Hoe word ik Jezus?

  

   Zoonzap, onze ruige hardrocker, of liever blackmetal’er - hardrock is voor mietjes - van net twaalf, spaart zijn zakgeld op om zijn entree voor Pukkelpop in augustus te kunnen bekostigen. Samen met hun vader gaan hij en zijn oudere zus daar al enkele jaren naartoe. Het. Hoogtepunt. Van. Het. Jaar. voor dat manneke. Vorige editie werd hij regelmatig geconfisqueerd door troepen dronken Duitsers die hem mee op hun groepsfoto sleurden, als soort van aaibare mascotte, maar die perceptie heb ik wijselijk verzwegen, hij denkt nog steeds dat dit soort uitwassen te wijten zijn aan het stoere uiterlijk dat hij zich graag aanmeet.

   

Bij papa recruteert hij zijn cadeautjes uit een voos boekje dat ‘The Large’ heet en waar het rubriekjes t-shirts en beddekovertrekken met doodskoppen, prentjes van getattoeëerde zangers en hondenarm- en nekbanden met pinnen veel bijval genieten. Zwart en jeans, daar onderstreept zoonzap tegenwoordig zijn persoonijkheid mee.

Bij deze verkleedpartij hoort uiteraard ook een passend kapsel. Lang, sluik en vooral niet in model.

Van mij mag ‘m. Hoewel ik tijdens mijn pre-menstruale fase wel eens in beslag genomen word door een bijna niet te beheersen drang om hem met de tondeuse in zijn slaap te overvallen, herinner ik mij nog levendig hoe ik mijn ouders bijna tot wanhoop dreef als ik mijn puberstreken visualiseerde in een roze of groene (of rosse of platinablonde of zwartblauwe) koptooi. Ik zou in de vroege jaren tachtig ook niet graag als een skinhead wakker geworden zijn en op Sinéad O’ Connor was het nog een lustrum hitparades wachten.

‘t Is die empathie die mij weerhoudt op te treden tegen zijn innerlijke zoektocht naar zichzelf.

   

Maar eigenlijk zit er ook wel een druppel eigenbelang bij. Manmanman, wij zouden hier veel minder hilariteit beleven mocht die jongen zijn haarvoorbeelden gaan zoeken in de normalemensenwereld. Minstens één keer per maand wordt hij in de winkel aangesproken met : ”En wat zal het zijn voor het juffrake…?” 

Zijn beste maat hier in de geburen loopt hem wel eens straal voorbij en vraagt dan aan ons waar zoonzap uithangt. Als er dan vijf vingers naar het desbetreffende onderwerp wijzen, verontschuldigt buurjongen zich : “Oei, ik dacht dat jij minizap was.”

   

Zo krijgt die arme snaak het voortdurend te slikken dat jongens met lang haar nog lang niet voor iedereen een evidentie vormen. Maar kom, het sterkt in ieder geval zijn karakter, want het zal hem een worst wezen dat de overige leden van de zapmoosekroost telkens onderuit gaan van het lachen. Hij staat daar boven.

Wat ik enkel maar kan bewonderen, gij flinke zoon!

   

Al vond ik de repliek na de eerste aanblik van oma (de schoonmoeder van mijn zus) niet te evenaren.

“Oh? Wil je Jeejsus worre?”, beet ze hem in haar droog Hollands toe, na een blij weerzien van een jaar.

   

“Weet zij veel van Max Cavalera,” bedacht hij en hij haalde zijn schouders eens op.