 
Maar euh… ik help alleen maar mee met gras afrijden als je je zo’n tractorgrasmaaier aanschaft.
 
Watte crisis?

Waar is toch dat zebrahondje voor?

  

   Vandaag pakken we het ervan.
De drie L’s vragen aandacht : lui, lamlendig en (ik wil een) lolly!
In plaats van u zelf te ontroeren, wilde ik het deze dag overlaten aan Susan Boyle. Zo dacht ik. Maar die griet rijdt al overal rond op ‘t internet. Doorlopen dus.
 
Een pasklare vervanger dan. Wel een leuke. En zou ik een messenpuntje geleerd willen doen, dan zou ik verwijzen naar de mondegreens van De Gentse Zwijger en mij interessant kunnen maken met een variant ervan : het opduikende Nederlands in vreemde songteksten. 

 

Keutelachtige ingeving met vellen

 

   Yeah yeah yeah.

Je ziet scheel van de honger.
Alleen de gedachte aan die twintig euro die je al op zak hebt gestoken, weerhoudt je ervan om de eerste de beste voorbijflanerende flurk van zijn rookwaar te beroven.
En dan krijg je je meest keutelachtige ingeving sinds die keer dat je dacht dat loopplanken op vijf meter hoogte niet konden krakken : “Laat ons een fietstochtje maken, schat. Voor mij ligt zo’n knooppuntenkaart. Ik brouw wel een toertje in elkaar.”
 
Vierenveertig kilometer later, tel je de vellen die nog aan je staartbeen hangen.
 
Ziehier : De rondgang doorheen dorpen waar je de boerenstiel nog kan ruiken. Of toch een halfje, want toen zeiden de batterijen van het fototoestel ‘njet’. De straatkapelletjes met Maria verbeeld je je er maar bij.
(Die broebel in het midden is een zapmoosespiegeling die een hart moet voorstellen terwijl de beesten het water kwamen verstoren.)