Gefilterd zonlicht in een ongestreken zakdoek

  

   Het is een prachtige dag om begraven te worden, Ludo. Echt.

De enige tegenkanting die ik zou kunnen opwerpen, is dat mooi weer nog meer schittert als je er levend van kan genieten. Maar er is nog zoiets als het fatum. En dat had jou uitgekozen om je een half jaar geleden op te zadelen met de grote K. De K van krijg de klere. Jij kreeg. Allerlei engs, maar geen uitstel.

  

Vandaar dat ik nu zit in een overvolle kerk familie, vrienden en kennissen van je. Zelf behoor ik daar niet toe. Of je moest die ene keer dat ik je temidden je familie aan zee zag, meetellen. 

Samen met F. vier ik je afscheid uit dit tranendal omdat we vriendinnen zijn van je dochter. Morele steun weetjewel?

Dat neemt niet weg, Ludo, dat de dienst van je heengaan zeer sereen en ontroerend verloopt. Eenvoudige doch pakkende woorden van je vrouw, je dochter, je schoondochter… geen inlevende mens die het droog houdt nu. Van F. kreeg ik een propere zakdoek voor het binnengaan van de kerk. Ongestreken. Ze mompelde een excuus. Nou, mijn schuif ligt overvol met ongestreken zakdoeken, maar ik vergeet ze telkens bij gelegenheden als deze. Achteraf zal ik haar de ongebruikte zakdoek teruggeven. Mijn tranen biggelen. Een eigenaardig woord, biggelen, maar dat is wat ze doen. Ze rollen stilzoetjes over mijn wangen, vandaar onder mijn kin en zo voel ik ze verder hun weg zoeken tot diep in het gootje van mijn decolleté. Het past. Het mag. Het voelt aan alsof het zo hoort. Zonder zakdoek.Voor jou, Ludo, voor je dochter die zich sterk probeert te houden, maar daar slechts gedeeltelijk in slaagt. Voor de kleinkinderen die nog maar aan het begin van hun besef staan wat het is om je grootvader te missen. De traanklieren voor onrecht en leed werken, maar de snot blijft uit.

   

Bijna heb ik je uitvaart gemist, Ludo. Omdat ik drie kwartier geleden nog op een lege parking van een andere kerk stond te draaien. Postbodes tegenhouden en er informatie uitpeuteren, is mijn specialiteit, maar mijn specialiteit is niet altijd even doelmatig als het erop aankomt om een alwetende te kiezen. De man met de pet verzekerde mij dat ik voor de enige kerk van het dorp stond. Argwaan koesteren is gelukkig ook een van mijn bijzonderheden, vandaar dat ik andere mannen met petten zocht in het nabije politiebureau. Die verwezen mij naar deze locatie. (Sorry dat ik pas zag dat er hier geen parkeerplaatsen voorzien waren toen ik de lijkwagen blokkeerde en onverhoeds terug moest keren.) Middenin het groen, dit godshuis, de zonnestralen schijnen gefilterd naar binnen, alsof je beroerd wordt door de vingers van god, Ludo, voel je het? Ik voel het. En met mij al je familie, vrienden en kennissen. Bomvol zit het, dit jaren ‘70 kerkje. In het middenblok zit een man die als twee druppels lijkt op koning Albert. ’k Heb mij er echt van moeten vergewissen dat hij het niet was door ’zijn Paola’ te vergelijken. Dan vraag ik me af, zo tijdens het uitdelen van je doodsprentje, of je ooit de draak met die mens hebt gestoken, vrienden onder mekaar die prikken uitdelen. Hoe noemden ze jou, Ludo? Werd je gewaardeerd om wie je was? Zagen de mensen je graag? Aan domme vragen geen gebrek. Als ik alle vergoten tranen zou kunnen opvangen, meten en ze transponeren naar een meetbare hoeveelheid liefde is het gemis heel erg groot.  

  

Het is een prachtige dag om begraven te worden, Ludo.

Helaas…