Over een terugweg vol files en ergernis zwijg ik wijselijk

  
zapnimf1kleindonkerroze-op-wit.jpg   Gisteren diende ik een vergeten regenjas terug bij zijn eigenaar af te leveren in Aalst.
  
Ken je dat?
Als je mijmeringen het stuur en het gaspedaal overnemen en je zelf bolt naar een schijnbare oneindigheid?
Zo volledig één met jezelf, een zalige leegheid in je hoofd die zich onderweg vult met déjà vu’s, met impressies, met citaten, het ene zichzelf associërende met het andere, met flarden herbeleving en net of dit alles op een logische manier met elkaar correspondeert. En een Mano Negra op de achtergrond die het geheel compleet maakt.
Met mijn laatste restje realiteitszin hield ik de appel op de passagierszetel naast me af en toe in toom als hij aan een rotonde – ik ben er veel gepasseerd en allemaal pasten die krullen bij mijn gedachten – dreigde zijn eigen reis te starten. Die appel bewaarde ik voor de laatste kilometers.
Iedere tractor in Oost-Vlaanderen heb ik voor mij weten tuffen (en één keer bijna tegen me), maar who cares? Niks zo veilig als dagdromen om je aan de snelheidsbeperkingen te houden.
In Dendermonde stuitte ik op een wegomlegging via APPELS! 
O ik gehutselde verwarring, die net mijn eerste beet in de mijne had gepleegd! Een paranormale golf sloeg over me. Ik voelde me uitverkoren als… als… euh… een uitverkorene!
Alsof er een appel op me werd gedaan van hogerhand, begon ik er murmelend van op niveau te dichten :
  
O gij appels,
die appelend appelt,
in alle appeligheid.
U wil ik appelen!
  
Vlak daarop voelde ik weer een golf, de hele auto deinde ervan. Mijn rêverieën waren zo ver weg dat de groene (Mijn eerste groene! Een teken, een teken!) verkeersdrempel aan hun aandacht ontsnapt was.
De appel legde ik even neder, want na zoveel onthutsing moest ik toch eerst even een dosis nicotine aan mijzelf verstrekken.
Het hield echter niet op, het volgende gat heette Schoonaarde.
Hoe vuil ook, voor mij was er op dat moment geen ‘schoner’ aarde dan die waar ik me op verplaatste.
Dat laatste deed de losliggende appel ook, bij de volgende bocht, in de aarde tussen de zetel en het portier, maar niks dat mijn gevoel van me, myself and I samen met iedereen en alles kon doorbreken!
  
Ken je dat?
  
Advertenties

Eén reactie to “Over een terugweg vol files en ergernis zwijg ik wijselijk”

  1. zapnimf Says:

    Reacties op bericht (12)

    16-10-2006
    Een schat van een vriendin die …
    69 km x 2
    1u15 x 2
    wil besteden aan een verstrooid blondje.
    De regenjas is terecht en de eigenares
    is die geweldige zapnimf hééééél dankbaar !
    16-10-2006, 09:08 geschreven door V

    11-10-2006
    schouder
    Zonder veel in detail te treden : ze had het in die periode heel moeilijk, op allerlei vlakken en ik was zo’n beetje haar klankbord en schouder om op uit te huilen, zeker toen.

    En als je iemand heel graag ziet, doe je wat het beste voor haar is. Als dat jezelf wegcijferen is, dan moet dat maar zo. Het laatste wat ze toen nodig had, was ik die haar mijn verliefdheid verkondigde.

    11-10-2006, 22:40 geschreven door Hill

    Duh
    Het haar vertellen was te moeilijk voor een denderende persoonlijkheid als de uwe?
    11-10-2006, 22:21 geschreven door zapnimf

    Mag ik nog eens ?
    Mag ik nog eens, mag ik nog eens ?

    Een tweetal jaar geleden. Het is halfacht op een koele zomerzondag. De zon wil wel, maar kan nog niet. Mistsluiers drijven nog over de akkers.

    Ik zit naast een goede vriendin in de auto. Zij chauffeert, ik lees kaart, we rijden naar de zee.

    In de CD-speler : Flip Kowlier – Ocharme ik. Zij zingt, hemels zuiver de eerste stem, en ik brom een tweede stem.
    Het klinkt verbazend goed. Zij glimlacht.
    En ze weet niet dat ik verliefd op haar ben.
    11-10-2006, 21:21 geschreven door Hill

    God niet
    Ik ben God niet
    God woont aan de overkant…

    Ik moet het toegeven, ik ben God niet, maar ik heb natuurlijk wel een fantastisch, haast perfect gesculpteerd lichaam en een denderende persoonlijkheid om U tegen te zeggen.
    Eigenlijk heb ik geen slechte eigenschappen.

    Of misschien die ene : ik ben veel te bescheiden.

    11-10-2006, 21:13 geschreven door Hill

    Ach ach
    Als je maar genoten hebt van je gezwoof!
    11-10-2006, 18:42 geschreven door zapnimf

    Zoef
    “Niks zo veilig als dagdromen om je aan de snelheidsbeperkingen te houden.”
    Nou ja
    Mijn laatste flitsboete (90 euro) is nochtans veroorzaakt door het volledig van de wereld verkeren. En ik had ze zien staan !
    In mijn mijmeringen onderbroken door tegenliggers die met hun lichten flashten dacht ik ah, daar voor de Rupeltunnel zullen ze weer aan het flitsen zijn. En ik zwoof dromend verder. En aan de tunnel gekomen zag ik hun auto van ver staan. En ik dacht, ah, kijk inderdaad, daar staan ze. En ik zwoof dromend verder. Tot die blitz me wakker schudde. 148 reed ik. Nog nooit zo hard op mezelf gevloekt als toen. En ineens klaar wakker zwoof ik vloekend verder
    11-10-2006, 17:31 geschreven door Aardvarksken

    Aan u en u
    @ Hill : Hoe? Ben jij niet God dan?

    @Artemis : Beetje onduidelijk uitgedrukt waarschijnlijk… ’t was een vrouwelijke.
    11-10-2006, 01:47 geschreven door zapnimf

    Imperméable
    Vergeten mannelijke regenjassen breng ik nooit terug.
    Je verkoopt ze op de rommelmarkt omdat je vergat aan wie ze ooit toebehoorden.
    11-10-2006, 01:42 geschreven door Artemis

    Als ik God was
    Het lijkt al wel honderd jaar geleden, maar een tijdje terug reed ik op de snelweg in Utrecht richting Amsterdam. Ik had daar helemaal niets te zoeken, was zelfs verkeerd gereden, maar om één of andere, mij nog steeds onbekende reden, reed ik verder. Alsof het zo moest zijn.

    Tot plots door de boxen het nummer KL204 van Peter Koelewijn klinkt :
    De snelweg Utrecht-Amsterdam rijd ik op bij Vinkeveen.
    Niet meer dan 1 Caballero verder de afslag Schiphol/Amstelveen.
    Ik neem de bocht daarna te scherp.
    Er valt wat as op je rok en je kijkt naar mij.
    Ik zet de radio zacht maar ik weet niets meer
    van alles wat ik net nog in mezelf zei.

    Ik bén afgereden in Vinkeveen, heb me langs de graskant geparkeerd en heb een sigaartje (geen caballero, een pantello) gerookt, met gekruiste armen op het dak van de wagen, in de regen, kijkend naar het voorbijrazende verkeer. Het was een druilerige zondag.
    Na een kwartierje of zo ben ik opnieuw ingestapt en ben de autostrade opgereden in Vinkeveen.
    Het klopte allemaal.

    Pas een kilometer of dertig verder ben ik teruggereden, naar Antwerpen, want daar moest ik zijn.
    Maar toen even niet.

    11-10-2006, 00:11 geschreven door Hill

    10-10-2006
    Frankrijk
    Ja, dat ken ik. Ik heb er deze zomer middenin gezeten toen ik voor het eerst in mijn (en hun) leven alleen met de wagen op reis ben gegaan met mn twee schatten. Rijden tijdens de nacht, zij slapend op de achterbank, de zon het duister zien wegduwen van links naar rechts, zachte muziek, en rijden…. rijden….rijden….

    10-10-2006, 22:25 geschreven door Dryade

    Klopt!
    Wie zweeft over de weg, heeft nu eenmaal lak aan verkeersdrempels.

    Menck
    10-10-2006, 20:23 geschreven door Menck


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s