De nasmaak van een excentriek

  
zapnimf1kleindonkerroze-op-wit.jpg    Het kwam niet dramatisch genoeg over, vermoed ik.
Ik schrijf nu eenmaal zeer sec.
Het verhoopte gevolg bleef dan ook uit. Ik die dacht van na de werkuren te kunnen kiezen uit tientallen uitgedoste elektriciens, die in reactie op het vorige bericht met welriekende ruikers roze rozen, waarin ze schalks hun spanningsmeter, schroevendraaiers en condooms in zouden verstoppen, op mijn stoep hun belangeloze diensten aanbiedende, onderwijl een aireke van Claude François duimend op mijn bel.
Het mocht niet zijn.
  
Poging nummer twee dan.
De enige zap met piemel lag sloompjes te badderen met zo’n warm lucht blazertje op zichzelf gericht wat verderop in diezelfde ruimte.
“Zoemzoemzoem”… ijselijk gegil… vier ijselijke gillen… “boenkeboenke” (dat ben ik die de trap op storm)… “kwak” en nog eens “kwak” (dat ben ik die de deur opengooi en het geluid dat mijn jongste fabriceert, die aan de andere kant onzacht gesandwicht wordt tussen de deur en de muur). Veel aandacht kon ik niet besteden aan het hoopje trui met kind want waarlijk, er stond een stopcontact te fikken.
De laatste keer dat we zulk een vuur zagen, was toen die daar in het bad ooit de rododendrons van de buren liet vlammen, de minipyromaan!
Maar deze keer lag hij angstig en onschuldig in het water, hij vergat er zelfs zijn lid bij af te dekken. 
Om maar te illustreren dat de commotie compleet was.
Niet vooraleer ik er een slinkse blik op geworpen had, wie weet op welke ramp we nog moeten wachten tot ik nog eens kan meten of mijn zoon zich naar behoren ontwikkelt, ging ik beneden mijn zekeringenkast manipuleren.
Wat overbleef was het nerveuze gegiechel van de meiden, een verschrompeld kereltje dat ondertussen zijn strategische plek weder had gevonden, een blakervlek die sterk geleek op de broddeltattoo van de ex en een zielig weentje vanachter de deur.
Ter wiedergutmachung heb ik dan maar beloofd dat ze om beurt mijn borsthaar mogen scheren… in de keuken.
    
Het zat het arme wichtje die dag echt niet mee.
De voorpret die ze had om gisterennamiddag mee te mogen lopen met de scholencross werd de bodem ingeslagen door allerlei egoïstische motieven van haar nimfige mama, die daarbij de tijd uit het oog was verloren.
Haar als een snelwandelaar, kont achteruit en voetzolen op de grond, een zondagarmpje trekkende – “Schiet op schat, straks kom JIJ nog te laat.” – buitelden we het sportterrein op. Om nog juist de groep te kunnen aanmoedigen waar ze bij had moeten hobbelen.
D’r beteuterde snoet accordeerde nochtans schitterend bij haar te kleine turnbroek met vetlaagje erover. Wat zeurde ze nou? 
Zapje twee en drie liepen iets later prima wedstrijden, terwijl ik de ander wat extra aanhaalde en paaide met schuldige kusjes.
  
Mijn voormalige gemaal (God weet hoe graag ik hem gisteren werkelijk had kunnen malen) had gesms’t dat hij zich in zo’n lamentabele virale geïnfecteerde toestand bevond dat we het zonder zijn aanmoedingen moesten doen. Hij die de zelfgemaakte prentjes op zijn lijf vergaart bij de meeneemchinees, had echter in plaats van zijn kat, zijn nieuwe eega gestuurd ter supportering.
Niet dat iemand dat erg vindt, maar wel dat zijn ziektekiemen niet van die aard waren dat ze hem beletten van een pissige mail te sturen, waarbij hij een lelijke draak stak met mijn stipte moederschap.
  
Een draak van een pedagogiek, 
de wraak van mijn ellentriek,
het leedvermaak van mijn publiek…
Het vraagt niet
de noodzaak van een repliek.
  

4 Reacties to “De nasmaak van een excentriek”

  1. poesie mauw Says:

    amai
    wie poog je aan je de deur te krijgen met dit verhaal ?
    Het welzijnsbureau van het OCMW ?
    Een medewerker voor gezinsbegleiding ?
    Wat een ellende daar bij jou.
    Ik vind het schrijnend i.p.v. grappig en het getuigt van weinig respect voor je kinderen.

  2. zapnimf Says:

    Mijn grootste fan,

    Uw schrijnende compassie mag u altijd omzetten in een bijdrage op het volgende rekeningnummer : 220-4729710-10.
    In ruil stort ik een portie ironie en wat wit tussen de regels terug op uw scherm, waarvan niemand -wist u dat al?- u overigens verplicht om het op deze url te openen.

  3. poesie mauw Says:

    aan het grootste talent
    1. t’is geen compassie.
    2. Ja , dat wist ik al.
    3. Het blijft schrijnend

  4. Alex Says:

    Een schande is het !
    Wat een kindonterende leefomstandigheden.
    Ik neem vandaag nog contact op met Unicef.
    Hier moet dringend iets aan gedaan worden.
    Dit kan zo niet langer.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: