Ik ben aidsvrije oermoeder, maar dat interesseerde geen kat

Sinds ik een burgertrut geworden ben die alle vijf botten in het UZA verwacht wordt voor de volgende afspraak, vertrek ik minstens anderhalf uur op voorhand, waar de gps zegt dat ik er in een half uur ook wel geraak. Het werd bewezen, één accidentje aan een afrit en hupla, de ring liep meteen potvast. En ik hoe langer hoe meer in paniek, want na drie kwartier stilstaan had ik het door dat ik niet meer op tijd bij de diëtiste zou geraken. Later die dag werd ik ook nog verwacht bij de testendokter en van beide had ik het telefoonnummer van hun secretariaat. Zoals je van iemand nonchalant als ik ben, kan voorspellen, piepte de batterij van de gsm het einde van haar levensduur met tussenpozen.
“Ik moet bellen, ik moet bellen, ik moet nog kunnen bellen”, mantra-de ik de hoop weer levendig. Dan praat ik maar wat sneller en efficiënter.
Met één oog op de rijbaan en het ander kaatsend tussen blad en mobiel, kwam ik inderdaad terecht bij iemand van het universitair ziekenhuis Antwerpen.
“Mijn batterij gaat zo meteen uitvallen”, ratelde ik, “ik sta vast in de file en kan niet op tijd zijn voor mijn afspraak van tien over elf onder de naam zapnimf.”
“Mevrouw, u bent verbonden met de juridische dienst. Bij het nummer iets en iets en nog iets. Hoe komt u aan dit nummer?”
In al mijn haast had ik van de twee opgegeven nummers een nieuwe combinatie gehusseld. Dat was niet de bedoeling en met hernieuwde moed, trachtte ik nog een keer de juiste secretaresse te pakken te krijgen. Aan de frequentie van de piepjes te horen, zou ik mijn spreekritme moeten opvoeren tot het niveau van Louis de Funès. Net nadat ik adem gehapt had om mijn excuus op te dreunen, neemt er iemand op en zegt : “Ogenblikje alstublieft.”
“Nee nee, het belieft mij niet! Ik kan zo meteen niet meer communiceren wegens gebrekkige telefoniegerief”, jammerde ik.
Ik kon nog juist iets hijgen over te laat en mijn naam vooraleer ik uit de ether viel.

Het werd mij allemaal met de glimlach vergeven. De voedingsjuffrouw luisterde naar mijn motieven, mijn verlangens en mijn grieven. Ik dacht de hele tijd : “Gij zoudt mijn goei vriendin kunnen worden, moest je geen eetdeskundige zijn.” Zij beloofde mij magerdere tijden -ook al eet je het eerste jaar alleen maar frieten, dan nog val je af- al benadrukte ze dat ik brood, vlees en groenten altijd op het menu moest houden. Toen zei ze iets raars. Ze beweerde dat ik waarschijnlijk geen zin meer zou hebben in zoet en vet. Dat frappeerde mij ten zeerste. Toen ik dat rond begon te bazuinen, werd ik wel direct op mijn plaats gezet door twee voorgangers : de goesting blijft, knoop dat goed in je oren! Hmm.

Niettegenstaande voorspel ik dat de diëtiste en ik het nog goed met mekaar gaan vinden. Dat gaat niet lang duren of ik zie ze wel aan mijn bed verschijnen.

Dokter nummer twee vroeg me uit over mijn genen, die van de ouders en die van de kinderen. Plots voelde ik mij toch niet meer de oppermoeder die ik placht te verkondigen. Of ik eventjes alle geboortegewichten van de kinderen wilde geven? Euh, ik weet nog wie een smalle was en wie een reuzin, maar ik sloeg er een slag naar en op 200 gram na, zal ik de waarheid wel benaderd hebben. Hoeveel at ik per dag? Deed ik aan sport? Moest ik veel zweten? Welke zware ingrepen onderging ik al? Had ik weet van suikerziekte?

Ik weet dat ik geen aids heb, maar dat vond niemand interessant.

Op naar de volgende ronde! Een dagje nuchter vol testen. Op 20 september. Lap, weeral een maand verspild in mijn race naar het ideale model.

 

(gastric bypass / maagverkleining 6)

14 Reacties to “Ik ben aidsvrije oermoeder, maar dat interesseerde geen kat”

  1. Nele Says:

    Amai, dat is nogal een gedoe daar in’t uza, bij mij eerste consultatie op 13 januari, op 18 maart onder het mes, met enkel bloed & urine-onderzoek :-).

  2. zeezicht Says:

    eerst draaien ze je binnenstebuiten.
    Ik lag al op de operatietafel en moest eerst nog al mijn medicatie opnoemen welke ik neem, misschien ben ik er zelfs vergeten, maar ben toch nog uit mijn narcose gekomen.
    Soms zijn het echte oenen!

  3. ariadnesdraad Says:

    Die telefoontoestanden, dat overkomt mij ook, inclusief dat ratelen…. En stel je mij dan voor als ze zeggen : “Kunt u dat even herhalen?” :)

  4. micheleeuw Says:

    Gelukkig had jij een vergevingsgezind persoon voor je. Ik werd eens beschuldigd te laat te zijn en ik was op tijd ! Net, maar toch. De (luide) discussie is pas gestopt toen ze me zei dat ik toch bij de dokter mocht. Pfff.

  5. Margogogo Says:

    Ook al eet je het ganse jaar frieten, je zal afvallen.
    Toemme, bij Weight Watchers is dat niet.

  6. elke Says:

    Hey zapnimf, veel courage hé, maar is het nu al gepasseerd of niet? Ik ben niet helemaal mee in de chronologische volgorde

    • zapnimf Says:

      Jaja, het is op 10 november gepasseerd en het blogstuk van toen zei : en als ge dit leest, dan lig ik met veel gatjes in mijn buik.

      Maar omdat ik een hele tijd toch niet aan de pc zou geraken, had ik op voorhand heel de procedure die eraan vooraf gaat in blogstukjes gegoten om die door moose te laten posten. Er komen er nog een paar die vooraf zijn gemaakt. (de data staan er ook altijd ergens in… onderzoek 20 sept enz.)

      Ik ben nu reacties aan het lezen van thuis – ik ben sinds maandag thuis – , maar nu stromen de bezoekers toe, zodat ik het hier ook even kort hou.

      Alles is goed. Weinig pijn en vooral geen honger. Raar!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 70 andere volgers