Voor elk wat wils : Braak, diarree en ontbrekende breingebieden

  
   De boot grommelde zich in gang. Op het dek ervan zaten twee passagiers. De linkse herkende ik als zijnde deeluitmakend van mijn rechtstreekse stamboom. Een erfgenaam in eerste lijn. Mijn zoon en hij wuifde naar zijn mammie. Die daarnaast herkende ik per ongeluk ook, Jef, het vriendje van zoonzap. Het schip overbrugde een steeds grotere afstand. Jef stelde een universeel gebaar om te laten weten dat hij ons ook opgemerkt had : hij geeuwde nadrukkelijk en wapperde met een los handje voor zijn opengesperde mondgat. Saai saai saai… geef mij iets stoerders dan een tochtje op deze golven.
   
Minizap liet weten dat ze een toiletpot moest opzoeken. De kaai werd even in de steek gelaten voor deze hoogdringendheid. Bij onze terugkeer slingerde de schuit woest op en neer. Jef vertoonde intussen opblaaskaken als een (hele bleke) kikker die op het punt staat luid te kwaken. Bij hem kwam er echter geen geluid uit. Hij wees, als antwoord op iets wat zapzoon zei, slechts met dat zelfde slappe vingertje van daarnet naar zijn mond. Tesamen met mijn gegiechel om wat komen zou, verscheen er, in plaats van een kwaak, een spuitende kwak uit zijn keelgat en nog een en nog een. Een vloed van gemalen boterham met saucisse, choco en krabsla, gemengd met ettelijke geuten zerocola.
Als figurant nam ik de rol van ‘beste stuurlui staan aan wal’ op mij en brulde naar die arme knaap : “Jef Jef, kots naast de rugzak, pas op want die ligt daar in de buurt!” De Hollandse moedertjes op de zitbanken achter mij slaakten meelevende kreetjes, krulzap liep ook over, maar dan van compassie en moose en ik probeerden ons snikhiklachjes niet al te ver-dragend te laten klinken. We verborgen ze bij de terugkeer van de twee matrozen onder niet mis te verstane geeuwgebaartjes.
   
Fantastisch leuk, die Efteling!
   
De afsplitsing minizap, krulzap en zapmoose zaten vast in een mensenzee. Volk in rijen dik tussen zigzaggende hekken. We bewogen gestaag voorwaarts, in afwachting van een droomvlucht. Nog zes keer slalommen en het was aan ons, toen onze drie goedgemutste koppen die ene andere van minizap – oorwurmachtig – opviel. Het huilen stond haar nader dan het lachen, zoveel was zeker. Ik had buikpijn en ik dacht dat ik een protje moest laten, maar er is wat meer meegekomen, en die woorden onderstreepte ze wanneer ze met wijde benen het vrijgekomen gat in de rij dichtte. Haar droomvlucht werd een nachtmerrievlucht, met gelukkig aan het eind ervan een wc, een washandje en een reserveonderbroek.
   
Geweldig voorzienend, die Efteling!
   
De nieuwe attractie mochten we niet overslaan : De Vliegende Hollander.
Jef peuzelde nog aan het eind van zijn roze-suikerspin-stokje, het middel om die kleur op zijn gezicht over te brengen na zijn debacle van zopas, als we een brandweerwagen doorheen het pretpark zagen racen.
Net toen we ons achteraan de sliert aanschuivenden bij De Vliegende Hollander wilden vervoegen, werden we omver gelopen door een misnoegde Nederlandse meid, die, bij het ontleden van haar gesakker, al iets langer had moeten wachten en die wist te vertellen dat die Vliegende Hollander plots niet meer vloog, maar buiten gebruik vastgelopen was in het water. De slachtoffers van deze blokkade werden pas een half uur later door een motorsloep met het nodige gerei om hen uit de beugels te bevrijden, gered.
   
Vooruitdenkend veilig, die Efteling!
 
                                 
                                 
                                 
En dan nu een beetje ingewikkelde apotheose : onze terugtocht naar het Vlaamsche platteland.
Omdat de gehele familie zapmoose niet in één auto geraakt, reden we dus met twee. Plaats te over om de twee oudste zapkinders ook nog een vriendje te gunnen en hun eigen weg doorheen het park te laten banen. De jongens verkozen moose zijn stuur om een bank daarachter plaats te nemen, de meisjes en vriendje zetelden bij mama. Slimme slimme meiden, die van mij, zij hebben waarschijnlijk ook al kennisgemaakt met moose zijn legendarisch ontbrekend stuk hersens waar het oriëntatieveld zich situeert. U raadt het al. We waren nog niet eens de parking af of moose volgde niet meer. We ontdekten hem terug een kruispunt verder, waar wij links afsloegen en we hem gezwind met de rechtse stroom zagen meedrijven. Er had op dat moment oogcontact plaatsgevonden tussen minizap en Jef, dus we vertrouwden erop dat ze zo gauw ze konden wel rechtsomkeer zouden maken. Tegelijk beseften we dat mijn gsm, geld, rijbewijs, identiteitskaart allemaal in de rugzak in hun kofferbak verbleven, dat moose zijn gsm met platte batterij thuis had gelaten, dat puberzap de enkeling in mijn auto was met telefonie op zak… zonder belkrediet. De enige mogelijkheid van contact was het mobieltje van die uiterst gierige zoonzap die (pas in België omdat de ontvanger in het buitenland mee moet betalen) puberzap zou trachten te bereiken. Snapt u het nog? 
   
We besloten het zekere voor het onzekere te nemen en postten ons zeer zichtbaar aan de kant van de weg bij het eerste pompstation waarbij ik, op gevaar van eigen leven, naast de berm tussen alle voorbijrazende wagens die ene rode niet wilde missen. Twintig minuten duren lang als dat niet gebeurt.
Ik stelde mijn inzittenden gerust met : “Ach ach, ze hebben al het geld, voldoende om tot in Albanië te geraken en daar zullen ze de weg dan eindelijk wel eens vragen en nog een heel weekend de tijd om weer op school of het werk te verschijnen. Kom, wij rijden naar ons dorp om ons te verzadigen bij een frituur.”
   
Moose achteraf : “Hoezo jij hebt ergens gewacht? Wij hebben op jullie gewacht bij ook een tankstation. Wij keerden inderdaad terug, namen toen de afslag links en bij die grote rotonde, die we met zijn drieën herkenden van de heenweg…”
   
Ik ook achteraf hem onderbrekend : “…Schaaaat, we zijn op de heenweg geen enkele rotonde gepasseerd, jullie zijn twee lichten te vroeg links afgeslagen.”
   
Hij weer : “Oooh? Daarom misschien dat we niet op een snelweg reden, maar op zo’n soort van provinciebaan.”
   
Dat we een frituur zouden aandoen, ja dàt was op voorhand al afgesproken, maar helaas niet hetwelk en ondertussen zoefden we al een poosje op Belgisch grondgebied en nog steeds gaf die gsm geen teken van leven vanuit het verloren gereden front.
De dames besloten het dan maar creatief op te lossen. Puberzap heeft zo’n optie op haar mobiel die (ze veel te vaak gebruikt om mij te laten terugbellen) een soort van sos kan zenden naar iemand, die dan in het gunstigste geval haar kan contacteren. We stipten deze tactiek aan om D. aan te roepen. D. reageerde meteen en belde vervolgens naar zoonzap met de beschrijving waar het frituur gelegen was waar ze ons konden vinden en de mededeling dat, als ze toevallig ergens in Duitsland toerden, ze toch maar meteen naar bomma en bompa mochten doorrijden om die extra auto af te leveren.
   
Ondertussen had ik het vriendje van puberzap al gepluimd om ons enkele bakjes friet te kunnen voorschotelen. Wie zagen we op datzelfde ogenblik gewoon voorbij flitsen? Jawel, het trio moose-zoon-Jef… op weg naar de grootouders.
D. kon zoonzap (de onnozelaar had zijn gsm uitgeschakeld) niet meer te pakken krijgen en telefoneerde op mijn aanwijzingen naar mijn ouders om die snoodaards terug op pad te sturen en zich te voorzien van hun eigen gefrituurd voedsel daar ergens in de buurt.
   
Nog eens driekwart uur later vielen we mekaar met het nodige over en weer gehak terug in de armen en mochten we aan de pappie van de kinderen gaan uitleggen waarom we in godsnaam zo vreselijk laat zijn bloedjes bij hem afgooiden bij het begin van zijn kinderweek. Sja…
   
Ongelooflijk ontspannend, zo’n uitstapje naar de Efteling!
   
Spanning en plezier gegarandeerd tot half elf ’s avonds.
Alleen wel een beetje een soep soms. 
  
Advertenties

20 Reacties to “Voor elk wat wils : Braak, diarree en ontbrekende breingebieden”

  1. tulp (D.) Says:

    Blij dat ik jullie van dienst kon zijn !!! En dan te bedenken dat je me had gevraagd om mee te gaan ! pffffffff
    ps: kijk eens in de brievenbus, ik ben er een kaartje met belwaarde in komen smijten…………

  2. Tantieris Says:

    En nu vertelt een vriend vanmorgen dat ze gisteren met een hele groep naar de Efteling gingen. Ken ik jou? 🙂

  3. elke Says:

    Oh neen oh neen. Ik had nog zoiets van: de Efteling is wel tof voor kinderen, misschien moeten we dit jaar er eens naartoe. De goesting is nu toch wel over, hoor. 😉

  4. veerle Says:

    Volgende maand is het vaderdag. Geef Moose eens een gps cadeau.

  5. mieke Says:

    ja, de Efteling. Altijd wat avontuur. En zo kortbij toch!

  6. zapnimf Says:

    @Tulp : Jaja, wrijf het er nog maar eens in. Jij tot aan mijn brievenbus geraakt zonder mijn koekjeskast te komen kraken en mijn koffie op te zuipen? Dat bestaat niet!
    In ieder geval zijn wij je dankbaar om als doorgeefpion in ons avontuur te fungeren.

    @Tantieris : Dacht het niet, maar wat niet is, kan nog komen.

    @Elke : De Efteling is altijd tof, neem je loep en zoek die goesting terug!

    @Veerle : Ja? En wat moet hij daarmee? Hij heeft geen auto. (Nu je het zegt, de auto van mijn vader wel, maar daar reed ik toevallig mee.)

    @Mieke : Een uur rijden vanaf hier. Het blijft mijn pretpark numéro één.

  7. dana Says:

    ik zag de titel en dacht : och nee, ik ben weer mijn bokes aan het eten zene !
    maar kon het niet laten om toch verder te lezen…..

    het leek me een leuke dag in de Efteling !
    ik ga volgende maand ook ! enige tips?

  8. Kris Says:

    Pretparken?! Niet aan mij besteed. Van het aanschuiven alleen al word ik kierewiere 🙂 en alhoewel ik graag in gezelschap vertoef, ben ik niet tuk op ‘massa’.
    Heel, heel af en toe geven we eens toe aan die drang van onze kinderen en ik ben elke keer opnieuw super gelukkig wanneer het voorbij is. Het enige wat het leed verzacht zijn de enthousiaste blikken van vlees en bloed. Maar als ik jouw story lees, ga ik toch proberen het nog een jaartje uit te stellen 😉

  9. M-go Says:

    Aha, den Efteling. ’t Is daar wel skoon ee?
    Onlangs, op 12 april, was ik er ook, met een groep van 30 man (incl. 13 kinderen). Niet veel volk toen, we hoefden nergens aan te schuiven.
    Wij reden met 6 auto’s op en af en dat ging nogal vlot eigenlijk. Een chance dat ik niet zelf reed of we hingen ginder nog rond te dolen in Kaatsheuvel. Ik heb nl. hetzelfde soort oriëntatiehersenkwab als uwe Moose.

  10. biezonder Says:

    Pretparken zijn geweldig, maar met kinderen krijgt het avontuur toch een extra dimentie precies…

  11. zeezicht Says:

    Tiens, ik ben nog nooit naar de Efteling geweest. Wist niet dat je daar zo’n avonturen kan beleven… maar dat zal alleen maar in jouw gezelschap zijn zeker? (en de rest van de zapmoose-clan)

  12. muggenbeet Says:

    De vliegende hollander is al meer miserie geweest dan iets anders. Eerst veel later in gebruik genomen dan gepland en voor de rest de ene panne na de andere. Voor de rest is de efteling ook voor ons gezin een jaarlijkse gebeurtenis. Alnaargelang ze ouder worden, durven ze meer en meer. Enkel de python moeten de de drie jongsten nog overwinnen.

  13. Duvel Says:

    Kotsen, in de broek gekakt, nutteloos lang aanschuiven en
    verloren rijden. Gezellige boel. De Beeksebergen zou ik mijden als ik jullie was. Wilde dieren zijn niet voor rede vatbaar en jullie zien er nu eenmaal lekker uit.
    En bedankt voor de tip. Voortaan zit er ook altijd een extra reserve onderbroek in onze reistas. Heeft U nog van die tips ? We gaan op reis en nemen mee: een…
    broek, trui, tshirt, kousen ,Motilium, Imodium, Sedergine, Perdolan, hamer, zonnebrandolie, muggenmelk, zalfje tegen hematomen, snoepjes, regenjas, dekentjes, gsm lader, plastic zakjes , toiletpapier, handdoek, flesje water, veilgheidsspelden, stukje touw , elastiekjes, alcoholstift,
    adressenlijstje, GPS+lader, landkaart……..

  14. beo Says:

    Is er eigenlijk iets dat bij jullie geen ganse hekseketel wordt? 🙂

  15. madameblogt Says:

    Tijd om een GPS te kopen?

  16. houbi.com / blog » Holle Bolle Gijs in De Efteling Says:

    […] verzorgd was. Schoon op zijn Duits. Bloembollenproper. Of kwam dat omdat ik er enkele dagen vòòr Zapnimf er met haar brakende en diarree-spuitende jeugd passeerde? Niks aftands. Betovering intact. Geen […]

  17. Lalena Says:

    Een doorsnee uitje met de hele familie in de Efteling dus, leuk en zo herkenbaar, ik heb mijn porties gehad, gruwel zo een beetje van ’t woord ‘pretpark’
    maar voor de Efteling
    maak ik graag een uitzondering
    op voorwaarde dat je niet op zon-of feestdagen gaat, er ’s morgens vroeg al staat én er een pilletje tegen hoofdpijn zit bij de jand vol provimand : )

  18. zapnimf Says:

    @Dana : Tips? Ja, pak een onderbroek voor R. mee en laat hem niet in die piratenboot los.
    Zorg dat je er voor tien uur bent (dicht parkeren en je kan al koffie drinken en taartjes eten (!) op het pleintje achter de ingang), hol vervolgens naar de drie attracties waarvan je denkt dat ze het drukst zullen zijn.
    Ga volgende keer wat vroeger op het jaar of pik een regendag uit. Bij ons viel het aanschuiven nog goed mee.

    @Oortje : Jaja, lach maar met ons geklungel.

    @Kris : Al kan het relaas je een iets vertekend beeld hebben gegeven, het aanschuiven was deze keer geen ramp. Zolang ikzelf niet ondersteboven moet hangen, vind ik het allemaal nog plezant. Het kind in moose daarentegen vindt het heerlijk om met de kinderen te gaan stunten.

    @M-go : Ik las het, jouw uitstapje. Hoe vroeger op het jaar, hoe rustiger natuurlijk. Ja, die Efteling is zeer verzorgd en vraagt om meer. En! De wc’s zijn er gratis en proper, ook een niet te missen voordeel.

    @Zeezicht : Moet je toch echt eens doen, er is voor elke goesting wel iets. Sorry, wij kunnen er ook niks aan doen dat we zo’n klungelaars zijn.

    @Muggenbeet : Over die Vliegende Hollander zou je wel eens gelijk kunnen hebben.
    Het voordeel van al iets oudere kinderen te hebben, is dat we die met hun eigen vriendje los konden laten lopen, de jongsten bleven bij ons. Maar voor de python hebben ze dan toch weer een moose nodig om samen met hen die stap te durven zetten.

    @Duvel : Ga jij mij nu niet vertellen dat er geen soortgelijke dingen voorvallen met jouw (ook uitgebreide) kroost. Die tips had je allang zelf kunnen bedenken.

    @Beo : Weinig. Sorry hè. Ik ben beginnen bloggen met het oog op herkenning los te peuteren, maar blijkt dat we een soort van uitlachmedium zijn geworden. Hèhè, ik kan daar tegen.

    @Madame : Neuuu, ik kan mij voldoende redden met een ouderwetse wegenkaart. Als we drie keer per jaar met twee auto’s rijden dan volgt hij mij.

    @Houbi : Dat is vriendelijk, een linkje leggen. Hoe heb je me trouwens gevonden? Welkom.

    @Lalena : Eén keer per jaar doen we dat, een pretpark uitkiezen en we zoeken meestal een facultatieve verlofdag op school uit om drukte te vermijden… alleen, dit jaar viel die samen met Koninginnendag, dus schoven we twee dagen op. Maar het viel nog mee van volk.

  19. micheleeuw Says:

    Ik heb hier tranen met tuiten gelachen ! Zo’n beschrijving … ik zag het zo voor me ! 😆


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s