Voor mij nog een pakske cultuur, Hadrianus, Ambiorix en Imodium

Als we dan zover naar het westen kunnen reisen, vonden we dat we dat ook wel oostwaarts moesten doen.
En wel om Tongeren te vereren met ons bezoek. Zomaar. Omdat we over Sagalassos hoorden. Omdat we nog nooit in het Gallo-Romeins museum zijn geweest. Omdat we bij strootje trek Tongeren bovenhaalden. (Utrecht, Trier, Luik, Hasselt, Eindhoven… ooit komt het ervan.) Omdat moose nog verlof over heeft.

Bij vertrek-kilometer vijf -nog twee van de autosnelweg verwijderd- voelde ik me ineens niet lekker. Kwaaltje in de onderbuik, dacht ik en ik friemelde ongegeneerd mijn (nog net iets te spannende) broek open. Vier seconden later herkende ik het kwaaltje : “Help, ik moet een wc vinden en snel”, kermde ik. In dezelfde jammerkreet suggereerde ik mijn ouders, zes kilometer verderop, maar nog steeds dicht bij een autostrade om daarna niet te veel tijd te verliezen. Telefonisch beval ik de oudjes van de pot vrij te houden en eventueel voor te verwarmen. Dit alles terwijl ik doodsangsten uitzweette : dat is de auto van het werk, die wil je niet onderschijten. Onwillekeurig dacht ik aan Music For Life en aan mezelf als Vlaanderens bijna eerste slachtoffer. Als dat nog veel voorkomt, kak ik mezelf nog wel een keertje dood. Zou ik mijn geld terugvragen en lekker aan mezelf besteden? Hoeveel kost een familiedoos Imodium?
“Hier -Aaaaahhh- woont Griet (collega), maar ik knijp nog wel even!”
“Oeoeoeoeoe, links huis van Kathleen (ook collega), maar rij vooral verder want daar durf ik toch niet te bellen.”
“In die straat zou ik bij Christel (vriendin) kunnen gaan -auwauw- te laat, rap, zie dat je nog door dat groene licht geraakt!”
“O? Het is over. Gevaar geweken. Net nu we er zijn, zeg.”

In deze alinea gebeurt er vanalles dat ik niet ga beschrijven, maar dat wreed opluchtte.

Om u even af te leiden, vertel ik dan maar over vorige week, toen ik in goed gezelschap doorheen het mooie Pellenbergse landschap wandelde en ineens last kreeg van winderigheid. Ja, in de darmen, ja. Orkaankracht. Automatisch houden beleefde wichten als ikzelf die drang tot petomanie op. Hoe meer berg er nog beklommen moest worden, hoe krommer ik ging lopen van de pijn. Tot de apotheose kwam en ik van de zeer moest overgeven. In de auto naar huis heb ik me aan gedwongen flatulentie gewaagd en tegen de tijd van thuiskomst kwam ik terug tot mijn leeggelopen zelf, gespeend van alle voormalig leed.
Ironisch genoeg had ik enkele dagen voordien nog van de daken geschreeuwd dat deze maaggehalveerde sindsdien geen, ik herhaal, geen scheten meer liet. Tjonge, God straft onmiddellijk. En een teveel aan ui is van het menu geschrapt als ik uitwaarts verplichtingen heb.

Telkens moet ik bij bovenstaande en soortgelijke grollen denken aan een vroegere blogster die allerlei Belgische wantoestanden aanklaagde en daarbij zich met de opgeheven vinger afvroeg waarom wij blogwurmen daar weinig reactie op hadden en liever over onze eigen drollen schreven.
Omdat ik helemaal gedomineerd word door mijn eigen spijsverteringsingewanden, tiens! He-le-maal! Altijd!

Terug gezellig met de huisgenoot tegen 70 per uur achter een dashboard in een autostoel gezeten, wierp ik dé vraag van de dag op: “Schat, zou ik nu de enige zijn wiens leven zo beheerst wordt door mijn blaas en mijn darmen?”
Hij: “Welnee, lief, bijlange niet, maar die anderen hebben een stoma.”

Genoeg op mijn kop gekakt!
Dit was het zorgeloze vervolg van de dag. Aanrader!

Goh, eerst kregen we een ticket gratis van een mevrouw die een plakker teveel had gekregen, daarna stonden we oog in oog met een kind dat als huisdier een kerkuil meegenomen had naar de ijspiste op markt en alsof dat nog niet genoeg was kwam Patrick Dewael ons nog goeiendag zeggen in een brasserie. Zotter hoeft het niet te worden. Wij zeggen toch nu al : Leve Tongeren!