Gezocht : iemand om te spannen, voor ons/zijn karretje

  
   (vervolg)
    
De vorige keer dat ik mijn geraffineerde geslepenheid op hem losliet, dateert van de tijd dat hij door zijn gewichtsverlies regelmatig zijn broek op zijn enkels terugvond. Dat kan storend irritant zijn, als je – ik zeg maar wat – net het zebrapad oversteekt in de Dorpstraat. Of een je levendig verhaal onderstreept met een geestdriftig sprongetje… op het familiefeestje van tante Germaine.
   
Kledingzaken zijn van dezelfde orde als meubilairwinkels, dat staat buiten kijf. De Aldi niet. De Aldi is de gelegenheid om te tonen hoe graag je je vrouw ziet als je haar al die zware drankkilo’s kan overnemen, om mee te beslissen over de maaltijden en huishoudelijke beslommerigen, om aan de kassa je maaltijdcheques boven te halen met een knipoogje dat zegt : “Zo kan ik ook eens voor je zorgen, schat.” (En mijn ooglidtrillinkje dat riposteert : “Lief! Ik zal eraan denken als ze overmorgen op zijn en ik, als jij terug werken bent, hier drie zakken petatten door de gangen sleur.”)
Waar ik naartoe wilde : aan de overkant van de Aldi huist een JBC.
   
– “Verrassing schat! Vandaag is’t textielinkoop in plaats van proviand!”
   
Voor hij kon protesteren, had ik moose een paskot ingeduwd, tesamen met iedere broek waarvan ik van vermoedde dat ze mooi zijn bilpartij omsloot. 
   
– “Ja, die en die, nemen… die ook. Ooo! Gij sexy vent, mmmm! Pak die twee ook maar mee.”
   
Bij het afrekenen zaten er ook nog twee truien, zes t-shirts en twee hemden in die zak. Allemaal op vijftig minuten. Allemaal zonder dat ik ook maar één blik wierp op de vrouwenafdeling. Ik ben geweldig!
   
Alleen… d’r is geen Aldi aan de overkant van Morres Meubel in Hulst. Het tafelvraagstuk vroeg om een andere benadering. (Het typen van dit verhaal ook, op deze manier komt er nooit een eind aan.)
   
Het internet bracht soelaas. Naast een eetmeubel en stoelen, zochten wij al maanden een staande lamp. Laat ik u die enerverende uitstapjes van die nutteloze queeste vooral besparen. Laat ik u ook niet vervelen met het waarom we die lamp wilden. Of toch wel. Omdat onze plafondspots het al twee jaar niet meer doen.
   
U bent elentrieker? U zoekt een uitdaging? U leest mij nu? Rep u als de bliksem naar huize zapmoose. Daar zitten ze al twee jaar in het donker in hun salon!
   
Maar dus, ik vond op de site van Morres een mooie staande lamp. Ha! Na een plejade smeekkusjes wilde hij die wel samen gaan monsteren en ophalen. Zulk een consumptieproduct is nog overzichtelijk, vraagt niet te veel krachten van je shoponvermogen.
Die livinglantaarn voldeed – o wonder – helemaal aan onze zin. Meepakken was er echter niet bij. Zes weken levertijd, mevrouw, meneer. 
Ach, nu we daar toch ronddrentelden, konden we net zo goed een hapje nuttigen in het restaurant. Op de weg ernaartoe startte ik mijn hartstochtelijke ode aan al die prachtige eettafels. Op de terugweg was moose er evenzeer van overtuigd dat we toch wel een nieuw eetattribuut konden gebruiken. Jammer voor ons dat er in heel dat complex geen enkele tafel stond waarvan we steil achterover sloegen.
Vlakbij, Depot 7 heet die keet, een bundel van compartimenten gehuurd door winkeliers die er hun overstock in kwijt willen, flikkerde de schoonste tafel ooit naar ons. Lichte teak – geen rosse – die bij onze grenen kast past en waaraan probleemloos acht gezetenen vele uren zouden kunnen slijten. In de euforie van het spenderen, sleurden we er nog zes stoelen bij, een heel smal kastje met karakter en een ladending voor in onze wc. Een mens kan zich laten gaan zeg, als hij echt wil.
   
Dacht u nu echt dat onze onderneming zo gladjes een afronding zou krijgen?
Mispoes!
De bedrijfspolicy van Depot 7 vraagt zijn klanten van hun spullen zelf mee naar huis te voeren. Hoe? Dat zal hen een worst wezen.
   
Onze hersenen keken later naar de trieste lege handen op het stuur en cirkelden vicieus, wachtend op enkele lumineuze  zenuwknallers die ons zouden leiden naar een oplossing.
   
Wie o wie konden we voor ons/zijn eigen karretje spannen?
   
(wordt nog één keer vervolgd)  
Advertenties

9 Reacties to “Gezocht : iemand om te spannen, voor ons/zijn karretje”

  1. zeezicht Says:

    Ik ken hier maar één winkel die je meubelen netjes aan huis levert en zelfs de verpakking terug meeneemt.
    Je kan kiezen uit hun voorraad en na een dag heb je alles thuis. Grote reden dat ik daar klant blijf!

  2. micheleeuw Says:

    O ramp ! Dan vind je alles wat je wou en geen manier om het thuis te krijgen. Jammer dat ik geen auto-met-trekhaak mer heb, anders vroeg ik ergens een aanhangwagen om je te helpen. Maar ik zal wel gelukt zijn zonder mijn hulp, vermoed ik. 😉

  3. Kris Says:

    Oh, neen! Verschrikkelijk! Hopelijk geen Ikea-toestanden, want dan kan je straks nog knutselen ook. 😉
    Of zie je dat nog zitten?

  4. Menck Says:

    Je gaf het antwoord al: Wie. Chinezen zijn een sympathiek volk, zeg ik u.

  5. chelone Says:

    Geen wonder dat Moose aarzelt als jij inkopen wil gaan doen!
    Slechte verkopers die geen vervoersoplossing kunnen bieden.

  6. Patrick Says:

    Wat jij je Moose flikt op 50′ lapt mijn A. mij op 10′. Ne, en doe maar es beter pffffffffffffffffff.

  7. sahara Says:

    In ons rubriekje “Zo kan ik het ook!!” :

    Jij wérpt helemaal niet graag een blik op de vrouwenafdeling.

  8. dana Says:

    vrouwen kunnen toch geweldig zijn hé !
    zo inventief
    zo weten hoe mannen aan te pakken
    zo geduldig
    🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s