Keek sjeloon

  

   Een vast ritueel is dat hier. Onze brievenbus leegmaken.

Hij vraagt of ik de gazet in de loop van de dag wil uithalen en ik vergeet dat dan. Jaja, zo simpel zitten rituelen hier in elkaar. Vervolgens onderneemt hij ’s avonds nog een trip naar de brievenbus en brengt de krant en aanverwanten mee. Jaja, zo simpel lossen wij onze afspraken op.

  

Zo ook twee avonden geleden. Moose sjokte zijn meters naar de brievenbus en bracht tot ieders verwondering een heus pakje mee terug. Nu moet je weten dat pakjes in onze bus daar enkel per hoge uitzondering terechtkomen.

Behalve af en toe een boek of een cd van een vroegere bewonderaar of een per ongeluk gedropt spelletje voor in zo’n gameboy (nog eens sorry Jonas dat ik het in de vuilnisbak heb gekieperd) of een eerlijke vinder die onze - door mij – verloren maaltijdcheques terugstuurde nadat hij mooses adres via de gemeente had opgezocht of gewonnen vrijkaarten van de boekenbeurs, zit er dus meestal niks van belang in die brievenbus.

  

Maar maar! Donderdag jongstleden! Een pak gericht aan de familie zap. Zo stond het er letterlijk : De familie zap.

U mag drie keer raden…

Een bombrief van een figuur die zich tekort gedaan voelt in mijn virtuele verhalen? Neeeee.

De ontlasting van een hond omdat de eigenaar het verplichte zakje vergeten was? (maar niet een doosje met familie zap erop?) Neeeee.

Een ruiker sneeuwklokjes voor het leesgenot dat ik u regelmatig bezorg? Neeeee. (Wat niet is, kan nog komen!)

  

Geloof het of niet, maar wij ontvingen een stuk van de legendarische eerste appelcake van chelone. In een dozeke, ingepakt in aluminiumfolie en schokvrij gezeteld in kleine stukjes apennootisolatie zat verdoken een baksel met appel dat wij plechtig aanschouwden. Dat verliep ongeveer zo :

  

“Een pakje? Voor de zaps??”

(korte met vraagtekens gevulde stilte)

(scheur scheur scheur)

“Ooooooooooh! Die zotte! Heeft ze het nog echt gedaan ook!”

“Een mes! Rap!”

“Hmmmmm -smaksmak- sjaansdatchdekincherenopverplaatchingchijn, meejvoojonch -smaksmak- hmmm.”

  

  

  

Chelone, hij was werkelijk uitmuntend! Een verrukkelijke heerlijkheid voor de smaakpapillen. Dikke merci!

  

Moose laat wel vragen of dat stukje harde spaghetti middenin zijn stuk het equivalent is van ‘de boon in de driekoningentaart’ en of hij binnenkort een kroon van je mag verwachten?