Wijvenweek : Mannen (en hoe ze op slinkse wijze de jouwe te maken)

  

     

Vandaag, dames en heren, gaat zapnimf u een niet te missen boodschap meegeven. Opletten dus… gij daar vanachter ook!

    

How to ’strik’ a perfect ‘vent’.

    

Stel, je bent een moordgriet.

Een moordgriet met een blog maar liefst.

Dat gemeesmuil van twee dagen geleden, over wat er allemaal scheef in je lichaam zit gevezen, beschouw je als een eenmalig zwak moment dat niet voor herhaling vatbaar is. Kortom, je besluit dat je echt wel een coole deerne bent. 

Eentje zelfs die vijf zinnen na elkaar kan schrijven en als ze het hoofd er een beetje bijhoudt, staat er zelfs geen dt-fout in.

U herkent uzelf al? Aha! Fijn!

    

Je hebt al lang verwerkt dat je ex je vijf jaar geleden heeft laten stikken met vier vleesjes van eigen bloed voor een troela die niet half zo ravissant is als jij. Immers, het leven lacht je toe. Die lachballon bevat de staakwoorden : vrolijke kinders, vrienden, gelukkig zijn, foute vrijers, huis overgekocht, leuke job. Met andere woorden, je maakt geen fluit mee, maar behendig als je bent, weet je dat prima te verdoezelen op je weblog en je produceert bijna iedere dag een creatief geformuleerd ei over dat niks.

    

Dan slaat het noodlot toe!

Je ontdekt ergens verscholen in het zompige moeras dat blogistania heet, een karrevracht letters, op zo’n originele/gevoelige/humoristische wijze achter elkaar geplakt, dat je vastgelijmd blijft op je stoel tot je ze stuk voor stuk hebt verorberd. Godbetert nog geschreven door een man ook! Een alleenstaande man zelfs! Omdat je zo’n zwak figuur bent (wat losstaat van het gavemokkelschap), begint er aan de binnenkant van je vel allerlei onbestemds te broebelen, bruisen en klutsen. Die laatsten geraak je en passant ook nog kwijt.

Je negeert de perplexiteit die je stom heeft geslagen en in het wit tussen zijn schrijflijnen ontdek je zijn leeftijd (met dank aan google en Wouter Deprez). 

“Potvolkoffie!”, vloek je meisjesachtig vijftig keer na mekaar heel heel heel erg luid, “die kerel is zes jaar jonger dan ik!”

    

Dan herinner je je weer dat stoere stoten zich niet uit het lood laten slaan door zo’n detail, want zijn aantrekkingskracht sleurt je bijna doorheen je scherm.

De volgende stap is die van het offensief in zijn reactieluik. Kirrend, grappig en je adoratie beheersend, laat je je daar van je beste kant zien. Hij retourneert en reageert. In zijn volledige onschuld, weet hij niet dat je doortrapt wacht op een kans om qua contact een trap hoger te geraken. Mail.

Ha! Haaa! De opportuniteit doet zich voor en je grijpt ze met beide handen. Je eerste mailgerichte woorden naar hem zouden kunnen zijn :

    

“Beste huppeldepup, maar twee stokpaardjes heb ik – noemen en heten en pita met twee t’s – en jij hebt tegen een van de twee gezondigd!”

    

Geloof me, medeblog(g)(st)ers, en geloof in je eigen spitantiness, het is genoeg om een correspondentie op gang te krijgen. Een kwantitatief en kwalitatief schrijfverkeer zelfs.

Daarna is het in de sjakos. Als toffe meid met blog hoef je nu gewoon jezelf nog maar te zijn en te wachten tot hij je, na een maand ofzo, een keer uitvraagt.

    

En dan is het aan u uiteraard.

U kunt het!

    

Wablieft?

Iemand uit het publiek die scandeert? “Keep on dreaming, gij onnozele zap?”

    

Onnozele zap zit hier anders al anderhalf jaar op de schoot van haar virtueel gevonden ware te glunderen.

    

Lees hier ons eerste afspraakje, alwaar ik met mijn kop tegen een balk knotste.

Lees hier ons tweede afspraakje, waar moose wat van zijn vocht verloor.

    

Vraag jezelf af hoe het komt dat het ons na die blunders toch nog gelukt is!!