PJ, Huysentruyt, Meus… en ik, de arme kneus

Het vrouwtje in het bed naast mij zag eruit als een overjaarse PJ Harvey. Eentje met tattoos op armpjes als trommelstokjes en de hebbelijke gewoonte van overal Dag Allemaals en Story’s te laten slingeren. Twee keer naar de wc en ik was weer helemaal bij in het roddelcircuit.

PJ was minder fortuinlijk op de afdeling gesukkeld. Dat weet ik, want dokters zijn zo begaan met de privacy van hun patiënten dat ze eerst met een ruk het gordijn tussen ons sleuren om met daarna met overmaat van decibels denigrerend op arme PJ in te beuken :
“Mevrouw, gij denkt toch niet dat gij vandaag naar huis moogt? (Dat was precies wat ze net met een nauwelijks hoorbaar stemmetje hardop haar gedacht had gepiept. Ook al omdat iemand, behorende tot de medische staf, haar dat had ingefluisterd.)
Uw bloedwaarden zijn niet in orde, je staat op de lijst voor nieuwe nieren, je hebt geen lever meer (zegt moose, ik heb dat niet gehoord, ik vraag mij af of dat kan.) En dan wilt gij naar huis? Laat me niet lachen.” (Niemand die dat voor te lachen vond, ik kan het u verzekeren)

PJ werd kwaad van onmacht en ik stilletjes samen met haar. Dat komt als een batterij ego’s binnengewerveld, om in drie seconden alle hoop in te slaan. Slaan ook, zonder acht, op hoe de patiënt zich voelt. Ze waren met vijf. Zoals altijd gehaast. En oppermachtig. En degoutant.
Vooral ook als je weet dat PJ de dag nadien, zonder noemenswaardige bijkomende onderzoeken -bloedwaarden waren nog altijd flut, de blaassonde ging mee naar huis en ze woog op de gram 40,400 kg- wel ontslagen werd. Spijtig voor haar moest ze op deze feestdag (11/11) nog een apotheker van wacht zoeken om haar te voorzien van blaassondes.

Dezelfde dikdoende heelkundige roedel stormde de laatste dag van mijn verblijf niet eens per ongeluk mijn kamer binnen.
“Hoe gaat het met u?” reutelde de opperhersteller der menselijk ras zonder iemand voor te stellen.
“Met mij gaat het uitstekend en wie ben u? U bent niet mijn diëtist (waarop ik zat te wachten), u bent niet mijn dokter, u bent niet de assistente van mijn dokter, wie bent u dan wel? Diegene die voor vandaag op de rekening komt te staan?” (ok, dat laatste was niet luidop.)
Zou dat de bedoeling zijn om achteloze ziekerdjes zo te intimideren?

Maar terug naar PJ.
Van slechte wil kan ik haar echt niet betichten, ze hielp me in mijn operatiekleedje toen ik er kop noch staart aan kreeg, ze wees op praktische zaken en ik kon haar dingen vragen. Kortom, ze was een ancien. Bleek dat ze reeds een maand gebruik maakte van residentie C425 te Wilrijk. Daarvoor ergens nog eens twee weken. Een logische gevolgtrekking daarvan was dat zij het bevel voerde over de afstandsbediening en over de radio. Op zich is dat geen probleem, ik ben niet hebberig als het op gedeelde media aankomt. Dat de radio al schetterde om half 8 ‘s morgens, toen ik me nog bol en grootmagig installeerde, was hooguit een weinig irritant voor een rustliefhebber als ik.
Echter, een half etmaal later, wanneer ik volkomen groggy, van de wereld nog slechts flarden opnemend de kamer terug binnenreed, kon ik de tv op doven- en gehoorgestoordenstand niet eens matig appreciëren. PJ en haar bezoek waren zich van geen kwaad bewust. Moose vroeg of de tv wat stiller mocht, maar even later had er toch weer iemand +++++ geduwd.

De volgende morgen hervond PJ haar vreugde. Ze mocht huiswaarts keren. Dat uitte ze met een streepje muziek op volle kracht. En ten slotte wilde ze nog ons afscheid nog kracht bijzetten met een sterk staaltje van ironie. De meis mat een pink breed, haar buur lag daar voor de komende vier dagen zonder een kruimel eten en hoe vierde PJ ons laatste half uur samen?

Eerst ‘verblijdde’ ze me televisisch met een lekkerbekkende Jeroen Meus in Dagelijke kost.

En alsof dat niet genoeg was, schakelde ze na Jeroen rad over naar Piet -wat hebben we geleerd vandaag- Huysentruyt.

Dank je wel, PJ, succes nog met de ingewanden en bol het nu rap af!

About these ads

29 Reacties to “PJ, Huysentruyt, Meus… en ik, de arme kneus”

  1. Christel Says:

    Verschrikkelijk irritant zo’n buur in ‘t ziekenhuis…Ik had allang met de bedpan gegooid of de bediening van haar bed. En dan ‘s nachts naar boven, naar beneden, benen omhoog – hoe hoog kan het? En dan snel, snel naar beneden en dat ook zo met haar rompgedeelte. Fun verzekerd…. :-)

    • zapnimf Says:

      Dan ben ik haar zelfopblaasbaar matras nog vergeten. Net of we sliepen in het chauffagekot, a zo’n lawaai.

      Maar ik wens PJ toch een genezing toe hoor, zo ongezond dat die klonk. Pletten in het bed zal daar niet toe geholpen hebben.

      • Christel Says:

        Tuurlijk wens je haar het beste toe. Het is nooit leuk te horen dat je buur ziek is. De mijnheer die naast ons vake was daar hadden een stuk van zijn darm verwijderd door kanker. Die mocht naar huis… maar de chemo volgde… brr…

  2. Mevrouw Meisje Says:

    Troost u, ze staat op de lijst voor nieuwe nieren en ze heeft geen lever, deze beelden zijn alles wat ze heeft. Gij moogt daar binnenkort voorzichtig weer allemaal van eten (als je daar al goesting in hebt, want die goesting hadden ze toch ook weggeniet ?) en toch zul je spectaculair vermageren, zij moet zich troosten met een dialysetoestel en een steeds geelgroener wordende teint. Guess who I would choose to be ?
    (grappig stukske btw :-) )

  3. zeezicht Says:

    jij een rustliefhebber? whoehahaha … beeldend geschreven… geen lever?

  4. Marjelle Says:

    Je bent idd in een ziekenhuis overgeleverd aan degoutante betweters en ligt zij aan zij met kabaalmakende wildvreemden met de de empathie van een garnaal. :( Maar goed, alles voor het goede doel en ik hoop dat je snel weer op de been bent, beterschap!

  5. tricky Says:

    ik ben meestal zelf de ‘irritante’ kamergenote, hihi! (niet dus, hoop ik toch? ben een beleefd, braaf meiske dat altijd rekening houdt met de anderen!)
    nee, soms/vaak/meestal krijg ik het ook op mijn heupen van die kamergenotes!!!
    al es nachtdialyse meegemaakt op een kamer van 6 snurkende vrouwen én mannen met een gemiddelde leeftijd van 65 jaar?! heel plezant…

    je schrijft het echt wel heel erg waarheidsgetrouw!! had jij effe geluk dat je geen lavement kreeg zeg!!!
    al bij al ben je dus nog een chansard hé! (maar dat weet je natuurljik ook wel!)

    helpt het nu ook echt, zo’n maagoperatie?! wie weet laat ik dat ook nog wel es doen( nu we toch een abo hebben op de berg!!! er mogen hier ook wel wat kilo’s af … maar vrees dat ik die testen vooraf niet allemaal met glans passeer, zoals jij?! )

  6. sterreklimt Says:

    Op de lijst voor nieuwe nieren én toch nog een blaassonde nodig hebben? Dat lijkt mij wat raar eigenlijk. Het probleem met die nieren is dat ze niet meer werken en dus ook de blaas niet meer vullen. Of heb ik het nu zo verkeerd? Eens vragen aan de kenner in mijn voormalige thuis.
    Anyway, los van deze medische overpeinzing: er zijn ergere dingen in het leven dan die paar dagen samen, al is het nooit leuk om met zo iemand samen te liggen. Snurkte ze ook nog? Of was jij dat?

  7. Margogogo Says:

    Privacy en rust is een hoog goed als je herstellende bent na eender welke ingreep. Ik sta erop om alleen te liggen, als ik in een ziekenhuis moet verblijven. (in jouw geval opteerde je ook voor een kamer alleen, maar er waren geen single kamers beschikbaar, toch?)
    Enfin, een gedeelde kamer is kut.
    Ok, het stemt je nadien wel tot nadenken als je weet dat die kamergeno(o)t(e) nog vele jaren een kamer zal moeten blijven delen met een vreemde, terwijl jij alweer in alle rust en hevigheid in de armen van uwe vrijerman moogt en kunt liggen.

  8. micheleeuw Says:

    Heel herkenbaar ! Al ben ik eigenlijk te vlug weg uit het ziekenhuis om er veel last van te hebben. Ik ben amper volledig wakker of ik wil al naar huis. ‘Daar herstel ik beter’ en ze geloven me. ;-)

  9. Menck Says:

    De avonturen van Zap, maar dan via Ooit Gemist. Blij dat je alweer de horlepiep danst. Zelfs dát kan ik niet.

  10. zwartnochwit Says:

    Zapnimf, ik heb hier wat gemist blijkbaar! Toch goed dat alles blijkbaar wel goed verlopen is. Ik wens je alleszins de nodige rust en beterschap toe!

  11. veerle Says:

    Horlepiep dansen, is dat een nieuwe rage? Na zumba e.d.?

    • Menck Says:

      Veeleer een rage uit lang vervlogen tijden. De horlepiep is van oorsprong een vissersdans uit Schotland die – hoe kan het ook anders – door de Nederlanders in onze contreien werd geïntroduceerd.
      Wie ooit eens een horlepiep wil gedanst zien, dient zich heden te wenden tot volksdansgroepen en ander huppelend foorpluimage.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 70 andere volgers