Alle kleuren van de fecale flora

  
zapnimf1wit-op-paars.jpg    Een ontploffende magnetron, daar kan je mee scoren. Dat is spectaculair!
Eerst had ik nog de intentie van dit varkentje eventjes zelf in een handomdraai te wassen, beesten en ik vormen meestal een symbiose. (Wie nu aan aarsmade, luis, lintworm, vlo denkt… euh, kan ik niet echt ongelijk geven.)
Met een air van ‘overeenhalfuurwilikmeteennieuweinbouwovenbuitenstappen’ flaneerde ik daags nadien de plaatselijke elektronicaboer binnen. Om een tiental minuten later, gedesillusioneerd door het vooropgestelde prijsje van die dellerige verkooptroela, in diepe depressie verzonken weer de straat op te strompelen.
Acht-hon-derd euro voor iets waar je slechts iedere dag van het jaar je avondmaal in bereidt! Scandaleus!
Beduusd keek in naar mijn lege handen en bemerkte dat ze een fles schoonmaakmiddel omklemden. Op de (niet gesloten) koop toe had deze seut zich een vaporiseur laten aansmeren voor een microwave die stuk was. 
  
Als schaamte je kan overvallen, dan was ik toen beroofd… van eigenwaarde.
En wat doet een mens zonder…?
Die teert op andermans kunde en belt bleirend naar de dichtsbijzijnde persoon, die telkens op komt draven als het huishoudelijke arsenaal faalt : pappie!
De mijne heeft handen aan zijn lijf. Daarmee zocht hij houtjes en ijzertjes in zijn rommelhok, evenals een aanrechtmodel in de Makro voor een derde van het bovenvernoemde bedrag en kadreerde het geheel waterpas en op en top ingekleed boven mijn koelkast.
Jezelf doelgericht laten equiperen beroep doende op derden… een bekwaamheid die ik machtig ben.
  
Maar eigenlijk wilde ik het dus over exploderende voorwerpen hebben, mijn derde zap even buiten beschouwing gelaten.
Op de terugweg van zee seinde D. me via ons globaal systeem voor mobiele communicatie de volgende hulpkreet : 
“Help! Mijn vrijheid, mijn lopende rekening, mijn rijdende strontkleur is de lucht in gevlogen! Een kwak knallers en toen niks meer! Ik ben ontroostbaar! Wat nu?” 
Aha! Mijn hulp werd ontboden en ik leverde hem meteen in de donatie van mijn schouders om op te huilen, een balsembeurt voor de ziel en een lift iedere donderdag van haar stageplaats naar huis.
Verder stelden we een lijstje op van potentiële handige Harry’s die zouden kunnen instaan voor de nazorg en schaterden naar goeie gewoonte de nacht een stuk dichter bij de ochtend.
Pffft, ‘ontroostbaar’… het liegebeest!
  
Moest er toch toevallig iemand van jullie een gratise nog rijdende schroothoop op zijn/haar erf hebben staan… want de Harry’s keken allen met dezelfde hopeloze blik naar haar statussymbool.
Kakgetind is geen bezwaar.
  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: