Rodin en Klimt deden beter

  
zapnimf1kleinwit-op-lichtroze.jpg    Mijn oudste dochter, bouwjaar 1993, heeft haar eerste tongkus ontvangen.
Hierover moet ik discreet blijven vaneigens.
U zal het moeten stellen met het surrogaat : MIJN eerste zoen waarbij een speekseluitwisseling plaatsvond.
Daarvoor moet ik terugblikken naar een tijd waar zowel punk en koning Boudewijn nog niet dood waren. Elvis dan weer wel.
Kereltje in kwestie was minstens een hoofd kleiner dan mij en zijn residentie bevond zich achter de hoek.
Waarom, dat weet ik niet meer, maar ineens stond hij met een arm vol stripverhalen en een vinger priemend op het knopje van de deurbel knullig te wezen in mijn blikveld. De rest van zijn armen en benen bewogen ook raar en hij sloeg een plejade gevoelige praat uit waar ik geen raad mee wist.
‘Leve’ de evolutie! Nu is het meestal andersom ; ik offreer tere weloverwogen odes aan manspersoon en als ik mijn ogen terug open sla, zie ik nog slechts een stipje in de verte dat lijkt op een voetzool.
Dit geheel ter zijde.
In een volgend beeld zie ik ons in de tuin staan. Hij trok me tegen zich aan, een zeer oncomfortabele houding trouwens, zo’n twintig centimeter door mijn knieën gebogen en ik staarde naar hem in close-up.
Zijn puisten zouden later nog een eigen leven gaan leiden… als Moegodzjargebergte, een zuidelijke uitloper van de Oeral. 
Hoewel ik wist wat er komen zou, overviel mij hetzelfde gevoel als iemand die wakker wordt met vijf regenwormen die net een hondendrol hebben doorkruist, in zijn bek. Om maar aan te stippen dat de ervaring wat mij betrof niet voor herhaling vatbaar hoefde.
Hoe ik hem buitengewerkt kreeg, ook dat is een hiaat in de memorie, maar het was ongetwijfeld een staaltje van efficiëntie en smoezerij.
Helaas waren de stripverhalen achtergebleven. Weken later stopte ik wat bijeengeschraapte moed in mijn schoenen, trok ze stout aan en leverde het leesvoer zonder overbodige gebaren weer af.
In mijn haast om de woonst weer te verlaten, versnelde ik mijn uittrede door bovenaan de trap een schuiver te maken en één verdiep laag, de benen vooruit, met mijn bips de trap af te dalen.
Ongeveer zo : “boem boem boem boem boem boem boem boem.”
Gracieus landde ik netjes op mijn voeten die zonder moeite mijn schaamte voorbijholden door het buitendeurgat. 
De hoek net om, ontdekte ik hoeveel bloed er in je hoofd circuleert en vooral dan hoe het voelt als het allemaal wegtrekt naar je derrière.
Van een bezorgd iemand kreeg ik de raad om even te gaan zitten voor ik flauwviel.
Zitten!!? Zitten?!!
Mijn krent zal nooit meer zitbaar worden, klojo! Enkel blauw! 
Het volgende half jaar (onder)brak ik mijn wilde puberleven in stukken gêne en likte stilletjes mijn wonden… spreekwoordelijk, gezien ik het nooit tot slangenmens geschopt heb.  

2 Reacties to “Rodin en Klimt deden beter”

  1. Alex Says:

    wonderschoon

    Ja, wat kan het puberleven toch schoon zijn, nietwaar, doorspekt met trauma’s die je tot op je sterfbed achtervolgen, zeker als zo’n trauma zich in je kont heeft vastgebeten. Tenzij je achteruitloopt, natuurlijk, maar daarmee riskeer je dan weer nieuwe letsels op te lopen.

    mijn medeleven,
    Alex

  2. raf Says:

    Je hebt een knappe pen eh toetsenbord. Ik hoop nog meer van je te kunnen lezen, misschien ook eens iets kritisch ten opzichte van dit land, dit volk en zijn leiders (en zijn media)? Bedankt voor je bezoek aan mijn blog.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: