Moose mailt, zap zwaait met fototoestel tot het licht uit gaat.

10 november 2011 zal de annalen (de mijne dan toch) ingaan als zappie in ziekenhuis.
Zoals altijd kan zij de aerodynamische mail die moose rond stuurde met luizige foto’s verknallen. Maar laat u dat niet tegenhouden om mijn leefwereld binnen te vallen. Af en toe vul ik in cursief aan. We zouden niet willen dat u iets mist.

5u30: wekker loopt af

6u10: vertrek naar kliniek
6u20: terug thuis omdat de verzekeringspapieren nog op de diepvriezer lagen
6u30: iedereen trekt toch een autosnelweg onderweg naar een nieuw leven?

6u50: aankomst kliniek

6u55: inschrijven kliniek
7u00: terug naar auto omdat verzekeringspapieren nog in auto liggen + inschrijven kliniek bis

7u25: aankomst kamer (eenpersoonskamers waren op, kamer wordt gedeeld met soortement PJ Harvey van 55 zonder lever).

7u30: verpleegster komt nog wat bloed aftappen
7u35: verpleegster maant ons aan voort te maken met
- nog eens wassen, maar nu met isobetadine
- aantrekken van intergalactisch onhippe kousen
- aantrekken van kleedje waarvan de achterste helft ontbreekt (hier bestaat ook een foto van, maar om die te zien moet je me met de dood bedreigen)
- nog een aantal papieren invullen
7u37: verpleegster komt ons helpen om het wat sneller vooruit te laten gaan, operatie kan ieder moment beginnen
8u00: er gebeurt nog steeds geen fluit

9u00: er gebeurt nog steeds geen fluit

10u00: er gebeurt nog steeds geen fluit

11u00: er gebeurt nog steeds geen fluit
12u00: verpleegster komt melden dat de transportdienst ieder moment kan komen. Transportdienst? Zo dik is die nu toch ook niet?
12u05: transportdienstverpleegster komt langs en rolt het bed naar de OK.
12u10: zap is haar eigenste zelf en zemelt over
- waarom hebben ze die kousen nu niet in het zwart, hebben jullie geen andere leverancier?
- hoeveel dikke mensen hebben ze hier niet om te opereren en waarom zijn die kleedjes dan niet in XL? Hoezo één maat? Een maat voor niks!
- oe, als ik zo vervoerd word in dat bed, dan hebben jullie nogal een lelijk plafond zeg.
12u15: zap krijgt een muilpeer van de verpleegster en wordt de OK binnengereden
12u15 – 16u00: data ontbreekt

(Ik -zap- word in een wachtbox geparkeerd en zie over mij een zwarte mens snurken. Een leermeisje komt het infuus steken. Dat doet pijn en ik hou er twee dagen tintelende vingers van over, maar de toekijkende anesthesiste prijst haar voor haar bekwaamheid en ik doe er het zwijgen toe. Chirurg komt zijn kop laten zien en ik wijs nog eens naar mijn maag : geen armen afzetten aub. Een roedel assistenten komt mij halen en het is gezellig keuvelen over darmen en verdovingen. Ik voel mij een klein beetje Jezus, zo met mijn armen gespreid in twee gootjes. We praten dus over darmen, armen en verdovingen. Dan gaat het licht uit.)

16u00: operatie is gedaan, zap bekomt in de wakkerwordt kamer

(Schimmen manen me aan van te blijven ademen. Vervolgens gaan ze aan mijn voeteneind elkaar aanstoten met de ellebogen en blaten : die ziet zo rood? Kom eens kijken. Zou die ergens allergisch voor zijn? Ja, voor kwezels. Ik moet overgeven. Amaai, rap dat ze daar zijn met een vloeistof die het infuus ingaat. De twee (normale, weetjenog) samentrekkingen die ik nog wel ervaar, verscheuren mij. Letterlijk. Ik ga van mijn leven nooit meer braken! Ondertussen zwijmel ik nog talloze keren in slaap.)

18u45: zap wordt dan pas in haar eigen kamer gereden, ze wordt moeilijk wakker. Maar dat is anders ook zo.

19u45: Stilletjesaan begint ze consistente dingen te zeggen.
20u15: Bezoekuur is gedaan, ik vraag haar of ik morgen nog iets moet meebrengen. Ze antwoordt: een grote met mayonaise.

( gastric bypass / maagverkleining 13)