Een dag als geen ander als tristesse

  
zapnimf1wit-op-donkerroze.jpg   en chaos
en neerslachtigheid.
  
’t Lijkt besmettelijk. Mijn omgeving lijdt er ook aan. Telefoons (op een ander) werden uitgetrokken om zichzelf onbereikbaar te maken. Zelf was ik ook leeg genoeg om er geen antwoorden meer te vinden. Blogland bulkt uit zijn voegen van depressiviteit…
Het is duidelijk herfst!
En in mijn geval : donderdag.
  
Een eerste keer te laat op school vandaag. (ok, twee minuten maar en geen kat die het heeft gemerkt, behalve dan de secretaresse die me heeft moeten binnen laten omdat mijn sleutel – oja, die vond ik ondertussen dus terug – nog op de keukentafel lag.)
Na overwegje één op mijn weg, hebben ze het surrogaat vijfhonderd meter ernaast ook voor een maand gesloten. De wegomlegging langs een provinciebaan heeft een rijvak opgebroken, de verkortende zijstraat mag je niet in. De drukke winkelstraat die ik in een buurdorp vervolgens doorheen moet, stond vol lossende vrachtwagens. Door heel die richtingsverandering pendel ik langs de verkeerde kant mijn werkoord in en schuif ik het laatste kwartier verder aan een snelheid gelijk aan die van een bejaarde op krukken.
Die file staat er iedere dag, maar vandaag had hij letterlijk een luguber(e) staart(je). Het feit is dat er een zwakkere weggebruiker is opgeschept op het zebrapad. De roddels maakten ervan dat het een jonge adolescente fietser was die het niet overleefd heeft. Niemand die zeker was natuurlijk. Ik hield me afzijdig en wacht op de eindversie, ongetwijfeld morgen niet aan te ontkomen. 
Yuk.
Bah.
Het raakt.
  
Tussendoor, zowat iedere verwaaide moment, heb ik lopen piekeren over ‘respect’. Niks te maken met het item hierboven, maar ook dat nam me in beslag.
Hieronder een voorbeeldje van hoe ik er wel eens wat misliep in het verleden.
Eentje uit de velen.
Eentje dat geen brokken maakte.
  
Ooit stond ik aan een niet nader genoemde toog naast een niet nader te noemen sujet. Hij had zich zowat ingewerkt bij het groepje waartoe ik hoorde. Op een gegeven moment sta ik daar nog met piwie alleen. Een beetje ongemakkelijk te wezen, want piwie was niet bepaald de boeiendste persoon die ik ooit al tegenkwam. Mijn beleefdheid haalde het van mijn drang om ook een danspasje te plegen en ik haalde er eentje uit mijn assortiment ‘nietszeggende vraagjes’ boven :
  
– “Wat doe je professioneel, piwie?”
– “Oh, ik werk in de bosbouw, ergens verantwoordelijk voor een domein van zoveel hectare.”
– “Ha, ik ken nog zo iemand en die mens vertelde me…
  
De vent wendt zijn bezopen blik af, loert naar het achterste van een van mijn vriendinnen en knikt een hele tijd wat in het ijle, alsof hij kan pretenderen verder te luisteren. Zonder al te opvallende intonatieverandering schakel ik over naar :
  
… dat hij daar Paulus de Boskabouter tegenkwam die aan het vechten was met Eucalypta. De zeven dwergen kwamen zich toen ook nog moeien en sindsdien loopt er daar eentje bij zonder tanden en met een vil in zijn nek.”
  
– (Piwie blijft knikken, kijkt me kortstondig aan) “Jaja, dat is zo.”
  
Tijd om mijn eerder voornemen alsnog uit te voeren. En hem mijn eeuwige minachting te schenken.
  
Ik ben er gevoelig aan.
Te gevoelig.
’t Is donderdag.
  
Advertentie

Eén reactie to “Een dag als geen ander als tristesse”

  1. zapnimf Says:

    20-10-2006
    ja, ge hèt zo van die dage
    Ja, zapnimf ik begrijp je.
    Je voelt je verlaten, en soms een beetje eenzaam.
    Je voelt je lichaam verouderen.
    Je zit daar met 4 niet in de hand te houden koters.
    Het weer is donker, somber en het regent.
    Een pak klussen aan het huis die maar niet gedaan worden . Je tuin helemaal verwilderd.
    Je auto kan het ieder moment begeven.
    Je werk is vooral interessant voor en na.
    Je legt je ziel bloot in je blog, krijg je daar een pak onnozel reacties op .
    Je leven is een puinhoop en als je er over nadenkt blijkt het nog je eigen stomme schuld te zijn ook.
    Tijd voor verandering ?
    Ach je hebt al zo dikwijls getracht te veranderen.
    Tijd om je in jezelf te verdiepen ?
    Ach, wat een hoopje ellende ben ik.
    Positief denken ?
    Je hebt geen pluspunten
    Er is even tussenuit een verwen weekendje?
    Alleen zeker? En geen geld voor.
    Dan maar naar vrienden ?
    Die hebben allemaal hun eigen knusse thuis en nu geen tijd.
    Hoe moet dat nu verder?
    Ik weet het ook niet
    No future.
    Is’t erg?
    Bwa nee
    Is ’t al wa beter?
    Allé vooruit

    Met vriendelijke groeten
    20-10-2006, 20:03 geschreven door Duvel

    Oh kijk!
    ’t Is al over!

    20-10-2006, 16:19 geschreven door zapnimf

    Paulus
    Heb jij echt de grote Paulus de boskabouter ontmoet?
    Ik zou wel geluisterd hebben! 😉
    Tiens, de wegenwerken zouden nu toch mogen gedaan zijn met de verkiezingen voorbij of zijn ze nu al bezig voor juni?

    http://www.bloggen.be/koenius
    20-10-2006, 15:01 geschreven door Koen

    Herfst en zo ..
    Ja , wij komen er niet onderuit .. Misschien moesten wij mensen ook maar een winterslaap houden ..
    Weet je .. Dan word ik stil , of liever , stiller . Laat ik mijn gedachten opwakkeren en mijmeringen mijn leven leiden .. Dromen dus .. Van wat was .. Soms , van wat zou mogen komen …
    20-10-2006, 15:00 geschreven door bigbear

    En toch ….
    En toch, volgens mij zit het vooral in ’t kopke. Ik zie een aantal mensen in mijn omgeving ook zinken, tracht hen boven water te houden maar het is moeilijk. Zelfs met een gebroken hart wil ik nog niet toegeven aan het vallen van de bladeren. Ik ben al blij als de zon nog even komt piepen, dat het vrijdag is en vooral laat ik mij leiden door muziek zonder mij ervan te weerhouden, heupwiegend of schouderwiegend mee te doen.
    Het zit vooral goed in mijn hoofd. Positief denken, eens je die gewoonte maakt geraak je dat niet meer kwijt en dan is er zelfs op de donkerste dag nog altijd een lichtpuntje te bespeuren.

    20-10-2006, 13:13 geschreven door Ncumisa

    herfst in aantocht
    Je hebt gelijk, het is besmettelijk. De dagen worden korter, minder licht dat is de reden van al die blues.
    20-10-2006, 11:17 geschreven door speedy

    Boeren-
    Hèhè.
    En ik zit dan in een gat.
    20-10-2006, 01:46 geschreven door Hill

    Dat komt dan met Sagan af
    Hm, ik onthoud mij van commentaar… ik heb het nooit gelezen.
    Moet ik?
    20-10-2006, 01:38 geschreven door zapnimf

    zagende gaten
    Hillie,

    Ik heb zaterdagnacht nog een gat!
    Goed hè!
    ;-p
    20-10-2006, 01:33 geschreven door zapnimf

    Ach doe zoals Françoise
    Als je tristesse tegenkomt zeg dan:
    Bonjour tristesse en
    wacht geduldig op een antwoord.

    20-10-2006, 00:21 geschreven door Alex

    tante Rita
    Heeej, jij nu toch ook niet hé. Net nu je mij er zo’n beetje doorgeholpen hebt.

    Pak mijn schouder en span er een zaag tegen, komaan, het kan maar opluchten.
    By the way, moesten wij niet nog dat liedje van tante Rita play-backen samen ?
    20-10-2006, 00:03 geschreven door Hill


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: