Let the beast go! Het materialistische en het lekkere

  
   Niemand die dit ooit had kunnen voorspellen, maar amper een jaar geleden woonden we nog tussen ziekenhuisgele muren, ploften we in een beginjarennegentigzetel en als je ietwat ongelukkig terecht kwam, verdween je in een of ander scheur. Toen Hills dvd/cd-verzamelingetje en zijn chique servies de overtocht maakten, voelden we ons verplicht van nieuwe en grotere kasten te kopen. Over die renovaties zijn minstens tien blogschijverijen terug te vinden in het verleden.
    
Snobistisch, maar plezant, iedere keer opnieuw je nieuwe meubels eens strelen bij het binnenkomen, de aardekleurige muren te kussen uit liefde voor onze prestatie. Echter, het materialistisch beest in mij ergerde zich aan dat ene detail dat nog niet vervangen was : de eetkamertafel en toebehoren.
“Een tafel mag leven” hoorde ik keer op keer als ik erover begon. Inderdaad, mijn beste, maar valt het jou ook op dat de linker- en de rechterhelft ieder naar hun eigen kant leven? Dit grenen Ikeageval – ovaal en met twee tussenstukken verlengd – begon allures te vertonen alsof het de Samariakloof zelve was. Zette je je kop koffie onzorgvuldig neer, duikelde die hups door een spleet, om zo rechtstreeks je voeten te verwarmen met een hete straal. Aan-ge-naaaaam! 
Van het blad kon je ons historisch leven afleiden : de ketchuppotafdruk van een boze voormalige aangetrouwde, de handtekeningen van kindermessen, de knutselresten die het poetsdoek uitlachten vanuit de viscositeit der afgesletenheid en als je het geduld had om met een hamer en beitel tekeer te gaan op die twee en halve vierkante meter, kon je genoeg kruim loswrikken om een broodpudding te fröbelen voor je schoonmoeder.  
   
Ik zou niet zapnimf heten als het lot mij niet een poepje zou geholpen hebben met deze laatste hinderpaal in mijn oog. Dat poepje was afkomstig van zoonzap, wiens zittechniek nog niet helemaal de verfijning bereikt heeft. De arme stoel kraakte, kronkelde, klapte en kletterde. Als beloning kregen de geklutste botten van zoon een chocoladereep : “Ach duts, daar kon jij hélemaal niks aan doen. Wat jammer, nu zullen we toch echt eens moeten uitkijken naar nieuwe – straks storten we allemaal ons staartbeen in de prak – stoelen. Oja, misschien ook ineens een tafeltje?”
   
De volgende te overwinnen kaap was een moeilijke. Moose is zijn naam, Moose. Obstinate hoeveelheid lekker dier met een ongezonde aversie voor meubelwinkels aflopen. Dit moest ik aanpakken met een lepe list. Een linke lepe list.
Maar hoe?
   
(wordt vervolgd)
    

10 Reacties to “Let the beast go! Het materialistische en het lekkere”

  1. Menck Says:

    Vertel me wat; ik heb krek zo’n tafel. No kidding.

  2. Kris Says:

    Ocharme zoonzap! Gelukkig was het voor het goede zap-doel.

    Ik wacht al vol ongeduld op je volgende post 🙂

  3. dana Says:

    ga samen met Tulpje winkelen, die moest toch een nieuwe zetel hebben?
    Moose met 2 zotte vrouwen op stap, en ga onderweg lekker iets eten (dat Moose dan mag kiezen natuurlijk)

  4. madameblogt Says:

    Het zou me verwonderen dat jij geen lepe list weet te bedenken. 🙂

  5. zeezicht Says:

    Ik herinner mij je meubelperikelen. Benieuwd welke oplossing je bedacht hebt.

  6. De Gentse Zwijger Says:

    Ja ja! Zapnimf doet de reputatie van haar gender qua sluwheid alle eer aan, zoveel is wel duidelijk!

  7. micheleeuw Says:

    Schitterend geschreven ! Jij ben een echt woorden-virtuoos !
    Ik wacht vol ongeduld hoe je dat gelukt is, want dàt het gelukt is, ben ik zeker van ! 😆

  8. Duvel Says:

    Mergaainiemèmaai
    De nieuwe tafel staat er al.
    Van een mooie tafel kan je niet eten in indien wel dan eet je van een mooie tafel nooit alleen. Dus ik begrijp moose wel.
    Als moose niet graag naar de meubelwinkel gaat, ga dan alleen en dat hij zich laat vertegenwoordigen door zijn kredietkaart .

  9. zapnimf Says:

    @Menck : Ha! Jij weet dus waarover ik spreek. En geen woord ervan gelogen hè?
    @Tantieris : In dat geval mag je mee aan de nieuwe tafel komen zitten… plaats genoeg, welgekomen.
    @Kris : Jah, ’t is een heuse filantroop, dat jong.
    @Dana : Te laat, we zitten er al op.
    @Madame : Zo spectaculair was zijn ‘ontvoering’ niet echt.
    @Zeezicht : Oja, herinner je zijn scheve kast nog? Daar is overlaatst het onderste schap van in elkaar gestuikt. Gelukkig stond daar een bestekkoffer onder die het koffieservies behoed heeft van in diggelen te vallen.
    Zijn eindwoorden toen :
    [“Ik moet jullie teleurstellen! Mijn onhandigheid is inderdaad niet meer dan een legende, zorgvuldig persoonlijk door mijzelve gecultiveerd : ingezaaid, begoten en bemest, daarna zelfs bewierookt, en dit alleen als erectie van een versterkte Vaubangordel ter bescherming mijner zeer acute en somtijds bedreigde luiwammesheid.”]
    @De Gentse zwijger : Soms wilde ik dat het niet zo duidelijk was. En iedereen mij zo’n lief onschuldig vrouwke vond.
    @Micheleeuw : *bloos* Jaja, ’t is gelukt.
    @Duvel : De zetel en de kast waren al door mij gekocht. ’t Was zijnen toer om mee te gaan. Maar jawel, van een schoon tafel kan je best eten… er zitten al wel wat vetplekken op.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: