Ik las.
Ik las enkele blogs en hun reacties. (Ik begon drie keer een zin met ik.)
 
Toen dacht ik :
 
Hoe populair, kwalitatief, humoristisch, stijlvol, zelfrelativerend, feitenwerpend of al dan niet in een correct Algemeen Nederlands en in een aanvaardbare stijl opgesteld een blog mag zijn, hij betekent in wezen niks*.
De echte vraag die we ons moeten stellen : hoe geslaagd zijn we als mens?
 
 
 
Oeps. Andere vraag alstublieft! Momenteel is het hier in huize zapmoose niet beter gesteld dan twee flubbers prut die, bedolven onder de stress van het werk, serieuze pogingen doen om de essentie van het leven niet uit het oog te verliezen.
(Maar we kussen nog, het is nog niet helemaal hopeloos.)
 
 
* Mijn irl vrienden en kennissen zijn niet het minst geïnteresseerd in het volgen van deze blog. Niet egostrelend, maar wel handig, je kan er zonder schroom over schrijven.
* In mijn omgeving weet praktisch niemand wat dat is, een weblog. Tot zover het grote belang ervan in een groter geheel.
* Een blog moet fun blijven, het zou wel zonde zijn als je de proporties uit het oog verliest voor… ja waarvoor eigenlijk?
* Zou ik nog vijf lezers overhouden als ik iedereen wegfilter die zelf een blog heeft en komt lezen uit wederzijdse beleefdheid? Tutut, niet tegenspreken, want iedereen weet, als je zelf even niet meer schrijft, het ook niet kan opbrengen om dagelijks zoveel tijd te spenderen aan het lezen van anderen.
* Lees meer boeken!

   Slechts een greepje uit het assortiment.
Vervolg vorig stukje.
Opdracht : Kiek tien beesten en vijf paddestoelen.
Wat een onderschatting van onzentwege, poefh.

foto’s van Moose, Menck, Stef Flater, Beo.

   Dat we geen zeventien meer zijn, hebben we geweten.
Het geheel zapmoose sleurt zich al twee dagen voort op allerlaatste krachten. Tot vijf uur met Laleña blijven keuvelen is gezellig en desastreus tegelijk.
 
Vier redenen om eens te vloeken achteraf.
 
1. De roosters! Met stip de roosters de dag nadien. En wie mij in het reactievak gaat tegenspreken met gazettenpapier, gras en een nacht trekken… die komt voortaan iedere day after demonstreren hoe soepel dat verloopt, van zwart naar blinkend.
 
2. Euh… omdat we geen zeventien meer zijn dus : stram, koppijn en geen stem meer. Hel!
 

3. 
             

4. Niet alle bloggers zijn even fijntjes opgevoed als u of wij :
 
a) Dat laat zijn gerief zomaar achter in de hoop dat wij binnenkort het containerpark gaan bezoeken.
Wat ze dan laten slingeren, is geeneens onze maat/geraakt niet meer in onze kast/is van een andere supermarktketen dan diegene die wij frequenteren. 

 
b) Onder het mom : moet ik er een tekeningetje bij maken? (pijltje lege rollen naar vuilbak en volle rol naar houder)

   
 
c) Wie Kent rookt of sigaren… de asbak stond voor u op tafel, die grote vlakte waarop u zat met dat bodempje gazon heet : tuin.
 
 
Veel meer redenen om te besluiten dat dit voor herhaling vatbaar is :
 
De sfeer zat er al vroeg in. Het regende. Hoera! Slechts luttele minuten, ook hoera.
Het vertrek werd uitgesteld want de pick-nick was nog niet gearriveerd en bij die veertig sandwiches, misten we ook nog Beo en zijn zonen. Toen dat euvel verholpen was, kon de hoop (Margo & smurf, Elke, Ionesque, Stef Flater, Tulp & zoon, Agnes & Patrick, Beo & zonen, minizap, zoonzap & moose) zich in gang zetten.

  
Maar er geraakte nog volk bij. E., de wederhelft van Casa Murphy-auteur Veerle werd haast uit zijn zopas geparkeerde busje gesleurd, klaar of niet, en Laleña poterde de eerste kilometer op vier wielen om aan te pikken bij de groep.
Patrick en Agnes werden door mij abusievelijk verward met een tros getuigen van jehova’s die eveneens hun eigen traject in de buurt wandelden. En vervolgens verdacht iedereen zapmoose ervan, strikvragen in de bundel te laten sluipen. Alsof wij dat zouden durven. Allez, behalve de visvraag (een mannetje! : Wat is ZIJN geslacht?) en de ramen tellen, zat er niks van het soort in. Wij menen het echt wel goed met jullie.

                           
 
Er werd gevraagd om gedurende de wandeling ook oog te hebben voor tien beesten en vijf paddestoelen. Dat was een kleintje voor de deelnemers : het paard op het bord van het ruiterpad, de snippen die in onze living, de krokodil op de trui van een kleine, de schrik voor het gebrek aan levende exemplaren, zat er flink in. Het resultaat van deze opdracht is weliswaar (wat had je anders gedacht met een Menck, Stef, Beo, Patrick, Ionesque en Laleña aan de fotografeerknop) uitmuntend gelukt.

Ondertussen lummelde de logistiek van deze gebeurtenis, bestaande uit Huisvrouw, Veerle en mijzelf, wat rusteloos in onze tuin tot het onze beurt was om in gang te schieten ; een pauzeplaats in elkaar te boksen aan het fort van Brasschaat. Dat rijdt dan in iets met vierwielaandrijving en de vorm van een tank, maar dat stukje aardeweg met bultjes… dàt zag ze amper zitten, die dysfunctionele : “Amaai maat, dat moet zowat de eerste keer geweest zijn dat ik 13 km per uur reed!” We vergeven haar d’r gezaag omdat ze toch wel tien (!) stoelen uit mijn auto heeft helpen sjouwen.

     (opdracht : groepsfoto met je voeten van de grond)

 
           
Tijdens het recuperatiemoment werden Margo en smurf eventjes aan het sportpaleis afgezet en terug gehaald. Ondertussen had groep twee zijn weg naar onze erf gevonden. Een bende moedigaards om met kleuters al die kilometers te vreten. We sommen op : S’been & dochters, Estelle, Winedevil en vier petotters, Menck, Chelone, Puberzap, krulzap met vriendinnetje.

  Oja, vond het genootschap ook nog tijd om een hond te redden. Niet te schatten, die bloggers.

(Opdracht : Neem een groepsfoto die op de site mag verschijnen. Wie onherkenbaar wil zijn, moet creatief zijn)

Terug samengesmolten in onze hof, vonden we daar Madame in conversatie met het buurmeisje en later troffen we er ineens ook nog Tijdtussendoor, Breeg en Brunello aan. Estelle mocht dan wel geweldige voorafjes voorzien hebben, ze aarzelde geen moment om mijn pannenlappen te laten verkruimelen tot één gat aan haar paëllapan. Met die deerne ambiance genoeg, later zou ze nog haar been tot bijna moes vallen.
 
Onderwijl liep dat etentje volledig uit de hand ;
- Patrick at zijn (derde) bord niet leeg.
- Huisvrouw werd overvallen door een vlaag van mottigheid.
- Niemand herkende zijn eigen vlees nog en graaide maar van het plateau wat hem het lekkerst leek, pas toen ik na een anoniem stuk rib en andermans lam en een onbekend worstje, mijn eigen biefstuk in Brunello’s mond zag verdwijnen, besefte ik, dat ik zelfs geen maagplaatsje meer overhad om mijn vlees op te eisen.
- Een van de twee architecten uit het gezelschap zag in een halve ogenblik dat mijn bakstenen niet horizontaal staan (en dat mijn goot mij last gaat bezorgen… de dakwerkers onder u mogen zich altijd aanmelden). Achttien jaar lang accepteerde ik die muur als zijnde perfect en sinds zaterdag zie ik iedere keer ik er passeer, schuine stenen in mijn blikveld… aaaaargh.
- De vrouwelijke koters verzorgden een optreden.
- Het gelach en over-en-weer getak werd luidruchtiger, wijniger en gevatter… of net niet.
- Karel kwam speciaal na een veertienuurse vanuit Frankrijk een einde aan deze dag breien.

 
Ook de zaps vonden de dag memorabel. Het is hen helaas niet gegeven van namen te onthouden. Terwijl de verhalen aan tafel zondag borrelden, beschreven ze u als : die mens die uit de bijbel ontsnapt is, die rooie, die kerel met die pet, de man van de tuinmadam van overlaatst. Iemand die zichzelf herkent?

Nog meer Patricks eet zijn bord niet leeg op :

http://margogogo.wordpress.com/2009/09/13/patrick-eet-zijn-bord-niet-leeg/

http://kielzog.wordpress.com/2009/09/15/patrick-eet-zijn-bord-niet-leeg/

http://madameblogt.wordpress.com/2009/09/13/patrick-eet-zijn-bord-niet-leeg/

http://chelone.wordpress.com/2009/09/14/patrick-eet-zijn-bord-niet-leeg/

http://tijdtussendoor.blogspot.com/2009/09/patrick-eet-zijn-bord-niet-leeg.html

http://disfunctionelehuismoeder.skynetblogs.be/post/7287932/patrick-eet-zijn-bord-niet-leeg

http://breeg.wordpress.com/2009/09/13/patrick-eet-zijn-bord-niet-leeg/

http://nextnext.wordpress.com/2009/09/14/patrick-eet-zijn-bord-niet-leeg/

http://eenjaarvrolijkheid.blogspot.com/2009/09/patrick-eet-zijn-bord-niet-leeg.html

http://stefflater.wordpress.com/2009/09/13/patrick-eet-zijn-boord-niet-le/
 
Merci allen.
Volgend jaar een fietstocht?

(foto’s van oa. Moose, Menck, Stef Flater, Beo)

   De ene schrijft zichzelf uit, tesamen met haar om te likkebaarden dessert, de andere kan onverwachts toch komen en neemt mee : een origineel idee.
De Vraag en met de vraag de schrik, rijst of de placenta van Mme Zsazsa het tot hier gaat halen want Laleña dreigt moederkoekpaté te bakken.
WE HEBBEN VOORAFJES GENOEG, LL! Huisvrouw doet het zowat in haar broek.
 
Heb nog eens kritiek op mijn minder gelukt avondlijk menu. Dat komt er nu van sè. Krijg je dat soort voorstellen.
 
Bon, om u een paar klikken te besparen :
 
Update
 
- Tulp (D) en zoon
- Huisvrouw
- Veerle-Casa Murphy en partner
- Beo en zonen
- Margo en smurf
- Chelone
- Menck
- Elk(e) jaar vrolijkheid
- Stef Flater
- S’been + partner + dochters
- Estelle Folle + Winedevil + kinderschare
- Patrick droomt en Agnes
- Breeg (later)
- Madame en Meneer
- Ionesque
- Tijdtussendoor (later)
- Laleña
- zap + moose en bloedjes
 
De vis is reeds in gereedheid gebracht en hij dient niet voor op de bbq! (gnègnègnè)
Het markeerlint ligt klaar.
De opdrachten zijn geprint.
Stoelen en tafels worden verzameld.
Oja, de tent staat er nog, vermits Beo ook komt.

   Precies een maand geleden is moose peter geworden van zijn neefje.
Dezelfde dag nog raceten we in ‘eurofie en gelukkig dol’ met het fototoestel en onze op voorhand gekochte cadeau naar Kortrijk alwaar het jochie with a little help from our friends – de verpleegster-vroedvrouwen-gynaecoloog met de lepels, klepperdeklep, zijn eerste kennismaking met de wereld bewerkstelligde.
 
We zouden welhaast durven zeggen : Mijn (zus’) kind, schoon kind!
 
De plannen voor een nieuw kiekenkot (die kleine gaat graag kippen zien), de zandbak (spelen moet ‘m), de leegkoop van de alternatieve speelgoedwinkel (de sint komt eraan! Kerstmis!), staan al preventief gegrift in het eindejaarsgeheugen.
De kinderen maakten tegoedbonnen die allemaal in hun eigen voordeel uitdraaiden : goed voor een logeerpartij en de baby mag mijn kamer lenen dan, goed voor papfles te geven, goed voor ermee te gaan wandelen, goed voor hem voor te lezen…
Derhalve kroop ik maar in knutselmodus, want een week later was onze tweede ontmoeting gepland.
 
En nu komt het. Denk goed na alvorens je antwoordt :
 
“Raad eens hoe de baby heet? En waarom heten ze altijd alleen de drie biggetjes welkom?”

1. We pakken een schoendoos en beplakken die met een schoon papiertje (handgeschept) en een fotootje van spruit.

  
2. We maken zelf stempels op een heel eenvoudige manier : rubbervelletters uitsnijden met breekmes en in spiegelbeeld op een houten blokje plakken. Die gebruiken we met ofwel een inktkussen op papier (fixeren met haarlak) ofwel met textielverf die we aanbrengen met een penseeltje op de stempel.
 
3. Kaartje mag niet ontbreken :
“Jouw ogen zullen alles nog gaan zien :
de peter, de bloemetjes, de wereld om je heen
en in je dromen…
alle soorten wonderen misschien.”

4. Deurbord met klemmen onderaan om foto’s of kaartjes te hangen.
 
 

  
5. Zelfgevouwen doosjes (poepsimpel) met foto’s van de week voordien. Foto beer moest foto oortje (was prachtig) zijn, maar vervloek deze mooie zomer, op het moment toen ik deze handenarbeid buiten aan de terrastafel bezigde, waaide mijn kleinnood tussen de houten planken van het terras, verloren tot in de eeuwigheid. Uit coleire heb ik wat wind doormidden geknipt met mijn schaar.
Deze doosjes kunnen voor alles dienen, de eerste tanden, haarlokken, vingernagels of snottebellen.
Wij hadden ze gevuld met wensen in de symbolische voorstelling van :
- geluk vinden in kleine dingen (houten lieveheersbeestjes)
- communicatieve vaardigheden (voorpaneeltje van gsm, ooit gevonden)
- een vederlichte geest en lichaam (pluimpjes)
- veel inzicht en doorzicht (fietsgloeilampje)

 6. Fotoboek mag niet ontbreken. Met eerste foto.

  
7. In de winkel voor 10 euro te koop. Dit pakket kostte waarschijnlijk nog geen euro. Kaasdoosje bijhouden, beetje sneldrogende gips bij Brico ( 3 euro voor 1 kg), vershoudfolie, roerstokje en dito bakje en hupsakee klaar!
En nu wil je ook nog weten waarvoor die verzameling dient? Een hand en een voetafdruk van het boeleke en liefst voor zijn voetzolen en handpalmen groter zijn dan de omtrek van het kaasdoosje.

 
 
8. Body, t-shirt, (broekje) in zakje. Bestempeld.

 
 
9. CD’s :
- Ukkepuk (naam) slaapt : rustige muziek, van onze collectie naar de zijne.
- Peter waakt : boodschapmuziek – al dan niet onnozel. Don’t worry, be happy, All you need is love, Born to be wild ( van… eddem?)
- En toen kon cd 3 toch niet meer ontbreken?

  
De zus was een beetje ontroerd bij het openen. Dat vond ik wel schattig.
Het was al een heel pak minder toen ze twee weken later per telefoon haar verslag deed over  ‘die twee minuten gipsvoetje drukken’, die uiteindelijk een hele namiddag in beslag hadden genomen.
Het bad daarna was toch lekker, hè hummel?
 
 ————————————————————————————————————————
 
(Peeës : In het latere najaar zou ik misschien een cursus ‘cadeaudoos’ willen opstarten. Niet alleen voor geboortes, maar er zijn ook nog ideeën genoeg voor jarigen, communicanten, gepensioneerden, huwelijken, beste juffen en meesters…
Een systeem van vijf tweewekelijkse avonden, met mogelijkheid om iedere avond ook apart te kunnen komen. Voor materiaal zou ik zorgen (veel speciaal papier). Ik heb enkele jaren geleden eerder een cursus ‘creatief met papier’ gegeven, maar ik twijfel of voor zulke dingen vraag is. Regelmatig word ik wel eens gepolst, maar dan denk ik : tussen willen en echt komen is nog een wereld van verschil.
Zou ik het wagen?)

   Hij : “Mmmm, je ruikt weer precies zoals vroeger.” *snuffel snuffel*
Ik : “Dat doet me eraan denken dat ik eergisteren mijn haar had moeten wassen.”

   Na dit.
En dit.
En dit.
En dit. (Dan bedoel ik de muurstrook boven onze kop, slimpies.)
En het terracotta+bruin+nikskleur in onze living…
 
…waagden we ons deze zomer aan de herbekleuring van de overloop.
 
 
 
Tesamen met de laatste fase van de kurk. Weetunog? (als u niet meer weet)
 
Maar waarom bouwen ze aan zo’n overloop een kathedraal van een traphal, zowel naar boven als naar beneden? Die oppervlakken verschuiven we naar een later schilderstadium, als we er echt zin in hebben. (Jaah, écht zin! Superzin! Duizelingwekkende zin!)
Ondertussen hopen we stilletjes dat we niet gaan zelfontbranden, telkens als we de overloop passeren.
Feeling hot hot hot!

   Hij is klaar!
Hij is getest!
Hij wordt daags voordien nog eens getest!
En hij is ge-wel- dig!
 
Zapmooses Verschrikkelijke Wandelzoektocht!
 
Gij, gij en gij, die pretenderen van hier wel eens te komen lezen en nog niet gereageerd hebben, het is helemaal niet erg dat je de anderen niet kent (dat was vorige keren ook zo). Laat je niet door je verlegenheid tegenhouden. Want ik voorspel nu al dat het weer weergaloos genieten zal zijn!
 
En voor wie ons niet gelooft : hieronder blad één van onze voorbereide arbeid.
 
 
Welkom gij allen!
De wandelzoektocht van zapmoose is een feit. En jullie nemen eraan deel. Moehahahahahaha.
Tijdens deze x km (‘t valt niet te meten) zullen jullie blootstaan aan een waaier van gevaren waarvoor onderstaande foto (genomen tijdens de wandeling) jullie uitdrukkelijk waarschuwt.
 
 
 
 
Maar bloggersvolk is straf volk en de verwachting is toch dat de meesten het overleven.
 
Worden jullie desondanks toch neergeschoten, aangevallen door die ene kolonie reuzenratten, door scheurbuik overvallen of volkomen dolgedraaid, dan zijn er nog steeds de noodnummers : (effe gewist voor de openbaarheid)
 
Gezwind wordt indien nodig hulp gestuurd, maar vergeet niet dat de gebieden die jullie zullen exploreren behoorlijk ontoegankelijk zijn. Heb geduld en bij beren, speel dood.
 
De wegbeschrijving is genummerd met WB1, WB2, … het is je enige hulpmiddel om terug ter bestemming te geraken. Draag zorg voor dit plan en kijk uit je doppen.
 
Tijdens de wandeltocht krijgen jullie verschillende opdrachten. Die staan gerangschikt in chronologische volgorde en volgende de nummering O1, O2, …
Vier opdrachten echter zijn niet gebonden aan een vaste lokatie. Die kunnen jullie uitvoeren de hele zoektocht lang. Ze tellen dubbel in de eindafrekening.
 
AO1 : fotografeer (ff gewist)
AO2 : Als je komt, dan weet je het…
AO3 : Blablablabla
AO4 : Amuseer jullie!
 
Daarnaast willen we jullie parate kennis ook hier en daar opkrikken. Die weetjes tussendoor vinden jullie in het cursief in een kadertje tussen de opdrachten door.
 
En om het helemaal onverteerbaar te maken, zitten onderweg ook nog enkele mini-macrootjes verstopt.
 
Pang!
The Game’s on!
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ __ _ _ _ _ 
 
Waar wacht je nog op? Uw mail moest al weg zijn naar : zapnimf@gmail.com
 
Wie me wel al geschreven heeft, die krijgt eerstdaags een mailtje met praktische zaken als daar zijn : adres en route, wat mee te brengen naast je glimmende uitstraling.
 
Een eerste schrijven hierover vind je : hier of hier
Kort : Wandeltocht + BBQ (eten zelf meepakken, drank voorzien wij)
 
Ik voel nu al dat je er spijt van gaat hebben als je hem gemist zal hebben! Ik ben een voelertje!

   Wow zeg!
Postte ik vandaag niet minder dan twee stukjes.
Wat zie ik in de statistieken? Alleen het meest recente wordt gelezen.
We zijn nooit te stom om te leren.

Of net wel. Zie titel.

   De bomma was doodgegaan.
Of ik voor één keer de poort wilde opendoen, want vijfhonderd keer met een brede glimlach “goeiemorgen!” kakelen, dat zag ze niet zitten.
 
We spreken één september 2009, zeven uur ’s morgens en ene zapnimf die de sms van haar collega leest.
So?
EEN SEPTEMBER? POORT? Rinkel rinkel?
So?
DUIZEND AGRESSIEVE OUDERS DIE ALLEN EERST DOOR DIEZELFDE POORT WILLEN DRUMMEN! En nog net niet u omver-speekselen met  : “Mijn kind, schoon kind en gij staat in zijn actieradius, dus buig!”
 
Sleutel : check
Glimlach : check
Moed : in schoenen
Schrik : om het hart
 
De klok gaf nog enkele minuten voor half negen maar het gejoel, gebrul, gejouw bereikte mijn gevoelig oortje al vanop honderden meter. Voorzichtig gluurde ik het hoekje om. Die ene vader met het haviksoog had een glimp ontvangen van mijn kuif en bulderde : ” ‘t Is tijd, Sjoonieke (Shauny?) pakt uwen boekentas, schatteke.”
Lawaai van een meute die zich in stelling zet zwol aan.
De pezewever in mij streed met mijn aanstaande gelynchte ik (als ik niet meteen in huppelpas over die immense speelplaats hinkte) over wel of niet de mensen iets te vroeg welkom te heten. Ik bibberde grif met mijn sleuteltje naar de massa toe. 
 
“Jullie zijn zo vroeg vandaag?” grapte ik nog flauwtjes vooraleer ik met poort en al knotsenbol achterover werd geslagen.
Dat stroomde.
Dat gulpte.
Dat hobbelde.
Tussen dit geweld probeerde ik me krampachtig staande te houden met al mijn goeiemorgentjes in het wilde weg en zonder weergroeten. Fietsen te leiden naar hun juiste plaats (Nee, ineten is hier, rij Dorpstraat is midden, afhaalrijen zijn in kot, Parklaan is zoektunogergenseengat).
 
In omgekeerde richting vlotte het veel minder. Tot een kwartier na het gewoonlijke belsignaal (en wanneer de poort op niet speciale dagen onherroepelijk sluit), strompelden opgeluchte -ha, vandaag begint mijn verlof sè- , ongelukkige en melancholieke ouders naar de buitenkant van het schoolterrein. Om daar met mede-begrijpenden verder opgelucht, ongelukkig of melancholisch te wezen. De meest geharde onder hen zullen blijven kleven tot het middaguur.
 
Op mij lagen 15 klassen dossiers te wachten om herschikt te worden. Hoera!
Op weg daarheen merk ik twee figuren tegen het raam van de eerste kleuterklas.
Moeder en vader appelspijs die hun kind niet eens verdekt bespiedden met de handen rond de ogen tegen het raam.
“Maar ons kindje weent! Ze heeft ons nodig!” protesteerden ze hevig bij het wegloodsen.
 
Volgens mij heb ik dat koppel daarnet in bloggenland gevonden…

    Met mij gaat alles prima hoor!
Echt toppie. En rupsepluf. En sjeek-joor-boddie eens door de kosmos en bevrucht de provincie met lach en gibber…
 
… moest ik mijn fiets op dag twee van het nieuwe schooljaar niet in froezels hebben gereden.
Precies daar waar de middel of noweir begint.
 
Een ijzerdraad van de gemeente -ontsproten uit een houten paaltje verstopt in een beukenhaagje- ligt dwars over het fietspad. Uw zapnimf ondergaat hoe dat ding zich rond het tandwiel slingert en in één ruk door hare hartelijkheid op een haar na over het stuur.
Stel u een achterwiel voor en alles wat er zoal in het midden ervan kan zitten gebroken, uitstekend en krommig naar alle kanten.
 
Terwijl je de depannagedienst oproept, tevens je vader met fietsenrek op auto, zegt je gsm dat het heel spijtig is, maar de centen van je belkaart zijn op. Ja, daar in de middel of noweir. (Gelukkig kennen vaders de route.)
 
Bij de polies wil er niemand naar mijn geabimeerde rijwielachterkant komen kijken. Liever sturen ze me meteen door naar de gemeente : “Ze zijn verwittigd. Jullie mogen komen.”
Hier begint het verhaaltje de allures te krijgen van een beschamende film met bijeengescharrelde figuranten :
Dienst Verzekeringen : “Politie? Wij weten van niks.” Vijf mensen kijken om ter oenigst naar elkaar, hun telefoon en vervolgens naar ons. “Probeer eerste balie.”
Eerste balie : “Accident met gemeentemateriaal? Derde balie : technische dienst.”
Technische dienst : “Waarover heeft u het? Vult u het kaartje in : waar en waarmee het gebeurde. O? Uw fiets? Dat is dienst verzekeringen.”
Dienst verzekeringen : “De politie zou een verslag moeten doorsturen. Daar komen jullie van? En jullie moesten naar hier komen? Zondermeer?”
Vijf koppen kijken nog eens om ter oenigst naar elkaar.
“Mja, dan moet u maar een briefje of mailtje sturen naar ons.”
“De fiets? Neenee, wij hoeven die niet te zien. Een bestek van de fietsenmaker binnenbrengen, maar het kan wel maanden duren vooraleer u uw geld van de reparatie zal recuperen. Daag mevrouw!”
“Wat zegt u? Of een vervangfiets ook terugbetaald wordt? Iedere dag 11 km naar uw werk en geen openbaar vervoer?”
Vijf paar ogen draaien oenig mee met de ventilator aan het plafond.
“Euh… neen, niet verzekerd. Pechpech. Dag mevrouw!”
 
En toen werd de gloednieuwe fiets (op slot)  van mijn collega in onze school naar buiten gedragen voor het raam van het bureau van onze directeur…
 
Dacht ik : “Oef, de mijne staat veilig kapot te wezen bij de hersteller tot volgende woensdag!”
Joebedidoe joebedidee dus! Als vanouds.

   Een mens moest zijn boekentas eens iets vroeger beginnen uitladen…

Zal ik het ooit leren?

april 2008 : de-teloorgang-van-de-mandarijn

augustus 2009 :

Laat ik bidden dat ik in 2010 niet overschakel naar banaan!

   Het was een vaag idee.
Onze spaarcenten parkeren in een appartementje om te verhuren. Spelen met aandelen vonden we voor waaghalzen en op de spaarrekening stond dat bedrag te verkommeren. Het liefst wilden een nieuwe flat. Al zou ik een hele lieve, lieve, lieve huisbazin zijn, ik had geen zin om per drie tellen een afvoer/deurstijl/gebroken tegels te moeten repareren.
 
Zoals gewoonlijk verroeren onafgewerkte invallen hier voor geen meter en van investeren kwam niks in huis (O man, waar blijf ik het toch halen. Ik voel mij bijkans Jan Becaus).
 
Toen kwam puberzap zich maanden later bemoeien :
“Mamaaaaa, ik ben hier volgend jaar weg. Y. heeft werk en dan gaan wij een huis kopen en ik heb hier op ‘t internet iets heel mooi gezien in de buurt.” (nvdr : Y is ondertussen al uit het straatbeeld verdwenen en de eigen dochter van amper vijftien noem ik niet voor niks PUBERzap.)
“Mamaaaaaa, kom eens naar de fotootjes kijken. Koooom daaaaan! Zieeeee! Die trap, die keuken, die badkamer.”
 
Ja hoor, ik ben zo’n moeder die dan met haar aardappel en schiller zuchtend achteruit uit de keuken sjokt om van het gezaag af te zijn : “Mmmmm (voorgevel). Mmmmmm (keuken). Mmmmmm (badkamer). Mmmm? (heel klein tuintje) Pffffffft (prijs), dacht je te betalen met peeschijven?”
Na deze opstoot van moederliefde ging ik verder met opvoeden : avondetenvoorzieningen opdat niemand hier in huis zou wegteren.
 
Daags nadien vertelde ik dit voorval aan mijn pa die zich onze oorspronkelijke gedachte herinnerde en opperde dat deze nieuwbouw misschien iets voor ons was. Hijzelf ging alvast hetzelfde etmaal nog op inspectie en keerde helemaal tureluurs van enthousiasme weder. Een weekend later nodigde zapmoose zich uit bij Joske de gebuur om het pand (eentje van de zeven gelijkaardige dat al afgewerkt was) te bekijken. Het is niet dit, maar soit.

Kort : onder de indruk zijn – afdingen – lastenboek/compromis ondertekenen – keuken/badkamer/tegels/laminaat kiezen – ambras maken met aannemer omdat het budget van de badkamer te laag is en alleen een bad of een douche toelaat – aan het kortste eind trekken omdat onze handtekening onder dat lastenboek staat met ernaast ‘gelezen en goedgekeurd’ – hypothecaire lening regelen bij bank – regelmatig werken gaan opvolgen.

(De foto’s zijn indicatief omdat onze keuken (geen witte), badkamer (ook anders) en trap er nog niet in staan. De vloer lijkt er op en het terraske is van Joske. Oplevering eind september, begin oktober)

Vorige vrijdag werd het spannend. Met enkele gejatte foto’s van de immo die het laatste huis in de rij nog te koop stelt, gooiden we onze bijna eigendom op het net om iemand vreemd in de nabije toekomst een schoon dak boven zijn/haar/hun hoofd te bieden. Nauwelijks een kwartier later schetterde de telefoon en het was voor een keer eens niet Huisvrouw maar een huurder in spé. Zaterdag idem. Dat mondde uit in twee rondleidingen op maandag.
 
Koppel één liet zich ‘meneer Dewinter’ noemen. Het vrouwmens bungelde er maar wat bij. Niet het soort waar ik een kampeertrip mee zou willen uitstippelen, maar alla, chique bemotoriseerd, ultragedistingeerd uitgedost. Bovendien weinig kritisch en schoolmeisjesachtig kirrend over de materialen en het minituintje (weinig onderhoud!). Ze zagen zichzelf al in bad met een exotisch sapje. Alleen jammer van het plaatsgebrek voor de zonnebank, nu de schoonmoeder ook mee zou verhuizen omdat papa recentelijk overleden was en de bomma er mentaal een beetje onderdoor zat. De zoon kreeg de andere kamer.
 
Eerlijk? Ik zag hen ook al in ons huis ronddrentelen, maar dan mét kleren aan.
 
Rondleiding nummer twee scheen ook wel in de smaak te vallen. Een nieuw samengesteld gezin met één voltijds kind en twee veertiendaagse koters. De tuin mocht groter, de slaapkamers eigenlijk ook. Hier gold eveneens : moest ik facebooker zijn, ze kwamen er niet in, in mijn vriendenbestand. Edoch, ik hoefde slechts een woninkje te verhuren… 
 
Mijn lichte voorkeur helde over naar de Dewinters, die er echt op aan hadden gedrongen dat ze tegen de avond een ‘ja’ of een ‘njet’ van mij zouden krijgen door middel van de mobiele spreekbuis. Dus belde ik hen. De andere kant bleef doof tot de voicemail waarin ik hen feliciteerde. De andere kandidaten kregen ook telefoon, een teleurstellende, helaas.
Later belde ik meneer Dewinter nogmaals.
En nog een keer de volgende dag. Noppes en nada zwegen me tegemoet.
Argwaan begon te knagen aan het vertrouwen dat ik tot hiertoe nog steeds had in de mensheid. Ach, stel dat hun gsm gepikt is? (onze gegevens waren steeds terug te vinden op het net). Stel dat de bomma het aan d’r hart heeft gekregen? Stel dat de zoon met een cirusact tijdelijk de aandacht opeiste. Het had gekund!
 
Omwille van de sport belde moose nog eens naar dovemans vanop het werk met een onbekend nummer. Kijkeensaan, Dewinter was miraculeus genezen van zijn gsm-aversie. Tot hij doorhad wat de boodschap van moose eigenlijk betekende…
 
“Hallo? Hallo? Ik hoor u niet? De lijn valt weg… onmoge… klik. “
 
Hij was zelfs te stom om met een plastieken zakje naast de hoorn te gaan kraken…

   Nog niet zolang geleden ontglipte er deze stroom activiteiten uit zijn mond en vervolgens op dit blog.
 
De benefietfeestjes zijn gepasseerd, de uitnodiging voor de blogbijeenkomst vindt u een klikje lager en mijn knutseligheden, daar ga ik zeer binnenkort mee pronken op deze pagina’s. Het lezen is verlengd met nog anderhalve meter boeken. De zomer leende zich ertoe.
 
Zeer eigenaardig concentreerden de lieden die reageerden zich vooral op mijn rookgedrag dat toen al enkele weken onbestaande was. (En nog steeds.) Ik verwonderde me over het feit dat niemand uitriep : “Hoezo, met veel geld op uw fiets?”
Als in : HOEZO? MET VEEL GELD OP UWE FIETS?
Of trappen jullie allemaal dagelijks met een enveloppeke vol briefkes door een bos? En ben ik de enige die dat als een bijzondere gebeurtenis ervoer?
 
Hoezeer ik nu besef dat het jullie geen knijt interesseert, ik ram de waarom-letters toch maar even op het tobo :
Wij hebben een huis gekocht. (Het stapeltje bankbiljetten was ons voorschot.) Hmmm hmmm en dat stond ook in datzelfde logje (ja, gij, lees het nog maar eens oppernieuw!)
En weerom geen kat die in het reactieluik trompetterde : HOEZO GIJ GAAT EEN HUIS KOPEN?
Of kopen jullie ook iedere maand een huis?
Maar achja, ik snap dat je over zoiets leest als er elders staat dat ik van de sigaret af ben.
 
Eigenlijk vind ik dat jullie nu mogen smeken voor het verhaaltje (en misschien wat foto’s?) van het huis?
Doen!
Want anders ga ik straffer af dan geprakte diarree.

   Ollekebollekerebussollekeollekebollekeknol.
Jemig, ze merkt dat ze een blog heeft, deze snol.
 
 
Daarnaast ontdekte ze per ongeluk ook dat de Woodstockdocumentaire werd uitgezonden. Laat. Zeer laat.
Uw zapnimf vocht robbers met duikende oogleden, dansende schermpixels en een stinkende kattenstaart onder haar neus.
Laatste krachten werden aangewend om teneinde in bed te kunnen ploffen, zo midden in de nacht. Een kleine inschattingsfout maakte dat ze – doef – op haar reeds lang maffend lief viel in plaats van ernaast.
 
Moose (happend naar overleving) : “Drrrrfvrvrvrvrvschhhh.” (Vertaald : vanwaarkomtgij?)
Zap (Wijzend naar niks) : “Teefee. Woodstocksssssnnnrrrr. Lomeslape. Mosefu (morgenomzevenuureruit).”
Moose : “Mmn.”
…
Moose : “Jij weet dat ik dat op dvd heb?”

   De chronologische volgorde van het weekendverslag is een beetje zoek, maar dat heeft zo zijn redenen :
wij hadden ons fototoestel vergeten. (Als dat niet alles verklaart!)
 
Ik beam zapmoose terug naar verzengende zaterdag (terwijl ik dit blind typ, kijk il naar de plonsbui die onzr erker teistert, wat talentd at ik dat zmaar kan zeg, jaja) jongstleden op een bloedhete snelweg.
De zweetaerosolen martelden onze geurpapillen en de harmonicafile duurde net iets te lang om de zenuwen koest te houden.
“Dat Menck het schurft krijgt van zijn pokkefloraalexhibitionisme!” tierde ik net niet. Meer zelfs, ik dacht het zelfs niet. Ik typ het nu gewoon omdat… omdat… zonder reden! Maar ik had het wel kunnen zeggen. Hardop. Moest ik eraan gedacht hebben. Er zou zelfs nog meer minder fraais uit mijn spreektoeter kunnen ontsnapt zijn, want na het doorstaan van de grootschalige verkeersellende, kregen we nog een plaatselijke wielerwedstrijd te verwerken. Met omleiding, te smalle wegeltjes en te brede tegenliggers.
 
(Moesten ze aan alle seingevers – en de zwaantjes die er ook nog eens naast staan – van alle kermiskoersen vijf euro vragen, de Damiaanstichting zou alle lepra én tbc de wereld uit kunnen helpen! Moesten ze de gebruikte fluovestjes van die mannen aan de gevaarlijkste luchthavens ter wereld hangen… d’r zou nooit meer een vliegtuig crashen (allez, daar toch niet). Moesten die venten hun baard laten scheren, de barbiermicro-economie zou nogal boomen. Moesten we onze kodak bij gehad hebben, we hadden het kunnen bewijzen. Moest ik niet zo’n goesting hebben om te wauwelen, dit blogstuk zou ingekort kunnen worden tot vijf kernzinnen.)
 
Het. Was. Al. Wel. Duidelijk. Menck en madam Menck hun tuin was de moeite. Margo, die daar gelijktijdig met ons was, moose en ik hebben er toch minstens een kwartier in doorgebracht. Jammer weeral dat we daarvan geen beelden kunnen aanbieden. De vier uren die volgden stonden we op straat vrijlijk honderd onderwerpen te bespreken, koffie te leuteren en te verbranden. Tijd leek eventjes de concorde… en het strand onze uiteindelijke landingsplaats! Al ware het niet in Oostende, want daar was iedere parkeerplaats overboekt.
 
Tussen De Haan en Wenduine bleef er gelukkig nog wel ruimte genoeg over voor ons, occasionele strandgangers. Zeldzaam, maar niet roekeloos! Het fototoestel ontbrak in de tas, maar de factor 30 zat er wel in! We gingen als volgt te werk : in zeetje plonsen om de smeltverschijnselen tegen te houden, een leesbuitje, een dutje, dutje, dutje – wakker gemaakt worden door wederhelft die zich schaamt omdat ik het aandurfde van in zijn oorspronkelijk provincie luid te snurken, pijn lijden (geen verkleinwoord!) omdat het lief bij het insmeren een ovaal op je rug is vergeten in te pappen. (Nee, daar zal nooit een foto van bestaan.) Toen was het ineens kwart over negen ’s avonds en lagen we daar alleen op dat strand te kreunen.
 
Omdat er een (bijna echte) potvis aangespoeld was in Oostende city, volgens Menck, wilden we daar onze dag afsluiten. Deze keer mét parkeergelegenheid. Foto’s van Arno door Danny Willems, panoramische reisfoto’s van Wim Vandekeybus gezien, maar geen potvis. Vanaf het strand tuurden we naar grote zwarte gedaantes. We vonden een gele kraan tegen de dijk. We zagen daarachter een camion met aanhangwagen. Erop lagen stukken potvis. En wij konden niet kieken.
 
Uw zapnimf zou uw zapnimf niet zijn, moest zij het bezige schepsel uit Turnhout niet in de smiezen hebben gehad, dat dat beest langs alle kanten in zijn digitaaltje opsloeg. Uw zapnimf zou niet weten dat hij uit Turnhout komt, moest zij hem niet aangesproken hebben en gevraagd hebben of hij zin heeft om zijn foto’s door te sturen naar uw nederige dienaar. Uw zapnimf lachte in haar vuistje bij de gedachte van hier als apotheose af te sluiten met enkele prachtbeelden van de voormalige kunstinstallatie.
 
DOEGETMAAREENSZONDERKODAK! Ah!
 
En dan ontdekte ze dat
- Turnhoutenaars niet te betrouwen zijn
- die mens dood is gegaan ofzo
- hij haar emailadres is kwijtgespeeld… ‘zapnimf’ gmail, zo moeilijk te onthouden is dat toch niet!?
- je niet te rap in uw vuistje moet lachen als je met overdonderende slotontknopingen wil afkomen.