Een werkpuntje misschien?

  
zapnimf1kleindonkerroze-op-wit.jpg   Mijn oudste dochter, die ik morgen dus niet op mijn werk vijf keer zal kunnen kussen, iedere keer als ik mijn lippen bij heb tijdens het speelkwartier (de twee jongsten hebben daar een gewoonte van gemaakt), vroeg me maandag per sms of ik haar voortaan iedere papawoensdag wil bellen.
Het wil-gedeelte zit wel mee, maar mijn vergeethoofd durft al wel eens belangrijke gegevens te skippen. Een immense druk is dat! Temeer omdat het niet de eerste keer zou zijn dat die ukken gelaten af moesten wachten tot grote zap zich hun bestaan weerom herinnerde. Tijd en ik hebben een knipperlichtrelatie die meestal op vol oranje staat.
  
Het begon al bij het gekrijs van de eerstgeborene dat na een dut plots de stilte versplinterde. Ettelijke keren is het me voorgevallen dat ik van niks naar één meter sprong, links rechts kijkend, armen wijd open, een been voor het andere, om te kunnen sporen vanwaar dat gekke brandalarm kwam. Tot het me na dertig seconden daagde dat ik even voordien nog de grootste belevenis van mijn leven had meegemaakt : het uitdrijven van mijn allereerste minimens.
Owkeey, dit vind ik zelf nog vergeefbaar, je hersens krijgen immers met vertraging de terugslag te verwerken van de kuren die je baarmoeder voorheen uithaalde. (Een vriendin van me wist bij de beenhouwer, acht maanden na de bevalling, nog steeds niet of ze hesp of een krop sla wilde.)
En vooral… er waren geen getuigen bij!
    
Dat werd even anders toen zap twee het daglicht zag. Als een prins gezeten in zijn maxi-cosi, zeulde ik hem iedere morgen mee naar de klas waar ik zijn oudere zus moest afleveren, ontmantelen en dagelijkse weetjes met de juf uitwisselen.
Geweldige moeder die ik ben, zette ik het joch steeds achter de open klasdeur die hem naast de dikke mat in de turnzaal vrijwaarden van de snotvingers en bacteriën van dat loslopende geweld dat kleuter heet. Tot ik op een dag, enkele meters verwijderd van de schoolpoort, luidkeels en met een lichaamsexpressie die er niet om loog, werd toegeroepen door een zapéénklasgenootmoeder : “Ben je niks vergeten? Er staat nog een baby achter de deur!”
Oeoeoeoeoeoeoeoeoeoe… afgang!
  
Tien jaar later, voorbije zomer, schitterend weer… en ik lag in mijn bijna blote bast onder de kastanjeboom in mijn tuin languit voos te wezen. De telefoon rinkelde en ik kreeg een medewerker van ‘factor 10’ aan de lijn, de organisatie waarmee dezelfde prins van hierboven een week mee gaan Ardennen was :
– ” Met huppeldepup van factor 10″
– “Ai ai, er is toch niks mis met J.? Heeft hij zich verwond ofzo?”
– “Neen mevrouw, er is niks mis, behalve dan dat u hem een uur geleden aan Berchem stadion had moeten oppikken.”
(lange stilte)
– “Euh… was dat morgen niet?”
– “Dat was een uur geleden, mevrouw.”
(slik)
(Gooi blote bast in de auto, grabbel rooie kop mee en kruip een half uur later onderdanig naar de twee figuren in de verzengende hitte met mea culpa borstklopjes.)
J. heeft er niets aan overgehouden, een straf verhaal voor de vriendjes, doorspekt met slappe lach, niet meegeteld.
  
Ook de twee jongsten ontsnapten vorig jaar niet aan mijn vergetelheid.
Het einde van de buitenschoolse sportnamiddag kwam in zicht. Terzelfdertijd, werd mijn zicht op het uurwerk onttrokken door een afleiding om U tegen te zeggen. Zelf noem ik ze meestal K.
(Het is niet zo dat ik geen benul heb van tijd, neen hoor… alleen broddelt mijn interne klok wel eens.)
Bijgevolg begroette ik de turnjuf een half uur te laat op soortgelijke wijze als de vorige alinea onderwijl een resem van charmante smoezen op haar af vurend, allemaal gezogen uit mijn dikste vinger.
  
“Hoe moet dat nu met die arme kindertjes?”, hoor ik u tekeer gaan.
Ach ach… hoe slecht zou ik ze opvoeden als ik niet af en toe hun flexibiliteit test?
Ik geef toe, dit blogschrijfsel zou niet het scherm halen, indien ik niet trots zou zijn op hun relativeringsvermogen… en dat hebben ze natuurlijk van hun Mutti!
  
Advertenties

Eén reactie to “Een werkpuntje misschien?”

  1. zapnimf Says:

    13-10-2006
    geen werkpuntje van maken
    Hoe meer aandacht je er aangeeft, hoe meer het opvalt en dat werkt deprimerend.
    Alhoewel, ook dat gevoel verdwijnt na een tijdje.Wat er daarna komt ben ik vergeten.
    Als je alles vergeten bent wat je geleerd hebt blijft de opvoeding over, zegt men. Maar dat zegt men ook voor cultuur en beschaving.
    Dus…………
    13-10-2006, 20:02 geschreven door Duvel

    @ Zapnimf
    Zapnimf, wil iedereen hier je nu troosten of heet het opluchting/herkenning?
    13-10-2006, 00:19 geschreven door Dryade

    12-10-2006
    vergeten?
    Nadat ik op onze trouwdag eerst heel clichématig De Ringen vergeten was (echt waar, en dan in het terugrijden twee keer voor de gesloten overweg staan) vergat ik nadien ook onze jongste in haar maxi cosy in de auto. Tot iemand van het gezelschap na 10 minuten vroeg, seg, waar is het jongste aardknorretje? Da bloeike lag gewoon rustig te slapen in de auto… Dus ook vaders vergeten wel eens iets.. (zij het zéér uitzonderlijk natuurlijk!)

    12-10-2006, 16:07 geschreven door Aardvarksken

    11-10-2006
    De onderbroek
    Oojaaa, de onderbroek.
    Altijd fier geweest dat mijn kinderen zichzelf van heel jong al konden aankleden. Schoenen, jassen en kledij zelf aantrekken was hier zowat prioriteit nummer één.
    Tot de jongste het ineens niet meer nodig vond van een onderbroek aan te trekken.
    Daar hebben ze me nog weken mee uitgelachen in de leraarskamer. Idem met de rubber laarzen onder een short, wat ik pas gezien had toen we we arriveerden op school. Of de twee verschillende sokken.
    Och, Artemis, alsof wij supermoeders ons dat aantrekken!
    11-10-2006, 22:17 geschreven door zapnimf

    @Bigbear
    Soms heb ik een reactie in gedachten op een blog en als ik die verzend blijkt dan dat ik vergeten was dat ik die al ingestuurd had.
    11-10-2006, 21:08 geschreven door Hill

    Kamperen ..
    Ooit waren wij op een camping langs de Tarn .. Op een dag kwam de eigenaar op ons toe en zei dat hij vond dat wij nogal redelijk lang wachtten om onze uit- en inboedel op te ruimen .. Bleek dat wij die dag moesten vertrekken en dus tegen de middag ons stukje grond rommelvrij maken , daar waar wij nietsvermoedend ( echt dus !! ) meenden dat wij pas de dag erop huiswaarts moesten …
    Hoe vlug , en hoe ordevol , wij toen ons boedeltje in , op en om onze auto-caravan versierden vertel ik liever niet .. Maar het vergeten , dat doe ik nooit ..
    11-10-2006, 20:54 geschreven door bigbear

    Kamperen ..
    Ooit waren wij op een camping langs de Tarn .. Op een dag kwam de eigenaar op ons toe en zei dat hij vond dat wij nogal redelijk lang wachtten om onze uit- en inboedel op te ruimen .. Bleek dat wij die dag moesten vertrekken en dus tegen de middag ons stukje grond rommelvrij maken , daar waar wij nietsvermoedend ( echt dus !! ) meenden dat wij pas de dag erop huiswaarts moesten …
    Hoe vlug , en hoe ordevol , wij toen ons boedeltje in , op en om onze auto-caravan versierden vertel ik liever niet .. Maar het vergeten , dat doe ik nooit ..
    11-10-2006, 20:54 geschreven door bigbear

    Onderbroek
    Ik kreeg ooit telefoon van het schooltje in Courrière waar m’n dochtertjes toen het kleuterklasje liepen.
    Ik had de jongste aangekleed maar was het onderbroekje vergeten.
    Moeders zijn vaak warhoofden, je zou voor minder.
    11-10-2006, 20:33 geschreven door Artemis

    Vergeet het
    – “Ik drink om te vergeten.”
    – “Om te vergeten? Wat wil je dan vergeten misschien?”
    – “Euh… Sorry, ‘k ben het vergeten.”
    11-10-2006, 19:43 geschreven door Menck


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s