Uit het zicht van de gebuur

  

   Ik :” Wat doen wij nu hier?”

Ik : “Oeps, verloren gelopen, wij horen in de kinderkamer nijvere werken met schilderborstel uit te voeren.”

Ik :” We zijn hier nu toch, laat ons dan meteen iets uit onze botten slaan.”

Ik : (klop klop klop)

      “Haha, gevonden, iets dat bij deze zonnige dag hoort.”

Ik :”Ooh, een gouwe ouwe, vanuit de tijd dat we amper lezers hadden, wat fijn, zo geraakt dat archief ook nog eens tot hier.”

Ik :”Geef toe, wij zijn gewoon goed.”

Ik :”Uhu, behalve dan wat schilderen betreft.”

Ik :”Hups…arbaait magt fraai, fraai oem daarna in oenzeren blote pitjaar in der hof tsoe geen liegen.”

Ik :”‘t Is maar wat jij fraai noemt… muren in paars met groen of paars met donkerroze of donkergrijs met rood. Wij hebben bijgod kinderen met een eigenaardige smaak.”

Ik :”Of kleurenblind.?”

   

Uit het zicht van de gebuur

      

‘t Was zonnig en met voorbedachten rade.

Zoetjes drukte ik je startknop.

Lager gelegen gebieden smeekten om genade.

Daarop ontblootte ik die driftkop.

   

Het ontbrak je aan een boutade,

je mechanisme kwam in volle bloei.

Ik sloeg je vreugdeknuppel gade,

een liefdesstengel in ware wildgroei.

   

‘t Werd hevig en niet te versmaden,

het gebruik van je apparatuur,

zo op het terras voor de facade,

net uit het zicht van de gebuur.

   

Plots vertoonde je instrumentarium een blokkade,

je spurtte naar binnen luid vloekend in vierendertig talen.

Verbouwereerd aanhoorde ik je heuse tirade,

tot ook ik de ex zag die kinders’ spullen op kwam halen.