Ik meld het maar even

    30 juni begon met een zonnig trouwfeest. Tot het op het terras bij het avondfeest flink begon te gieten.
Het muziekfestival de dag nadien werd af en toe onderbroken door wat druppels en we haalden het einde niet wegens kou kou kou.
Donderdag daarop moesten we vluchten uit het Arboretum, alwaar we een bomenverhaalwandeling meemaakten en middenin zo’n vertelling een waterhoos. Leve de Teva’s die enkelplassen makkelijk doorwaden.
Hoewel de blogmeeting (7/7) lollig genoeg was, kon er niet naast de hoeveelheden neerslag gekeken worden.
De aftrap van de wekelijkse parkconcerten eindigde abrupt met een stortbuitje.
Steven Gabriëls die zijn comedyshow in de buitenlucht voorzien had, en wij die daarnaartoe gingen met een eigen stoeltje, moesten wegens een hele dag pokkeweer ons terugtrekken in een zaal als alternatief.
Happen en trappen, 35 km fietsen met de collega’s waarbij we onderweg telkens één gang in een ander etablissement zouden nuttigen, zal uitgesteld worden naar volgende maand omdat we vrezen voor regenhappen en watertrappen.
Onze stulp is nog slechts bereikbaar als je kan modderzwemmen. De oprit ligt er spectaculair bij.
Overlaatst kreeg ik een wintertrui van iemand met zo’n overweldigende rolkraag. “Wat jammer dat hij tegen de winter weeral te groot zal zijn.” dacht ik toen nog. Ondertussen is de trui bijna versleten. Iedere. Dag. Wordt. Hij. Gedragen.
Gentse Feesten? Misschien volgend jaar?
De western van de zomer van Antwerpen? Bwaa, mijn Frans is niet zo geweldig onder een paraplu.

Zei ik al dat ik niet goed tegen mensen kan die altijd zeuren over het weer? Alsof zo’n trivialiteit er toe doet…

Ik zeur niet hoor, ik meld het alleen maar even.

STRONTWEER! KUTVOORSPELLINGEN!