Over een niet zo heel lekker pepermuntje

zapnimf1kleinwit-op-lichtroze     Dus de pillen hielpen niet.
Daarom trapte ik vorige mooie maandagmorgen zelfaangedreven en met enige inspanning naar de dichtstbijzijnde kliniek, waar ik om 10 uur afspraak had met die straffe jongens en meisjes van de medische beeldvorming. Een scan en een echo van de rechterschouder was mij beloofd.

Iets dwingt mij een aparte alinea te wijden aan het wonder dat daar geschiedde: om tien voor tien werd mijn naam afgeroepen. Een mirakel! Tien voor tien!
Wil diegene die ooit van zijn/haar leven voor zijn tijd aan de beurt kwam bij de röntgenplatenpakkerij van het ziekenhuis nu zijn vinger opsteken? U wint een mooie serie zwart-wit afdrukken van de echografie van de ontstoken aanhechting van mijn biceps aan het schoudergewricht. Of een meganijge cd met plaatjes waar ik mezelf een stukje blootgeef.
Het mysterie werd een uur later reeds opgehelderd toen ik vanuit de wachtzaal de schelle stem van de baliedame hoorde telefoneren : “Hallo dokter dinges? Hebt u nog tijd om mevrouw huppeldepup ertussen te nemen, want die dacht verkeerdelijk dat zij om tien voor elf hier moest zijn ipv een uur vroeger.”
Wat deed ik een uur nadien nog steeds in die wachtkamer van om en bij de 30°C? Het is mij ook een raadsel. Wachten op mijn prentjes en de uitgebreide uitleg : op de scan zien we niks en op de echo een joekel van een ontsteking op eerder aangehaalde spier.

Het omgekeerde mocht ik ook al meemaken. Dat de trut die de patiënten doorsluist, mij compleet vergeten was.
Enkele maanden geleden dacht ik dat mijn voeten eraf zouden vallen van de koude. De dokters bij mijn laatste gastric bypass controle namen dit danig ernstig dat ze prompt mijn onderste ledematen gingen betasten en iets onder elkaar mompelden over zielige doorbloeding en te weinig hartslag -ik zweer het, die voelen hartslag in voeten- en in mijn plaats een afspraak maakten met de afdeling ‘voetenhartslag en aderdoorbloeding’. Ik zag mijzelf al met een afgezet been terug naar de parking hinkelen.
Alsof dat nog niet erg genoeg was, vergat die simpele vanachter haar toog dat ik om kwart voor drie een afspraak had. Ze legde mijn mapje achter zich en alle andere mapjes van alle andere mensen die zich na mij moesten zorgen maken over hun vatenstelsel in de benen, kregen voorrang. Eerst had ik dat nog niet door, totdat mijn versgekocht tijdschrift na twee uur uit was. En ik nog helemaal alleen in die wachtkamer zat.
“Bent u mij vergeten?” vroeg ik omstreeks vijven. “Ik stond erop om kwart voor drie.”
Het meiske schrok zichtbaar, keek naar het eenzame mapje en vond liegen gemakkelijker dan toe te geven dat zij mij achter haar rug onzichtbaar had weggelegd, de koei. “Neenee, durfde ze hardop te schijnheilingen, “u bent de volgende.”
“Ik mag het hopen, ik zit hier nog helemaal alleen. Allez? Jullie laatste patiënt is dus voor drie uur?”
Ze zette mij op een stoel in een gang met mijn mapje. Toen nam ze vlug haar handtas en verdween naar de kleedkamers.
Tot overmaat van ramp vielen de lichten vanzelf uit. Ik stampte en bokste wat in de rondte om die lampen terug te activeren. Nog een kwartier later werd ik gevonden door een verdwaalde dokter ‘maar wat doet gij hier nog?’ die ergens een verpleegster ‘Oei foutje van de firma?’ vandaan haalde en maar meteen consultatie deed tijdens de test. Uitkomst : “Niks mis met uw aderstelsel vanonderen, mevrouw.”

Maar soit, mijn oorspronkelijk stukje ging de andere kant uit. Mijn pijnlijk gewricht zou professioneel onder de loep gehouden worden.
De vriendelijke begeleidster dreef me in een kleedhok. Uit gewoonte trok ik mijn laarzen uit. Oeps, de trui en de t-shirt met lange mouwen was genoeg. Het topje mocht aanblijven.
Toen overviel mij het schaamtelijkste moment van de week. O hemeltje. Hosanna in den hoge. En mijn arm ook bij het ontvellen van al die kledij.
Ik rook mijn oksel.
IKROOKMIJNOKSEL.
*ogen stuiteren paniekerig als kaatsballen rond*
IKROOKMIJNOKSEL!!!
En een spikkel deo. Not okselfris. Not done. Not-itie aan mijzelf : deodorantenfabricanten aanklagen. Hoezo? Vierentwintig uur geen onaangename geurtjes onder de arm verzekeren, terwijl zo’n publiciteitslellebel een zwaar parcours met springen, lopen, dansen, hottentotten aflegt en geen spat druipt of meurt? Arme ik stond anderhalf uur eerder nog onder de douche, sproeide overvloedig geurvreter in de holte, fietste een kilometer of zeven en wachtte een tiental minuten in een broeikast die volgens de plakkaat als wachtzaal aanzien werd. Bovenal, ik ben keicool. Letterlijk. Het zweet slonk het afgelopen jaar rechtevenredig met de afname van de body mass index. Geen druppel huidvocht verloren deze winter. Maar als het erop aankomt ga ik stinken.
Genoeg gezeverd. De kwaal kende ik nu. Hoe luidde het herstel?
Ik flapperde met mijn armen als vleugels. Dat deed pijn.
Ik blies als een ventilator in overdrive richting stank.
Ik ging tekeer met mijn -reeds gebruikte- zakdoek.
Ik ging tekeer met mijn zakdoek en een klodder speeksel.
Ik wreef met een pepermuntje uit mijn tas onder mijn oksel…
…dat ik gauw in mijn mond stak op het moment de verpleegster aan de deurklink morrelde.
Ik zag het omgekeerde flesje handenontsmetting uitvergroot aan de muur hangen, maar kon geen aanvaardbare smoes bedenken waarom ik die hygiëne precies tot mij wilde nemen en dan ook nog op een ongebruikelijke plek.

Een van de twee vrouwen bij de apparatuur plaatste mijn arm in positie. In een volgende stand. En nog een keer anders. Met mijn vingers gekruist, hoopte ik dat die meid kampte met een snedige snotvalling.

Diep in mijzelf stelde ik een lijstje op met alle andere klinieken in de buurt, waar ze me nog niet geroken hadden.
Voor als ik nog eens ongelukkig val.

Update :
Voor vier uur ‘s namiddags zat er een spuit cortisone in het plaatsje waar het wreed zeer deed.
Voor vier uur ‘s namiddags werden mijn oksels nog eens schraal geschrobt. Speciaal voor de huisarts.
Voor drie uur ‘s namiddags zat er in mijn sacoche een deorollertje. Een sterk.
Voor zaterdag weet ik of ik voor de eerste keer in mijn leven een kinesist ga zien. Negen keer ineens.

About these ads

25 Reacties to “Over een niet zo heel lekker pepermuntje”

  1. Vee Says:

    Ik weet dat het niet schoon is, maar ik zit u hier echt hardop uit te lachen…… Niet met uw miserie maar met uw okselgeur
    Man man, ik ben dus niet alleen
    Ik wacht nu op het bericht over de prot bij de gynaecoloog

  2. Joke Says:

    Het pepermuntje smaakte een beetje (veel naar) zout, neem ik aan. Zelfs mijn wederhelft, die nochtans niet vies gevallen is (vandaar mijn wederhelft), trok een snuit toen hij hoorde dat je de geïmproviseerde pepermuntjesdeostick in je mond stak. Een tip voor je feest : odorex! Met odorex zweet je 2 dagen aan een stuk niet. NIET, NIET, NIET, ik zweer het!! Allez, je zweet zowat overal als het heet is, maar niet onder je oksels, de lichaamsplek die het felste riekt (bij mij toch, bij jou ligt dat misschien anders). Allesbehalve gezond, vermoed ik, maar wel levensnoodzakelijk in geval van nood, zoals een trouw!

  3. Leen* Says:

    Ah, de truc met de cortisonespuit, dat hebben we hier ooit ook gekregen. Serieus, volgens mij doen ze dat bij alles waar ze niet zeker van zijn hoe ze het moeten behandelen!
    Mijn schouder heeft jaren na inspuiting nog getinteld op die plaats, zij het slechts sporadisch, al een geluk.
    De pijn is een jaartje ofzo weggebleven, nadien kwam hij terug. Toen de dokter weer begon over cortisone ben ik het afgebold, nooitvanzeleven moet dat nog in mijn lijf komen!
    Maar waar ik nu eigenlijk naartoe wil: laat eens weten wanneer je langskomt, dan maak ik een afspraak bij mijn kinesist.
    Ge moogt mij nadien bedankten met formica!

  4. De Fruitberg Says:

    Inspuiting met cortisone, heb ik ook eens gehad. De twee dagen erna ben je soort hyperactief konijn dat captagon heeft ingenomen in plaats van rilatine… Helpen deed het hier niet. Een operatie met 50% kans op slagen is de enige uitweg

  5. pharailde Says:

    Jammer dat je zo ver woont, konden we anders gezellig samen naar de kinesist met onze schouder :)

  6. Nachtbraker Says:

    Mijn collega, die cello speelt, heeft ook last van zo’n schouder. Sterkte ermee.

  7. Gudrun Says:

    Man man man, de laatste keer dat ze cortisone spoten op een ontsteking ben ik bijna flauwgevallen van de pijn. Maar een dag of vier later ebde die weg, en is ze toch een behoorlijk lange tijd weggebleven…

  8. Gamine Says:

    ik lig weer in een deuk, voorlopig zonder cortisonen inspuiting, maar dat zal er nog van komen als je zo blijft schrijven!

  9. micheleeuw Says:

    Hilarisch ! Niet je pijn maar je geschreven woorden ! Hoe doe je het toch ? :-)
    Maar nu serieus. Cortisone ? Echt ? Dat is een tijdelijk oplossing en ik hoop dat het helpt. Ik vermoed dat je meer zal hebben van de kinesist.
    Ik verwacht daarover ook een sappig stukje.

  10. Marjelle Says:

    Heb geen ervaring met cortisonespuiten, maar vraag me af of je een duidelijke diagnose en behandelplan gekregen hebt nav je rontgenfoto of ging het allemaal snel snel? Kinkt nu een beetje als: ontsteking?, oh we stampen er een spuit in. Beterschap iig!

  11. Hilde Says:

    wat een verhaal, wat een verhaal!!! sjonge sjonge, wat kunnen okselgeuren stokken in de wielen steken hé!
    Allee, in ieder geval wens ik je succes met de behandeling en het -hopelijk snelle- herstel van de schouder!
    groetjes, Hilde

  12. Patsy Says:

    Het lijkt wel een scenario van een Mr. Bean film…

  13. veerle Says:

    Haha, voor zulke voorvallen heb ik altijd een deodorant in mijn handtas zitten.

    Spoedig herstel!

  14. ariadnesdraad Says:

    Arme jij … Klinkt allemaal errruggg pijnlijk ! Dat het gauw een pak beter mag gaan.

  15. HansDeZwans Says:

    Het was precies of ik jouw okselgeur tot hier rook, zo realistisch heb je het verwoord. (heb zelfs even aan mijn scherm geroken)

  16. Menck Says:

    Een pepermunt onder je oksel: kan tellen als laatste redmiddel. Maar de stap die er vlak na volgt, haalt de punten naar omlaag. Voor smaak een 2, maar voor sfeer en gezelligheid een absolute vijf.
    Moge je pijn even snel verdwijnen als het pepermuntje in kwestie.

  17. Affodil Says:

    Ik heb in een deuk gelegen bij jouw beschrijving, maar herken ook de schouderklachten van bij vele collega’s. Als je -wat ik veronderstel- toch wel een aantal uur per dag met beeldschermwerk bezig bent, is volgende vuistregel voor je werkpost misschien efficiënter dan de cortisonespuit:

    http://www.ergonomiesite.be/arbeid/beeldschermwerk/PosterBeeldschermwerk.pdf

    Verwacht nu niet dat je hiermee morgen van alle pijn verlost bent, want je moet zeker evenveel tijd rekenen om te herstellen dan je nodig had om de klacht op te bouwen. Maar je moet ergens beginnen. Beterschap.

  18. Marjelle Says:

    Hoe is het nu met je schouder?

  19. ruimtevisser Says:

    Ik moet er aan denken om u nooit meer stiekem tijdens werktijd te lezen, vooral niet als er collega’s langswandelen! Mijn gelach lokt hen binnen en dan moet ik uitleggen waar ik mee bezig ben…Ge zijt echt een zotte (stink)doos!

  20. ilse Says:

    Tiens, laatste blogpost van 21 maart … dat zijn we van jou niet gewoon of spendeer je vanaf nu elke vrije moment bij de kine?

  21. Marina Says:

    Bijna 2 maand geen schrijfsels :-(
    is alles oké ???
    Ik lijk wel een verslaafde ;-) aan u blog

  22. Rebelse Huisvrouw Says:

    Hahaha! Leuk! Vreselijke momenten zijn dat ja, heerlijk om dat weer van je af te kunnen schrijven!

  23. Marjelle Says:

    Lig je al in je hangmat? ;)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 71 andere volgers