De stok gesneden in een driesliertige totem

  

  Zou het zijn omdat ze denken : “Die zapnimf is toch een dikke? Als we daar ons stokske naar gooien is’t -pats- raak?”

   

Maar ha! En nog eens ha! En een opgetrokken neus naar Kris en Pharailde!

Ik pak dat houtje aan, zoek het scherpste keukenmes en kerf het -hèhè- toch lekker naar de vorm die ik wil dat het aanneemt.

   

Klik de onderstaande foto open.

Bestudeer een keer heel aandachtig.

                                                                                   

                                                                          

                                                                                 

                                                                                         

                                                                                       

  

   

En dan vragen jullie mij om het dichtsbijzijnde boek vast te pakken?

Stap ik links? Rechts? Schuin naar voren?

     

1. Neem tot u het dichtstbijzijnde boek van 123 (of meer) pagina’s.

   

Niks daarvan. Ik neem gewoon het boek dat ik het meest geschikt vind om u wat educatie bij te brengen. Wat zeg je daarvan?

Of nog beter, kijk, ik heb er -hoepla- drie vast! Kwantiteit primeert!

   

Wat zit er zoal in mijn handpalm?

- ‘Daar zijn woorden voor’ van Toon Tellegen

- ‘Bandeloze gedichten’ van Luuk Gruwez

- ’Wijze uitspraken voor een gelukkig leven’ van een hele hoop mensen 

   

Inderdaad, beste lezers, ik haal mijn ingesteldheid uit de boekskes, een beetje wijsheid uit een potteke, wat poëzie van een blaadje geschraapt.

   

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de vijfde zin.

   

3. Noteer de volgend drie zinnen.

Ben ik nu de enige die dit wel een heel eigenaardig stokje vindt?

Op vraag één hoef je niet te antwoorden, dat is een doe-opdracht. Twee en drie zijn gesplitst om niet gewoon ‘schrijf zin vijf tot en met zin acht over’  in je maag te splitsen.

    

Stel dat ik een autist ben.

Dan zou ik mij er vanaf kunnen maken met :

    

“Toen verloor hij zijn evenwicht. Een gil weerklonk. In een reflex liet hij zijn zwaard los. Het viel recht naar omlaag en kwam neer op het beton aan de voet van de toren.”

    

(Iemand die het stukje herkent? Een heel bekend (van eigen bodem) boek uit 2005.)

   

Maar ik ben geen autist. Ik ben een lastigaard. Zin vijf? Daarna zin zes, zeven, acht?

Dat zie je van hier. Je zal alle zinnen moeten doorlopen van bladzijde 123.

   

Een man dacht :

wanneer zal ik eens één minuut niet aan haar denken?

Nu?

Hij ging zitten

en dacht één minuut niet aan haar.

   

Toen stond hij op en wandelde verder, dacht verder,

steeds verder, zonder tussenpozen,

aan haar.

   

Toon Tellegen

   

———————

   

Dood, wees nu hoffelijk, want mijn moeder komt.

Zij komt met handtas en haar beste hoed,

gekrenkt tot in haar poederdoos,

arm ding, dat alle glorie verloor.

   

Zij komt : een juf gestikt in een mevrouw.

Haar ziel nog in een zakdoek gesnikt,

haar lichaam zo gerantsoeneerd

dat het maar goed was voor een halve eeuw.

   

Dit liefelijk karkas met pruikenbol,

ik kan het domweg niet vergeten.

Hoe zij in alles was gesjeesd,

misschien in doodgaan nog het meest.

   

Luuk Gruwez

   

————————-

   

‘t Geluk vliegt.

Wie een beetje vangt die heeft het.

   

Fernand Lambrecht

   

   

Met die doorgedreven liefde voor de doorgeefstokken, ga ik er meteen nog eentje introduceren.

Pak een foto (die van hierboven) en schrijf er drie verschillende blogstukken over.

Bij deze nomineer ik zapnimf, mijzelf en ikke.

Straf hè?

   

Mijn vraag aan u : waarover zullen die twee andere schrijfsels gaan?