Als u het leest… dan geldt het niet meer!

  
zapnimf1wit-op-donkerroze.jpg    Bijna een maand vertoef ik op het virtuele circuit van de webloggende verteller.
Een magnifiek rariteitenkabinet, geschikt als kweekvijver voor de ‘afrit negens’ van ons medialandschap als je het mij vraagt. Niemand die mij wat vraagt uiteraard, maar vanuit mijn plots opgedoken ‘ikvoelmijkeinormaal’-gevoel, ga ik u mijn visie op de idiosyncrasieën van weeweeweebloggers toch niet onthouden.
Gestroomlijnde figuren alvast, want ik vermoed dat er meer dan één hoek af is.
Moppen aftappen van het net, als volwassene melige plaatjes posten zoals ik ze herken uit het mapje briefpapier van mijn zevenjarige spruit, de wereld willen meedelen dat de zoon van Danny Fabry zich verslikt heeft in een visgraat… bedenk het zo gek en het bestaat!
Er lummelt er zelfs een rond die denkt dat ze het niks dat haar leven vult kan verheffen tot leesmaterie! Stel je voor! Zonder prentjes dan nog! 
Mocht je haar die kritiek ooit aan de hand doen… ze zou je nog “Less is more!” durven toebitsen… tot je de barokke zinnen met tussenwerpsels van hier tot in Tokio zou lezen.
Maar kijk, dat is nu net het leuke eraan… een behoorlijk percentage leest niet, maar komt gewoon in je gastenboek iets nietszeggend typen dat in codetaal eigenlijk “reclame voor mezelf” betekent. Geen oordeel, neenee, gewoon : “Ik ben op wandel en ik hou hier even rust.” Als ie nu maar niet peinst dat hij nog een dorstlesser bovenop krijgt. Tenzij een bidon met een doos laxatiefjes erin.
Of nog banaler : de weekend/weekdaggroeten. Het schijt krijg ik daarvan! Zelfs als ik geen bedorven stoofvlees heb gegeten.
Is iemand in het ware leven al eens op een onbekende gebotst die zomaar out of the blue je een prettig weekend toewenste?
Euh… nu ik het zeg… ja, ik, daarstraks nog!
Voor de bestorming van mijn wagen kan plaatsvinden na schooltijd, moeten er nog een paar obstakels overwonnen worden en een ervan is een fietspad. Nadat ik de zapjes al eens een keer uit een aan iemand anders toebehorende spakenbundel heb moeten plukken, zijn ze geneigd van een herhaling ervan te ontlopen.
Doodgemoedereerd (wat een woord, klinkt als een jeugdtrauma!) kwam er een rasta aangefietst. Sexy wel, die doodgemoedereerde rasta’s op fiets, vooral als ze hoffelijk stoppen om de vruchten van mijn schoot en het omhulsel ervan de meters naar het vehikel te laten overbruggen. Nog steeds erotisch aantrekkelijk zette hij zich terug in gang, schonk mij een glimlach en de boodschap dat ik er nog een prettig weekend van moest maken.
Lief!
Nuja, nog liever had ik iets gehoord in de trant van : “Gij ferme brok, laat ons die kinderen opsluiten in je voertuig en ga met mij een cuba libre drinken bij mij thuis, alwaar we mekaar éloges toefluisteren tot onze vezels versmelten tot een synergetische zooi.”
Hm… de weekendgroet dus.
Welopgevoed als ik ben, klikte ik de laatst bijgevoegde in mijn gastenboek even aan. Een wandelende mens. En erop een foto van die wandelende mens.
“Tedekke”, dacht ik, “ik ken die vent van ergens”, om maar eens origineel uit de hoek te komen, maar mijn ommetjes in de bossen van Zapbuurtschap kenmerken zich door net het ontbreken van zoogdieren zonder pels. 
Na wat scrollerij stuitte ik op een afbeelding van zijn zoon Jozef.
Jooooozef! Natuurlijk!
Jozef en zijn paps die indertijd het onder de knie krijgen van het autorijden tot een Stadler en Waldorf hebben verheven! Die!
Het leven zoals het is… ambras maken tegen vijftig per uur onderwijl de ontkoppeling en de kijker flink geselend. Te onthouden televisie… (zei ze dubbelzinnig).
Bon, als we de bloggerij als referentiekader voor het echte leven mogen nemen… doe mij dan maar een rondje apocalyps!
  

2 Reacties to “Als u het leest… dan geldt het niet meer!”

  1. Koen Says:

    Normale wereld of surrealistisch? In elk geval apart
    Beste,

    Ik vind dat je een leuke aparte kijk hebt op het alledaagse gebeuren. Je blog leest vlot en springt eruit tegenover diegenen die blijkbaar veel over niets te vertellen hebben en daarbij nog denken dat ze interessant leesvoer voorschotelen. Ikzelf blog als broodnodige zelfmotivatie voor dagen dat je daarvan wel wat kan gebruiken.
    Ik ga zeker nog langs komen fietsen op je webstek enne ‘prettig weekend ;)’ nog.

    Koen

  2. speedy Says:

    Als jouw spreektaal net is zoals je schrijftaal, dan lijkt het me vrij vermoeiend om jouw gesprekspartner te zijn. Met de dikke van dale onder de arm en op een fiets om je bij te houden. Maar voor de rest origineel…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: