Ik ben een seut. Een narcistische.

  
zapnimf1kleinlichtroze-op-wit.jpg   Ik ben een seut.
In plaats van luidkeels te schreeuwen : “Steek dat stokske in uw gat!”, neemt nerdnimf het natuurlijk weer gedwee aan. Met dank aan M-go omdat ze het zo lief vroeg.
  
Wat is er levensnoodzakelijk in mijn leven?
  
Mezelf!
Twee coördinerende hersenhelften, een tikje humor en een hutsekluts karakter.
Zonder mij – mits enkele invloeden van buitenaf ; spermacellen en een minimum aan opvoeding om er enkele te noemen – geen kinders, geen vrijer, geen luilekkerleventje!
  
Nou, dat was een makkie.
  
Als dat geen elegie verdient!
  
Gij zelfuitgeroepen schone blomme,
gevuld met uw resem eigenwaan
Alsof het iemand kan verdommen
uw zelfvoldaan doorstaan afgaan.
  
Gij die u beroept op ironie
alsook op woordenspel en humor
pathetisch hengelend naar ovatie 
simulerende : een triomfator
  
Besef, zapnimf schat,
niet meer dan zestig lezers trekt gij aan
in geen mum ligt gij op uw gat
wie zou u missen bij uw heengaan?
  
Inderdaad, een schone blomme
zijt gij, fris en frivool in de lente
geen dove en geen stomme
misschien zelfs een eloquente
  
Echter verliefd op uw eigen spiegelbeeld
een verfoeilijke eigenschap dat is
uw ego is reeds genoeg gestreeld
Zapnimf, gij bent uw eigen narcis.

  
  
Ik ben een seut.
Maar wel een luie. 
De twee man en de paardenkop die mij vroeger lazen, weten dat het onderste deel uit de recyclagebak komt.
  

Wijvenweek : Specifieke vrouwenproblematiek

  
ww_banner_500x2009.gif
    
Dju.
Al mijn zuurverdiende centen naar die ondingen.
Marc Coucke is rijk geworden op mijn rug!
  
En dan lees je dit :
  
  f20080328-0011pil.jpeg
   
Uit De Morgen 20 maart 2008
  
  

Wijvenweek : Wat mannen niet begrijpen

  
ww_banner_500x2008.gif
    
Mijn oor lag in bed.
Onder mijn oor vond je mij, zijdelings gelegen.
Een vinger die niet van mij was, werkte zich kriebelend op tot mijn oorschelp.
  
(Hier zou ik graag het lieflijke ‘oorschelpje’ willen gebruiken, maar helaas, bij het uitdelen van de uitwendige gehoororganen werd ik om een nog steeds obscure reden in de rij van de reuzen geslingerd. Of zoals de gynaecoloog bij de geboorte van zoonzap het zo tactvol uitdrukte : “Laat ik het zo stellen, mevrouw… uw zoon heeft NIET de oortjes van zijn papa.” Mijn vader is ook begiftigd met hét kenmerk van de Afrikaanse olifant. Dit specifiek zapgen heeft geen van ons drie ooit opgezadeld met een complex, hoezeer de buitenwereld ons dat graag wilde aansmeren. In mijn puberteit vond ik het zelfs een voordeel. Terwijl mijn kluit new wave maatjes hartstochtelijk hun eigenheid wilde tonen met twee tot drie miezerige oorbellen, deed uw zapnimf – geholpen door een veiligheidsspeld – het hele zwik van schaamte in mekaar krimpen : 
“Kijk, ik heb nog plaats over… pompom, hupsakee, nog eentje erbij!”
Ik won op mijn sokken met mijn geperforeerd oor en tussen de zes gaten bleef nog steeds genoeg oor over om het als dusdanig te herkennen. Om maar te benadrukken dat die zijflappen aan mijn hoofd, geen enkele belemmering vormen tot het leiden van een aangenaam leven.)
  
Maar dus, een vreemde vinger werkte zich kriebelend op tot mijn oorschelp. Hij wreef het kantje ervan warm, kneedde zoetjes mijn oorlel, titste fluwelig het geheel af en peuterde de binnenkant murw. 
Ik kon dat verdragen. Mm-m-m.
Na het oor friemelde de vlezige octopus zich vast in mijn haargrens net boven de nek. Hij frunnikte de nekwervels bijna van de de schedel los. Het bindweefsel zoemde en de facetgewrichten kraakten van contentement, mijn hersenstam neuriede : “Zalig zalig zalig zij de Heer” (en zijn tengels). De hand wiegde mijn lokken en de vingers zigzagden zich een weldadige weg over mijn kruin.
Ik kon dat verdragen. Mmm-mm-mm.
Zijn handpalm gleed vervolgens soepel naar mijn heup, streelde en koosde de ronding. Mijn lippen gingen er van krullen en mijn tenen bleven niet achter. Zijn zachtheid streek behaaglijk tot mijn schouder en aaide in die omgeving mijn gezamelijk kippenvel recht…
Ik kon dat verdragen. Mmmm-mmm-mmm.
  
Wel? 
Titel van dit stuk?!
Wat mannen niet begrijpen.
  
Dat ze mij verdoeme moeten omrollen om de andere kant een gelijkaardige beurt te geven!
      

Wijvenweek : Een man van weinig woorden, maar bijna met blauw oog

  
ww_banner_500x2007.gif
       
Oh neen, domme domme brolkoe die ik ben.
Gisteren deed ik het.
Het!
Mijn hele nahuwelijkse leven heb ik erop getraind om Het te vermijden. Nachtelijke vergaderingen met vriendinnen zijn hier overheen gegaan om elkaar te steunen in het ons niet te laten verleiden tot Het.
Het meest erge een vrouw kan uitsteken, wil ze zichzelf oerbelachelijk maken. Wat zeg ik? Wil ze zich ooit nog in het openbaar zonder chronisch schaamtegevoel vertonen…
  
Ik vroeg hem : “Waarom viel/val je op mij?”
  
Hij : “Euh… ik vond/vind je wel sympathiek en niet onappetijtelijk.”
  
DUH-UH!?!
  
En mijn bekoorlijk klaterend gekwinkel dan?
Mijn hypnotiserende betoverende blik? (Van : er staat nog vaat op het aanrecht, doe jij…?)
Mijn talenten om je tot overgave (de verleden tijd van overgeven) te dwingen?  
Mijn sexy oorlellen? (Waar je nog nooit één oorbel voor hebt gekocht!)
Mijn koffieschenken in je mok iedere morgen? Nadat jij hem hebt gemaakt.
Mijn ontegensprekelijke rake analyses van jouw vrienden?
Mijn sierlijk gedrag als het op huishouden aankomt?
Mijn amoureuze strelingen over het toefje haar op je kin?
  
“Sympathiek en niet onappetijtelijk.” Prrt prrrrrrtff! (speekselbellen alom!)
  
En mijn vermogen tot zelfbeheersing om je nu geen doef op je neus te geven dan? 
  

Wijvenweek : Ode aan mijn kroost

  
ww_banner_500x2005.gif
  
(Het meeste effect te sorteren door pompeus en hardop te lezen)
    
Allerliefste puberzap, zoonzap, krulzap en minizap,
ontluikende bloesems van mijn existentie,
viervoudig verrukkelijk voortgeplant vakmanschap,
fraaie knot empathische intelligentie.
  
Gij verzamelde ouderdroom, uit mij geboren,
bijzondere baaropbrengsten, bundel barstende bedrijvigheid,
het gesternte heeft ons een gunstig lot beschoren,
intensiteit van warmte en genegenheid in ons nest verspreid.
  
Gij allen, gelaafd door moedermelk en stromen affectie,
neem mijn onbaatzuchtige okselfrisse omarming in ogenschouw,
voel je vrij onder mijn kloeke vleugels ter protectie,
oogappels toch, wat hou ik van jou en jou en jou en jou.
  
Schitterende parels zijn jullie, mijn kostbaarste bijou,
een taai, talentvol, tureluurs team in topvorm.
Wanneer gaan jullie ook alweer naar papa toe?
Want het is bijna op… mijn flesje chloroform.
  

  

Wijvenweek : Huishouden (?)

  
ww_banner_500x2004.gif
    
” Hey dinkske! Lang geleden dat ik jou nog gezien heb!”
  
” Wat zeg je? Huis houden?”
” Weet je dat dan nog niet? Ja ja, ik heb het huis kunnen houden. Overgekocht van de ex. Poeh poeh poeh, dat had nogal wat voeten in de aarde hoor. Prijs opdrijven, prijs neerhalen. Beetje op het gevoel spelen, je kent dat wel… Boehoehoeee en onze kindekeins dan? Hoe moeten die hun zestien armen en benen dan binnen de perken van een appartementje uitleven? O, jij kent dat niet? Jij hebt een gelukkig huwelijk? Och, niet panikeren, over enkele jaren hang jij er ook wel aan, nog efkes tot midlife zich tussen jullie wringt. Maar soit, hij daar dus tegenover : Al mijn maten zeggen dat ik zot ben om het voor die prijs te laten gaan. Wat maten? Als hij ze allemaal meeneemt naar zijn wc heeft hij nog plaats over bijgod! Uiteindelijk is dat toch nog allemaal in kannen en kruiken gekomen. Maar die notaris. Die no-ta-ris! Is me dat een toch een miezerige grijze muis. De kunst van het articuleren moet iemand die gast toch ook eens dringend bijbrengen. Prevelen in raadsels… en ondertussen zat ik daar voor diens bureau mij voor te stellen hoe het zou zijn om met zo’n gelijkaardig sujet seks te bedrijven. Stel je voo…”
  
“O? Je bedoelde eigenlijk iets anders met huishouden? “
“Huisje, tuintje, boompje, beestje?”
“Hihi, het huisje hebben we al gehad dus. Wel, in die tuin kunnen de beestjes nogal huishouden. Overlaatst nog. Al mijn kippen doodgebeten. Lichting één ging eraan door een losgeslagen hond van de achterburen. Nog een geluk dat die liever kip als kind at, want die speelden toen net in de hof. Wat doet zo’n goeie huismoeder als ik dan? Die koopt nog eens een stuk of wat kippen om hun tranen mee op te drogen en twee weken later is een vos ermee weg. Onderwijl stuurt de gemeente maar briefkes dat ik mijn gevogelte moet aangeven, vogelpestpreventie, maar dooi pluimve…”
  
“Aaaah, ik begreep je verkeerd. Of ik het kan bolwerken, mijn huishouden, de koters, het werk…”
“Moh! Is het al zo laat? Jee.”
“Sorry hoor! Ik moet er nu vandoor.”
“Ik zie je nog wel eens.”
“Toedeloe!”
    

Wijvenweek : Mannen (en hoe ze op slinkse wijze de jouwe te maken)

  
ww_banner_500x2003.gif
     
Vandaag, dames en heren, gaat zapnimf u een niet te missen boodschap meegeven. Opletten dus… gij daar vanachter ook!
    
How to ‘strik’ a perfect ‘vent’.
    
Stel, je bent een moordgriet.
Een moordgriet met een blog maar liefst.
Dat gemeesmuil van twee dagen geleden, over wat er allemaal scheef in je lichaam zit gevezen, beschouw je als een eenmalig zwak moment dat niet voor herhaling vatbaar is. Kortom, je besluit dat je echt wel een coole deerne bent. 
Eentje zelfs die vijf zinnen na elkaar kan schrijven en als ze het hoofd er een beetje bijhoudt, staat er zelfs geen dt-fout in.
U herkent uzelf al? Aha! Fijn!
    
Je hebt al lang verwerkt dat je ex je vijf jaar geleden heeft laten stikken met vier vleesjes van eigen bloed voor een troela die niet half zo ravissant is als jij. Immers, het leven lacht je toe. Die lachballon bevat de staakwoorden : vrolijke kinders, vrienden, gelukkig zijn, foute vrijers, huis overgekocht, leuke job. Met andere woorden, je maakt geen fluit mee, maar behendig als je bent, weet je dat prima te verdoezelen op je weblog en je produceert bijna iedere dag een creatief geformuleerd ei over dat niks.
    
Dan slaat het noodlot toe!
Je ontdekt ergens verscholen in het zompige moeras dat blogistania heet, een karrevracht letters, op zo’n originele/gevoelige/humoristische wijze achter elkaar geplakt, dat je vastgelijmd blijft op je stoel tot je ze stuk voor stuk hebt verorberd. Godbetert nog geschreven door een man ook! Een alleenstaande man zelfs! Omdat je zo’n zwak figuur bent (wat losstaat van het gavemokkelschap), begint er aan de binnenkant van je vel allerlei onbestemds te broebelen, bruisen en klutsen. Die laatsten geraak je en passant ook nog kwijt.
Je negeert de perplexiteit die je stom heeft geslagen en in het wit tussen zijn schrijflijnen ontdek je zijn leeftijd (met dank aan google en Wouter Deprez). 
“Potvolkoffie!”, vloek je meisjesachtig vijftig keer na mekaar heel heel heel erg luid, “die kerel is zes jaar jonger dan ik!”
    
Dan herinner je je weer dat stoere stoten zich niet uit het lood laten slaan door zo’n detail, want zijn aantrekkingskracht sleurt je bijna doorheen je scherm.
De volgende stap is die van het offensief in zijn reactieluik. Kirrend, grappig en je adoratie beheersend, laat je je daar van je beste kant zien. Hij retourneert en reageert. In zijn volledige onschuld, weet hij niet dat je doortrapt wacht op een kans om qua contact een trap hoger te geraken. Mail.
Ha! Haaa! De opportuniteit doet zich voor en je grijpt ze met beide handen. Je eerste mailgerichte woorden naar hem zouden kunnen zijn :
    
“Beste huppeldepup, maar twee stokpaardjes heb ik – noemen en heten en pita met twee t’s – en jij hebt tegen een van de twee gezondigd!”
    
Geloof me, medeblog(g)(st)ers, en geloof in je eigen spitantiness, het is genoeg om een correspondentie op gang te krijgen. Een kwantitatief en kwalitatief schrijfverkeer zelfs.
Daarna is het in de sjakos. Als toffe meid met blog hoef je nu gewoon jezelf nog maar te zijn en te wachten tot hij je, na een maand ofzo, een keer uitvraagt.
    
En dan is het aan u uiteraard.
U kunt het!
    
Wablieft?
Iemand uit het publiek die scandeert? “Keep on dreaming, gij onnozele zap?”
    
Onnozele zap zit hier anders al anderhalf jaar op de schoot van haar virtueel gevonden ware te glunderen.
    
Lees hier ons eerste afspraakje, alwaar ik met mijn kop tegen een balk knotste.
Lees hier ons tweede afspraakje, waar moose wat van zijn vocht verloor.
    
Vraag jezelf af hoe het komt dat het ons na die blunders toch nog gelukt is!!