Drama, moeheid en de Pfaffs

  
   (vervolg)
    
– “Koekie heeft een camion… tje!”
– “Jamaar, die mens kennen we van haar noch pluim, gewoon omdat hij de vriend is van N. Ik durf dat niet vragen hoor.”
– “Michel! Van L.”
– “Heb jij de binnenkant van diens bestelwagen als eens bekeken? Daar geraakt geen rolstoel meer bij, misschien nog net de lamme* zelf, als hij niet te struis is en ze hem er op zijn zij inschuiven.”
   
– “Zeg, overlaatst stond er toch een aanhangwagen op de oprit van je vader?”
– “Oooo, helemaal vergeten. Onze pa heeft een kar, maar die staat bij mijn zus (in Nederland). Bellen die pee!”
   
Als we dan eens iets doen, doen we het rap. De kortslaper in de familie kwam ons met aanhangwagen bij het begin van dag en dauw oppikken. De langslapers onder ons lieten er hun humeur niet onder lijden en alras suisde het drietal over de expresweg hun toekomstige eetkamer tegemoet. Even snel stond het trio op diezelfde snelweg potvast. Uuuuren. Op de autoradio hoorden we dat vijfhonderd meter verderop twee wegenwerkers waren aangereden door een vrachtwagen (op het laatavondjournaal was een ervan overleden). We werden er sereen van. In het licht van zo’n drama betekent fileleed niks. Al waren we toch opgelucht dat we van een opgedoken zwaantje achteruit mochten rijden tot aan de vorige afrit. “Achteruit? Met zo’n remorque?”, mijn vader scheet zowat een floeren aap, waarna hij de gemotoriseerde politiemens ompraatte tot die begreep dat spookrijden voor ons de enige mogelijkheid was als de vangrails onbeschadigd moesten blijven.
   
In de winkel hoorde ik mijn vader bellen met het thuisfront : “Voor het donker, denken we toch wel thuis te geraken.”
Ik keek hem eens schuin aan : “Allez pa, wat raaskal jij nu? Voor het donker? ’t Is twee uur.”
Toen ik dat uitsprak, had ik geen rekening gehouden met de voorliefde van mijn verwekker om te onderhandelen over prijzen. (Dag, ik ben pa zap, ik ben 67 en mijn hobby is afdingen.)
Aan de stoelen hing één strootje los. Er ontbrak een velletje hout aan het tafelblad, het karakterkastje had zoveel pit dat het bovenste schuifje klemde en aan het wc-meubel mankeerde niks, maar als ze daar een procentje op wilden geven, was dat mooi meegenomen.
Geen vriendelijker personeel dan dat dat in Depot Zeven werkt, het mag niet onvermeld blijven. Terwijl moose en ik met blooskaken onverwacht een abnormale belangstelling veinsden voor een troep nepboeddha’s tussen de bloempotten, ging die beminnelijke hulp telefoneren met al de desbetreffende fabrikanten en keerde een ruime poos later terug met een gezamenlijke korting van om en bij de € 150. Voor dat bedrag wil ik af en toe wel eens een aanval van plaatsvervangende schaamte ondergaan.
   
In onze koopwoede hadden we eigenlijk niet stilgestaan bij de afmetingen van de aanhangwagen. Ha! Dat viel voor alles met platte kant geweldig mee. Maar die onstapelbare stoelen…
Met mijn talent voor liplezen, herkende ik bij het verlaten van de parking minstens vijf Nederlandse monden die vormden : “Schaaat, kijk, een domme Belg, vermomd als een rijende piramide.”
   
Deze constructie werkte op onze ongerustheid. Onze pa op onze zenuwen.
“Neenee, niks dat er kan gebeuren, ik heb die toren met een tros snelbinders met kundigheid vastgehaakt. Die geraakt nooit los uit zichzelf.”
De positivo uitte net een keer te veel soortgelijks naar mijn zin, alsof hij zichzelf aan het overtuigen was.
Naarmate wij erop reden, evolueerde het wegdek van de N49 van belabberd naar barslecht. De aanhangwagen wipte en ik hield mijn hart vast voor het er van schrik ook uit zou flippen. 
   
Over de staat van een straat schrijf je natuurlijk alleen als er dit gebeurt : 
“Kcccchhhhhhhhhhhhhhh kchhhhhhh KCHHHHHHHHHHHHHH !!!!”
De zijspiegel gaf enkel een regen van vonken weer en in de verte bespeurde ik iets zwarts op het rijvak. Moose riep : “Die twee stoelpoten die erboven uit staken zijn verdwenen!” Ik gilde een speenvarken naar huis, kreeg eensklaps visioenen van onoverzichtelijke ravages en ergens tussen de twee in beval ik hysterisch dat we naar de pechstrook moesten.
Mijn vader zou mijn vader niet zijn als hij weerom geen gelijk zou gehad hebben… de hele troep hing nog steeds muurvast gebonden (dat zwarte ding in de verte was een kapotte buitenband van een vrachtwagen), maar hij had de metaalmoeheid van zijn kar op een balorige betonlaag onderschat. Dat spel was achterover gekiept en de reden waarom ziet u hier.
   
                                                
                 
Nice, daar sta je dan, in het eind januari’s schemerdonker, op een pechstrook waar enkele kilometers vandaan aan de overkant die voormiddag een tientonner een dodelijk ongeluk heeft veroorzaakt met een dessel die nog slechts met een metaalplaatje van twee haar dik aan je auto hangt. Zou er iemand daarboven een pik op ons hebben?
   
De taken werden als volgt verdeeld : vader met fluovest mocht het gevaarlijke werk opknappen. Met riemen snoerde hij de bovenkant driehoeksgewijs met de achterkant van de auto weer aan de gescheurde onderkant van de kar. Zoiets.
Moose hielp een handje aan de betere zijde van de snelweg en ik stond aan de kloof van de beek (vier meter lager) paraat om alarm te loeien als er een vehikel zich niet aan de juiste kant van de volle streep zou houden, klaar om mij in een mulle afgrond te storten met aan het eind ervan ijskoud water.
   
Toen moesten we nog thuisgeraken. De juiste beschrijving heet ‘een slakkengang met dubbel knipperlicht op de pechstrook’, geloof ik. En met een ei zo groot als onze broek het toeliet op die plaats. Vooral wanneer die pechstrook plots ophield met bestaan en er drie rijvakken van een andere snelweg zijn plaats in namen. Wij moesten zonder brokken pogen van uiterst links voor te sorteren, een brug te beklimmen en volgen naar de konijnenpijp in Antwerpen. Nog nooit zag u drie zo’n zwetende figuren uitbundig wezen als die vooravond in januari toen het vijf kilometer aanschuiven was om de stad binnen te schuifelen. Verder misbruikten we aan twintig km per uur busstroken, binnenwegeltjes – o uitdaging – zonder verkeersdrempels. Tijd genoeg om uit te rekenen hoeveel uren we zouden moeten duwen als dat ding achteraan zou beslissen om te breken. Om het helemaal af te maken begon het ook nog te druppelen op onze zooi onbehandeld hout. 
Iemand heeft blijkbaar niet zo’n heel erg grote pik op ons want het allerergste overkwam ons niet. (Mijn vader doorstond nadien nog een emotionele slapeloze nacht gepaard met herhaaldelijke kuitkrampen veroorzaakt door een schokloze rit te persen uit zijn gaspedaal, maar een kniesoor die daarover struikelt.) 
   
Het donker had ons al lang ingehaald toen we juichend de eindbestemming bereikten.
Een half uur later, zakten we puddingsgewijs op ons nieuw meubilair in elkaar en ik weet nog dat ik toen dacht :
   
“Allez, en dan willen ze persé met een camera achter saaiheden als de Pfaffs of de Planckaerts hollen… ons leven is véél spannender!”
  
  
   
(*Politiek correcte woordenschat op deze plaats bekte langs geen kanten. Alvast een welgemeend excuus aan alle immobiele personen die zich in hun gat gebeten voelen.)
      

16 Reacties to “Drama, moeheid en de Pfaffs”

  1. zeezicht Says:

    Ja als dat geen avontuur is! Gelukkig zijn jullie toch heelhuids thuisgeraakt. Je hebt genoeg stof om een boek te schrijven.
    Vroeger was er zo’n reclame van Ikea. Een VW Kever heel hoog opgestapeld met meubelen. Zo ongeveer moeten jullie er ook uitgezien hebben.
    En dan zo’n pa die weet af te dingen, dat is toch mooi meegenomen. Maar met dat geld hadden jullie misschien een camionette kunnen huren?

  2. zapnimf Says:

    @Zeezicht : Als we op voorhand hadden geweten dat die kar zou knakken… dan hádden we ook een camionette gehuurd!

  3. Els Says:

    Ik denk da’k toch een zekere morele verplichting heb om uw familie te tippen bij VTM!

  4. Patrick Says:

    Onnozelheid mag,maar meten en inspecteren is weten:-)

  5. micheleeuw Says:

    Op zo’n einde was het de moeite om te wachten !
    Ik zit hier te zweten tijdens het lezen. Blij dat jullie allen, met alles, goed zijn thuis geraakt.
    Mijn vader was ook zo’n korting-vrager. Ik doe dat ook maar niet zo fanatiek als hij deed. Wanneer het lukt : grijns van oor tot oor ! 😆

  6. deftige dame marie Says:

    Jammer dat De Funès onder de zoden ligt, hij had je gegarandeerd als scenarist in dienst genomen.

  7. Kris Says:

    €150! Da’s niet slecht! Het verschil van je onderhoud is terugverdiend 🙂
    Kan ik je vader dan eens ‘lenen’ bij onze volgende aankoop? En ja, je krijgt ook een percentje 😉

    Als programmamakers je niet ontdekken, schrijf een boek!
    Het wordt vast een bestseller!

  8. M-go Says:

    Alles past toch mooi in je interieur, mag ik hopen?

  9. veerle Says:

    Allé, ’t wachten is beloond. Prachtig verhaal, maar ik was niet graag in julie plaats geweest. Ik hoop dat jullie héééél lang geniet hebben van de nieuwe meubels.

  10. Zabrila Says:

    Spooky! Wat een thriller, zeg! Maar heel plezierig en plastisch beschreven. “De pechstrook die ophield te bestaan waarna er drie rijvakken van een andere snelweg zijn plaats innamen”, het spreekt tot mijn verbeelding. Ik kan me voorstellen dat je met toegeknepen billen – opletten voor dat ei niewaar – die baanvakken doorkruiste. Hopelijk gebeurde dit niet in volle spitsuur!

  11. Menck Says:

    Ik mag hopen dat de rugleuning die de aanhangwagen ondersteunt op foto 1 niet reeds van je nieuwe meubilair is.
    Hachelijk toerke hebben jullie gemaakt, amainognie.

  12. zapnimf Says:

    @Els : Ach, onder morele verplichtingen kan je makkelijk onderuit.
    @Patrick : Het meetgedeelte was allemaal in orde, maar kan jij metaalmoeheid voorspellen?
    @Micheleeuw : Sja, de inleiding viel nogal lang uit 🙂
    Ik heb zelf ook maar een fractie van onze pa zijn afdingmanie en meestal nog op een knullige manier. Als het om grote bedragen gaat, pak ik hem gewoon mee en fingeer ik wel interesse in iets dat achter mij ligt.
    @Deftige Dame Marie : Mijn geschreven Frans heeft haar.
    @Kris : Dat uitlenen valt te regelen. Geef hem een koffie met een koekske en hij doet den al.
    @M-go : Hèhèhè. Ja!
    @Veerle : Ssst. Drie lagen matte vernis en er verschijnen nog vetplekken op. Maar ze blijft prachtig (ook deze tafel mag leven).
    @Zabrila : Ahum… schemerdonker in januari is 17.30 u. Net wel spitsuur. Hoewel dat ook in ons voordeel speelde dat we zoetjes mochten aanschuiven en het rustig konden houden met snelheden.
    @Menck : [“Dat poepje was afkomstig van zoonzap, wiens zittechniek nog niet helemaal de verfijning bereikt heeft. De arme stoel kraakte, kronkelde, klapte en kletterde.”]
    Sterk opgemerkt. Dit was dus een deel van het oude meubilair. Recyclage!
    Amainognie! Inderdaad ‘hachelijk’ is het juiste woord.

  13. vandepotgerukte Says:

    Wat is karakterkastje?

    Was getekend

  14. zapnimf Says:

    Een sobere kast met karakter. In dit geval amper 40 cm breed en 1,90 m hoog (probeer zo’n model maar eens te vinden) bovenaan een deur en onderaan drie laden. In teak. Juist gepast voor het stukje muur dat naar de erker loopt. Het was ook een beetje een rotkarakter, want het schuifje hebben we moeten uitbreken en met de slijpschijf bewerken voor het open en dicht wilde.

  15. dana Says:

    spannend mag je wel zeggen ! heel leuk en grappig geschreven !
    maar ik ga je nu toch ‘zapnimf overdrive’ noemen
    🙂

  16. zapnimf Says:

    @Dana : Klik die foto van de scheur open! Niks overdreven!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: