Ik wilde Johnny Rotten knippen!

   
zapnimf1kleinlichtroze-op-paars.jpg    Duizenddriehonderdtwintig euro heb ik mijn vader ongeveer uitgespaard. Als we ervan uitgaan dat hij driemaandelijks naar de kapper zou gaan. Want, lezende medemens, al tweeëntwintig jaar lang neem ik de kortwieking, inclusief oor- en neushaar, van hij die me verwekt heeft, op mij.
(Ik aanhoor uw applaus en neem het dankbaar in ontvangst.)
  
Hoe dat ooit zover is kunnen komen?
Sja, in volle puberteit en op halve kracht verstand, kreeg ik ergens in de vroege jaren tachtig de ingeving dat de punkwereld dringend nood had aan geschoolde kappers. Niemand die het nodig vond om te opperen dat die gekleurde stekelbeesten op knikkers van anarchisten door hun baas zelf onderhouden werden. Of dat rages van voorbijgaande aard zijn meestal. Nope.
  
Wat vooraf ging.
Moeder overste, bijgenaamd ‘dé non’, ontbood mijn vader en mijzelve ergens op het eind van mijn derde jaar ASO in haar heiligdom en legde erg gul en breedsprakerig haar grieven, vooral betreffende mijn vestimentaire overtredingen, op tafel. Het was een lust om te zien hoe onze pa, die in een vorig leven ook ooit een mentaal nonnenletsel heeft opgelopen, ze er een voor een weer af veegde.
  
– “Meneer, uw dochter komt in legerlaarzen met netkousen naar school!” *toegeknepen oogjes ter zelfvernoeging*
– “Mevrouw, me dunkt dat in het schoolreglement bij het hoofdinkje ‘uniform’ staat dat zwarte schoenen en kousenbroeken toegelaten zijn?”
Non briest.
– “Een van onze surveillantes zag haar afgelopen weekend op de kermis van het dorp rondhangen met een grote zwarte hoed!”
– “Dat zal dan die van haar grootmoeder zijn, ze delen hetzelfde hoofddeksel en wat was uw punt?”
  
Hoe super ouweluitjes ook uit de hoek kunnen komen, wonderen kunnen ze niet verrichten, anders was die non allang opgelost in het ijle. De wrede virago gaf me een schop onder de kont tegen mijn te korte rok in verkeerde stof en met te grote splitten en verbood me de toegang tot schooljaar ’83 en volgende.
  
Bon, time for something completely different.
’t Was toen dat ik dus visionair de zelfkant van de maatschappij onder mijn knipschaar zag metamorfosen tot verzorgde piekjes.
Tijdens de grote vakantie die het coiffeurtijdperk inluidde, wilde ik mijn natuurlijke talenten reeds uitproberen. Niet gehinderd door kennis van zaken of aangepast materiaal, sleurde ik het minst tegenspartelende slachtoffer – weerom mijn pappie – de buitenlucht in en ging hem te hoofd met de botte keukenschaar. Laagje na laagje ontvouwde zich een model op zijn kruin dat zijn evenknie tot op heden nog niet heeft gevonden. Het Jommekesfrisuur in vijf lagen.
(Ik hoor de snerpende stem van de pipo van ‘herenkappen’ nog in mijn oor fluiten bij mijn eerste meegebrachte – alweer hij – ‘klant’ : “Ola!? Wat hebben we hier? Ene coupe ananas!”)
Over mijn twee jaar in de ‘Cadixstraat’, richting haartooi kan ik kort zijn : Veel heb ik er niet geleerd, behalve dan dat ik twee linkerhanden heb. 
Lollig was het anders wel. Kilo’s haar uit poppenkoppen trekken, omdat het het aandurfde van uit mijn kunstig gedraaide permanentwikkels te springen, met de plantenspuit – de haarbevochtiger voor het chique volk onder ons – de creaties van mijn veel handigere klasgenoten verbrodden, om te lachen iemands haar wassen met ijskoud water… 
Pas toen ik met mijn kam op de pruiken van het cliënteel (op vrijdag mochten arme dutsen uit de buurt zichzelf laten opknappen tegen een zacht prijsje) begon te meppen, besefte ik dat, nu de punk toch was verdrongen door de new wave, ik misschien beter boekhouder ofzo zou worden.
  
Jarenlang werd er door familie, vrienden en kennissen die niet te nauw keken nog een beroep gedaan op mijn ambacht zonder diploma. De wubbe kreeg ik ervan. Tot ik mijn soelaas aansprak en we gezamenlijk besloten dat een verknipte oorlel hier en een nekscheersnee daar de snelste weg was tot terug tot het lui-dom te kunnen weerkeren. 
Alzo geschiedde.
Alleen mij vader blijft nog volharden. Volgende keer doorboor ik zijn neusvleugel!
Ook de dichte kring rondom mij werd nog een tijd lang van kapsels voorzien, maar nadat ik zapsel twee met de tondeuze had bewerkt, per ongeluk zonder kapje en hij de kale streep niet echt trendy vond, hebben ze hier collectief besloten hun haardracht te laten verworden als die van Raponsje.
Al lijkt de jongenszap meer op Lemmy van Motorhead, maar dat is slechts een detail.
  
Advertenties

Eén reactie to “Ik wilde Johnny Rotten knippen!”

  1. zapnimf Says:

    06-10-2006
    Mmmm
    Alles op zijn tijd, my dear.
    06-10-2006, 22:37 geschreven door Hill

    Sja, je bent nu eenmaal geweldig of niet
    Kan je jezelf volgende keer niet toewerpen?
    06-10-2006, 18:59 geschreven door zapnimf

    U zij geloofd
    Vrouwe Zapnimf,
    U bent geweldig. Maar dat wist U ongetwijfeld al.

    U doelt op mijn klasgenootje dat het ondertussen tot politiek correcte BV geschopt heeft… ?
    Laat de curieuzeneuzen zelf maar uitzoeken over wie we het hier hebben…

    U de meeste hoogachting toewerpend, teken ik,
    Hill McGraw

    06-10-2006, 00:04 geschreven door Hill

    05-10-2006
    Maar neen!
    Ik verzweeg opzettelijk de clou, zodat anderen zich ook kunnen verkneukelen in uw vermismeestering.
    Nog een voordeel : als ze overjaars waren, leven ze nu niet meer! Gij die toch al dezelfde gezegende leeftijd hebt bereikt als W.D.
    (Nu kan je ook dat stukje archief hier plaatsen 😉
    Man! Ben ik uw pr-madam, of ben ik uw pr-madam?
    05-10-2006, 23:23 geschreven door zapnimf


    …pardong…
    05-10-2006, 22:44 geschreven door Hill

    Inderdaad!
    Onderschat me niet, Hill, ik had hem al gelezen.
    Uiteraard!
    05-10-2006, 22:11 geschreven door zapnimf

    Nonnen
    God ja, die nonnen.
    Ook ik ben jaren mismeesterd geweest door een karrevracht van die overjaarse pinguins.

    Maar er is één troostende gedachte :
    http://www.bloggen.be/chocolatemoose/archief.php?ID=20
    05-10-2006, 21:01 geschreven door Hill

    04-10-2006
    dierendag vandaag!
    Alsof ze hier enkel hun barbies knippen.

    De waarheid komt uit een kindermond?
    Het bewijs houdt zich in viervoud schuil in mijn huis. Zoals die keer dat ik de prullenmand gevuld zag met haar dat qua structuur en lengte leek op slierten die toebehoren aan de oudste, maar ze bij hoog en bij laag bleef ontkennen dat ze de schaar ter hand had genomen.
    Daarnaast lagen ook nog wat onbestemd donzig en moeilijk thuis te brengen korte haartjes. Ik heb mijn hoofd gebroken over dat vraagstuk, tot ik de rosse kat de living zag betreden met kaalderige knipsels in zijn pels.
    Welja, die kinders van mij blijken naast hip ook nog dierminded te zijn.
    Iemand nog een koe die getepelpiercet moet worden? Een wandelende tak ingepakt in cellufaan?

    04-10-2006, 21:29 geschreven door zapnimf

    Ambitie
    Mijn zoontje van 4 had dezelfde ambitie met zijn jongere zusje van twee en een half en het resultaat was een kapsel één kant kort en één kant lang…
    De kapster kon het enkel nog kort knippen en nu merken we dat ze eigenlijk beter staat met kort haar… En dan nog te zeggen dat we hem ervoor hebben durven straffen…
    Innovatievelingen kortwieken… wie was er nu fout? 😉
    04-10-2006, 21:02 geschreven door Koen


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s