Vlooien, luizen en teken

  

zapnimf1kleindonkerroze-op-lichtroze.jpg    Driewerf hoera! 
Uw zapnimf is vanaf heden trotse bezitster van een heuse eigen blog, en nu?
Ik heb dus een blog… en een knoert van een writersblock.
Meer zelfs, ik heb ook vlooienbeten! Eerst romantiseerde ik dat nog tot de gevolgen van UFI’s (insects), maar het bleken dus ordinaire overblijfselen te zijn van een avondje tv-kijken met de huisdieren temidden een fauna die zo vriendelijk was om zich te verdelen over iedere deelnemer.
Voorts ben ik een rijk mens. Rijk aan kinderschare weliswaar. Nazaten die zichzelf als hoofddoelstelling hebben opgelegd dat ondergetekende moet sterven als een arme luis. Namelijk, de meest in het oog springende gave van de erfgenamen één, twee, drie en vier bestaat erin van allergisch te wezen voor alle materialen die nog uit één stuk bestaan. Hoewel, de spiksplinternieuwe ikea-slaapzetel was nog niet eens in mekaar geknutseld, toen hij alweer afgevoerd kon worden in het dubbele van het aantal puzzelstukken.
Altijd in voor een lolletje, die jong van me. Zo zijn zij tevens uitvinder van de balpengraffiti gemengd met snot, het spelletje ‘ik-pak-jouw-geld-en-verstop-het-op-een-onvindbare-plaats-die-ik-vervolgens-ook-vergeet’ en een krijsmethode waarmee ze willen timen hoelang het duurt voor de arme mammie tekenen van horendolheid vertoont. 
Kortom, oogappels, waarvan je het oog af en toe met een petattenschiller eruit zou willen peuteren en het klokhuis zou willen pletten tot moes.
Maar lachen kan je er wel mee… achteraf dan.
Djeez, hier zit ik dan met mijn blog waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Een tripje door blogland leerde me dat ik mij in een uitgebreid exquisiet genootschap bevind van dat soort internetbevuilers. De meest simpele debiel maakt verslagjes over zijn uitstap naar nonkel Frans, die per ongeluk na de eerste tien meter van de dodentocht zijn voet verzwikte en dat dient gestaafd te worden met een foto van een opgeblazen enkel in close-up.
Maar! Niet met mij! Ik blaas enkel gebakken lucht en bovendien heb ik een onomstotelijk geldige reden om staaltjes van mijn egotripperij te posten!
Vannacht, zo tijdens het dromen over een zwembad gevuld met ezelinnenmelk en andere niet nader te noemen smurrie waarin dan een ouwe kennis verdronk met enige pathos van zijn kant en een tikkie leedvermaak van mijnentwege en daarnaast nog een stel andere kwibussen waarvan ik mij niet meer herinner wat ze waar uitstoken en waarom ze daar precies mij bij nodig hadden, toen dus, werd ik wakker van jeuk aan de zolen van mijn voeten. 
Dé zó-lén ván mijn voé-ten!
En ik herinner mij nog dat ik dacht : “Zapnimf, dit is een teken! Minder fortuinlijke exemplaren moeten hun knieën buigen om hun voetzolen te kunnen krabben! Zulk een signaal… als daar de mensheid niet van op de hoogte moet gebracht worden, is een liberaal iemand met een vrij zinnige uitleg.”
Tekens negeren is voor woessies…
… aldus geschiedde.
Zij met de writersblo(ck)(g)

     

Advertenties