Zomaar een solitaire bedenking

  

   Zonet zat ik op het terras met een vrijgemaakt hoofd wat doelloos te genieten van mijn drankje.

De leegte in mijn hersenpan kon daar slecht mee overweg, want zonder voorafgaand signaal ontstond er een geïsoleerde gedachte.

En wel de deze :

   

“Potverdrie, zapimf, gij moet toch een goei lief geweest zijn voor al je voorheense vrijers.”

“En voor deze huidige en tevens toekomstige dan!”, stoomde het nog in echo.

   

Die bedenking is natuurlijk niet zomaar uit de lucht komen vallen. Ik wist dat al lang dat ik een geweldige relatie-input kan teweeg brengen. Dat die verbintenissen waarover ik spreek meestal de kaap van de tweemaandenduur niet overschreden, ahum, doet hierbij niks terzake. Dat die mannen mij stuk voor stuk afdankten met de meest grandioze oneliner allertijden : “‘t Ligt aan mij, niet aan jou.”, ook niet.

   

Ach wat, die overpeinzing kwam er precies een half uur nadat ik een verrassend telefoontje afgehandeld had van een voormalig vriendje dat na vier jaar en half nog eens belde om zijn verontschuldigingen aan te bieden voor de manier waarop zijn leven toen nog onstabiel kwikkelde op zijn pootjes en dat ik daar mede bonen van heb mogen fretten.

Als ik het niet eigen-orig had meegemaakt, zou ik het zelf niet geloven.

‘t Lag niet aan mij, maar aan hem dus. Nogeens. Hij doet maar, evenals een handvol complimentjes doorseinen, mij nog eens met klem verzekeren dat ik met voorsprong het verstandigste lief was dat hij ooit tegenkwam (duh… waarmee hij benadrukt dat hij zichzelf toch nog altijd net ietsjes daarboven stelt, of dat hij doorgaans enkel maar uit het segment ultradomme trienen kan kiezen - wat zegt dàt dan weer over mij?).

Bon, aan rancuneuziteiten kan ik mijn energie niet verspillen en dat reisje naar Barcelona dat ik toen van hem in mijn schoot geworpen kreeg, verzachtte toch ook wel wat leed.

Besluit : zo’n slecht lief was ik niet.

   

Van mijn overige verledense meneren krijg ik nog zo om het half jaar een mailtje, enkelen laten weten dat ze mijn blog nog steeds volgen, eentje stuurde voor mijn verjaardag nog een prachtige kaart en belt zo af en toe. Nog een andere doet me regelmatig de groeten via via.

(Alleen van die met zijn vijf kinderen hoor ik niks meer. Misschien had ik ze toch niet geketend in de kelder moeten smijten, in mijn ijverige en hun ambetante bui?)

   

Enfin, ik was dus een superlief voor zolang het duurde. 

   

Heren heren,

   

Zo achteraf terugblikken doet me glimlachen bij het ophalen van fijne tijden en het herbeleven van jullie individuele leuke kantjes.

   

Al jullie bijeengeraapte goedheid, joligheid en tederheid, heb ik ondertussen ontdekt in één man. Een megamens in alle aspecten, een chromosomencollectie zonder grave mankementen, een romanticus die het op zonderlinge, doch omvaninzwijmtevallen, demonstreert… én hij is nu de tuin aan het omspitten!

   

‘t Is voor hem dat ik voor de rest van mijn leven ga trachten een fenomenaal lief te zijn.

   

Maar blijft u vooral tekens van leven geven… mijn ego kan dat aan.