De apotheose van een weekend schoolfeest

  

   Iemand die non eergisteren op de tv-beelden van ATV zien voorbijschuifelen?

Natuurlijk niet, u had wel wat beters te doen in zo’n prachtweekend.

Ik wilde dat wij dat ook hadden kunnen zeggen, maar ik mocht dus in 28° C van kop tot teen gehuld in zwart met witte zware stoffen een hele zondagnamiddag rondhossen. Vijf kilometer lang. Zestig zeurende jong in toom proberen te houden, die dringend moesten plassen, die blaren hadden, die oververhit geraakten, die jengelden om op de kar - met slechts twee plaatsen - te mogen zitten. Alleen dorst hadden ze niet, hectoliters water werden voorzien.

   

Voor wie nog niet helemaal mee is, ik zat urenlang vastgekluisterd in een stoet die het 750-jarig bestaan van het dorp waar ik lesgeef, moest uitbeelden. Prijs u vooral gelukkig dat die martelgang u bespaard is gebleven.

   

Aan de voorbereidingen zal het nochtans niet gelegen hebben. Wekenlang werd er geoefend op het netjes lopen in rijtjes, de liedjes die de leerlingen moesten zingen, de spelletjes die daarbij hoorden (groene zwanen, witte zwanen, ringelo rangelo, jij moet zenden, zakdoek leggen…), hoe ze de stepjes, de stelten, de hoepels, de jojo’s moesten bepotelen. Ieder deelnemend kind kreeg bovendien een net stikheet uniformpje aangemeten.

   

“De ultieme gelegenheid,” zo moeten die, ons niet zo goed gezinde ouders, gedacht hebben, “om die vervelende juffen en meesters eens een streek te leveren.” Massaal dumpten ze hun kroost - vooral diegenen die hier en daar een steekje missen in hun opvoeding of rilatine nodig hebben (en hem die dag lekker vergaten te geven) - van half twee tot zes onder ons toezicht in die erbarmelijke omstandigheden.

   

Uw zapnimf kreeg een plaatsje toebedeeld achter de wagen, die door drie boerenknollen werd geleid en twee klassen uit de meisjesschool en de jongensschool van toendertijd vertolkte. Terwijl vóór die paarden de meisjes met gepast plichtsbewustzijn hun ingedrilde figuren vertoonden, stond ik dertig meter achter, aan de kop van de jongensdelegatie, op gevaar van eigen leven, jonge ledematen vanonder die rijdende boel uit te trekken. Moeder Cent was er niks tegen, maar mijn strenge tussenkomsten gleden als water van olie van die waaghalzen. Twee handen en een stuk of tien ongehoorzamen enkele meters afstand laten houden… ik daag u allen uit om het ook eens te proberen.

Nog geen vijfhonderd meter vordering genoteerd of twee kereltjes met de step wilden een jojo. Daarbij werd geen enkel wapen geschuwd, wie handig is, kan bijgod flink doormeppen met zo’n tweewieler. En ook, wie dan weer knap kan mikken, kan een jojo met één zwaai in een oog knikkeren. Met een bal kan je onschuldige omstaanders de stuipen op het lijf jagen en anders heb je nog altijd je vuisten als de warmte en afstand je wat teveel worden.

Genieten, zo’n evenement!

   

Iedere dertig seconden pauze, kon ik wildvreemden voor hun deur smeken om hun toilet alstublieft open te stellen als ook maar iets gaven om de properheid van hun stoep. Dit oponthoud werd ook telkens gebruikt om de grootste zageventen het plateau van de kar op te zwieren en plaats te nemen op de gemonteerde schoolbanken (twee plaatsen) en de vorige eraf te plukken. Op het eind zat zowat iedereen die het woord ’blaar’, ‘moe’, ‘warm’ of ‘appelflauwte’ in de mond nam op de vloer van de kar gepropt.

   

En toen botsten we tijdens de laatste honderd meter op de camera’s van ATV. Jochei!

Iemand die norse zwetende non met die bijna knallende kop op de beelden zien voorbijstrompelen?

Neen?

Oef!