Gratis drinken voor beginnelingen

  
zapnimf1wit-op-paars.jpg  – “Die vent kijkt naar jou!”
– “Huh?”
– “Daar daar, hij komt af. Trek je dubbel kin in!”
– “Met een beetje chance is onze volgende witte wijn gratis, joehoe.”
  
Nonchalant flamboyant staat hij naast ons zijn elleboog te bestuderen. Hij twijfelt of, hij ons met de ober als tussenpersoon iets te drinken zal aanbieden, of hij zijn charmes rechtstreeks tot ons zal richten. De moed in zijn schoenen dwingt hem met uiterste krachten tot het laatste. Uit een of ander puberblaadje heeft hij ooit enkele openingszinnen genoteerd. Niks mis mee natuurlijk, maar hij maakt de fout om ze ook nog uit te proberen. Op ons.
De domoor.
  
– “Dag dames.”
  
Zijn glimlach reikt verder dan de achterdeur van het etablissement en een felle straal lichtweerkaatsing flitst van zijn gebit recht mijn pupil binnen. Ik grimas mijn ene oog dicht en denk stevig aan een eenheid alcohol in het verschiet. Het hoofd van de man ook, dat knikkert alsof het zich los wil draaien en een eigen leven wil gaan beginnen. Ergens waar idiote beginzinnen niet zoveel concentratie vragen.
  
– “Vertel eens dames… wat is het grootste lichamelijk genot dat je al hebt mogen meemaken. Hier staat uw dienaar.”
  
Ik dacht : “Laat ik eens open en eerlijk zijn, net zoals de mannen het graag hebben…”
  
– “Ewel, na het baden in het bad pissen terwijl ik het water laat lopen… hmmmm.”
  
  
De wijn was die avond op eigen kosten.
  
  

Schat, ‘k heb een cadeautje bij

  

zapnimf1wit-op-donkerroze.jpg   Onze apotheker toch.
Grapjurk en tevens commercieel brein.
   
Eergisteren bezocht ik ’s mans winkelruimte. Onvermijdelijk werd mijn blikveld naar een hoekje op de toonbank getrokken. Een rozerood palet gestapeld tussen de grauwe koppijnpillen en opbeurende antidepressiva. 
“Kijk naar mij! Kijk naar mij!,” schreeuwde het rood. Uw zapnimf was allicht niet sterk genoeg om te weerstaan aan de aantrekkingskracht, want twee seconden later constateerde ze met zekerheid dat ze naar twee soorten doosjes staarde die omzwachteld waren door hartjes, vastgemaakt met elastiekjes door een barbaarse hand niet gespeend van een grein etalagistische kunde.
     
(Après-)Valentijn in de apotheek.
 apotheker2.jpg
            
Vetkussentjesdrank voor haar en mannelijke prestatiebevorderende capsules voor hem.
  
Leuk toch?
De perfecte kooptip voor wie in de toekomst eenzaam doorheen het leven wil trippelen.
  

Vlammende nacht met vijftien personen

  
zapnimf1kleindonkerroze-op-wit.jpg    Kwart voor zeven ’s morgens loeit de telefoon. Iemand die hier in huis al wèl wakker was, brengt hem : “’t Is D.”
  
Met ijzig kalme stem :
– “Zap, mijn appartement is vannacht afgebrand.
– (Nog ver van mijn positieven vandaan) “???????”
– “Mogen Y. (haar zoontje) en ik komen crashen bij jou? De komende maand ofzo?”
–  “Euh ja natuurlijk. Hoe? Wat? Iemand gewond? Veel schade?”
– “Kaarsje vergeten uit te blazen. Alles weg. Raam ontploft. Wij hebben niks.
   Ik moest om half zes naar de wc en heel de woonkamer zag oranje van de vlammen. Daarop ben ik beginnen brullen, Y. werd wakker en ik stuur die kleine toch wel terug naar zijn kamer zeker? – En doe de deur dicht! – Slechte moeder ik ben.”
– “Hoe is hij dan veilig eruit geraakt?”
– “J.” (zonevreemd heerschap waarover ik al eens vaag gehoord had op toen nog platonische wijze)
– “J?”
  
“Krijgnuwat!”, denk ik, “heeft die daar zomaar een date in haar bed liggen, waar ik, – ikke, haar beste vriendin! – nog niet van afweet!”
Een schande! De gruwel! Waar is de tijd dat we elkaar telefonisch inlichtten dat dates onderweg waren en we onze kansen op lichamelijk contact berekenden. Waarover we dan fantaseerden hoe hevig dat lijfgebots zou kunnen worden, mekaar tips gaven over welke pose het best je buik verdoezelde, wat je zeker niet mocht roepen tijdens een orgasme en hoe je ’s morgens ongezien je oksels kon gaan inzepen en je tanden schuren en je als een diva terug geschminkt het bed kon invlijen.
De stiekeme!
     
Omdat ik toch wel het vervolg wilde horen, zette ik mijn ik-gerichtheid tijdelijk wat opzij en deed of de vorige gedachten nooit onder mijn hersenpan waren gekropen.
  
– “Jah, J.
Eerste kennismaking met mijn zoon.
Plezant. Een naakte vent die je uit bed sleurt en je commandeert dat je moet maken dat je beneden komt.
De brandweer had blijkbaar andere prioriteiten, want die kwamen af nadat J. en de buurman de brand al hadden geblust.
De hele blok stond op straat. Voorbijgangers die de vlammen zagen, hebben iedereen uit zijn bed gesleurd. Tientallen vreemde mannen liepen er rond. Eentje heeft het brandblusapparaat van zijn auto nog leeggespoten.
Zou je in de loop van de dag willen afkomen?”
  
De raderen ten huize zapnimf draaiden op volle toeren. De rest van het vriendinnenquintet werd op hun beurt uit bed gebeld… ik wakker, iedereen wakker. Mijn werkdag werd afgelast en verplaatst naar een niet-werkendag volgende week.
Ik maakte een lijstje waarop stond welke meubels ik kon missen (afgedankte welteverstaan, zo’n weldoener ben ik ook weer niet) en noteerde enkele noodzakelijke nog te ondernemen acties ; de auto van haar vader lenen (de dichtsbijzijnde bushalte op vijf kilometer ligt en zij moet daar regelmatig gebruik van maken) ; de schoolbustoer van het zoontje omleiden naar onze straat ; mijn ouders belasten met de schoolafhaling van de zaps ; er zijn voor D.
  
Uw zapnimf weet heden hoe verzekeringexperts eruitzien, evenals gesprongen ramen, een roetlaag van vijf centimeter, opgebrande tapijten en een vriendelijke huisbazin.
De solidariteit was onbeschrijfelijk. De hoeveelheid volk die samen in het benedenappartement van de buurvrouw rivieren koffie dronk, ook. J. deed wat rotserig in de brand-ing. C. en ik zorgden voor wat vrolijke noten, zinspeelden lustig op alle variaties van ‘vurig’ en ‘afspraakje’ en kuisten daarna maar de pikzwarte traphal, aangezien we ook praktisch nog iets wilden betekenen.
Onze andere taak bestond erin van de hoorn uit D’s handen te rukken als we haar weer eens hoorden : “Jaja, mijn gsm is gered, maar al de rest ben ik kwijt.” en haar luisteraars gerust te stellen dat opgebrande hoeveelheid nog meeviel, maar dat de roetschade wel opliep. We willen immers geen hartaanvallen op ons geweten!
  
Jaja, daar zijn vriendinnen voor.
En voor de koffie, de psychologische bijstand en het besef dat we mekaar allemaal graag zien.
Dat bewezen we op D’s verjaardag de dag erna.
  
(rarara waar die dan weeral doorging… ik ben toch een echte weldoener!)
  

Vier keer tien

  
zapnimf1kleinpaars-op-zwart.jpg    
Jeuj!! D. is vier keer tien!
Ze had zich op voorhand al voorzien,
ze smokkelde in haar bed, zeer clandestien
een heerschap om haar te doen afzien.
  
’t Werd vuurwerk! Zelfs nadien…
Dit laatste een beetje onvoorzien.
  
Jeuj! D. is vier keer tien!
Wat wensen wij deze trien?
Een kikkerprins, J. genaamd misschien?
En een nieuwe living bovendien!
  
  
f20080110-0211kikker.jpg
    
Gelukkige verjaardag, D.
  
(Lees meer volgende stukje.)

De koe en de kalverliefde

  
zapnimf1kleindonkerroze-op-paars.jpg    Bedjesdag.
Zo heet dat bij ons, niks moeten behalve onze liggende zaakjes op orde stellen. Dat gaat van deeveedeetjes inhalen, over lectuur veroveren, tot het ridiculariseren van communicatie tot oergeluiden (en andersom). Of gewoon al dan niet statisch zonder gêne liggen stinken. Verheffend! Hemels! Verrukkelijk! Basisbehoefte!  
Wij voeren onze bedjesdagen meestal uit als de zaps hun vuile wasgoed een week in papa’s wasmand droppen.
Mijn verbazing wipte dan ook virulent de hoogte in, toen ik met het oog op enige proviandaansleperij, in de nieuwe kleren van de keizer mijn oudste dochter en een vriendinnetje in de keuken ontdekte.
Een vloekende kreet en een kamerjas later, wilde zapoudste ideeën vergaren voor valentijn met haar vriendje. En daarnaast de snoepkast plunderen.
  
zij (14 jaar) : “Mama, ik wil uit gaan eten met Dennis, maar ik heb geen geld genoeg.” (Lees : ik besteed al mijn zakgeld aan mijn gsm)
ik (matuur genoeg om te weten wat er gaat volgen) : “Spijtig hè?”
zij : “Kan ik op enige financiering rekenen uit jouw portemonnee?”
ik (ziejewel-blik) : “Nope.”
zij : “In dat geval wil ik hier dineren en jullie vijven moeten dan maar opkrassen.”
ik (zijtgijzot-blik) : “Neem dat ventje eens mee voor een pick-nick op de Kalmthoutse Heide… zeer romantisch!”
zij (ook zijtgijzot-blik) : “Zijt gij zot geworden?”
  
Enfin, ter inkorting van veel overbodige woorden lanceren moose en ik de prachtigste en vooral goedkoopste voorstellen om haar vriendje van zijn sokken te doen blazen. Zij ziet het vooral materieel. De combinatie ervan zal als volgt uitgewerkt worden :
Knip een leuk kaartje in stukjes en schrijf op de achterzijde een internetadres op van een gelegenheidsblog. Geef hem op voorhand telkens enkele stukjes zodat hij pas op valentijn zelf naar het adres kan surfen. Op je aangemaakte blog plaats je de leukste foto’s van jezelf en jullie beiden en onderaan de boodschap dat hij zaterdag eerstkomend met jou naar de film zal gaan. Onder het motto : veel is niet genoeg zorg je ervoor dat je eerst aankomt en je verstopt een pakje in zo’n kastje voor je tas en tijdens de film geef je hem aanwijzingen tesamen met het sleuteltje zodat hij helemaal overrompeld van de hoeveelheid valentijn ook dat nog mag vinden. Hoop dat er bij hem nog een cola achteraf afkan, want jij bent blut.
    
Valentijn zelf komt de kroost na een week papa weer thuis.
“En en?” vraag ik, “hoe verloopt je valentijnproject?”
“Bwa… ik heb het maandag uitgemaakt, hij was mijn type niet.”
  
Volgende bedjesdag, kind, barricaderen we alle deuren en mag jij je ideeën in de buitenlucht blijven zoeken!  
  
   engeltje2.jpg