Hoe chocolate moose en zapnimf zapmoose werden (1)

  
   (Wie van de voorafgaande kronkels nog geen weet heeft, rep u als de wiedeweerga naar : How to strik a perfect vent. En lees dan verder)
   
Op het eerste mailtje volgde er een antwoord, ook heel kort.
Hij zorgde er wel voor dat er toevallig een vraagje in sloop. Wij vrouwen kunnen het dan niet verhelpen daar een antwoord op te voorzien, dat moet waarschijnlijk aan een of andere louche universiteit al wel eens wetenschappelijk bewezen zijn. 
In een mum van tijd zagen we onze sporadische uitwisseling van enkele nietszeggende zinnetjes uitgroeien tot mails van ettelijke bladzijden die iedere dag over en weer stoven, kruiselings en soms met meerdere tegelijk. Meestal op zeer onchristelijke momenten. Ik liet er mijn slaap voor, adrenalinedoeffers lieten mij oogluikend toe om in die periode toe te komen met luttele uurtjes rust en zelfs daarna nog flamboyant fluitend op de werkvloer te verschijnen.
Hij daarentegen, zette gewoon zijn wekker op twee uur om te gaan kijken of er die nacht al iets in zijn mailbus was verschenen. Bovendien genoot hij enkele weken vakantie. Hij kon het zich permitteren om een messenpuntje verliefd te worden op onorthodoxe wijze.
   
De ene associatie bracht typend de andere met zich mee. Vrienden, verlangens, vrijheden, vermogens, alsook anekdotes en gevoeligheden, ze kregen allemaal een plaats tijdens het schrijven. Tjonge, ik moet zowat het meest sensitieve meiske geweest zijn dat hij in jaaaaren was tegengekomen. Of ik kon het althans goed fingeren. Dat weet ik zo zeker want hij kwam, ongelooflijk maar waar, de laatste tijd geen voorbeelden van het vrouwelijk geslacht meer tegen. Heel voorzichtig ging ik enkele weken later polsen… of hij eigenlijk iets mankeerde, gezien hij precies toch niet de Casanova van de straat was.
Op dat moment was er reeds een eerste schoorvoetende afspraak geregeld voor de week die zou volgen.
   
Dit kreeg ik als antwoord van die knappe :  
   
“En dan durven vragen of ik iets mankeer ? Maar kom, je gaat mij toch binnenkort zien, ik kan het maar gewoon zeggen. Ik mankeer inderdaad iets. Een flink stuk van mijn linkeronderarm. Geplet in een auto-ongeval. Ze hebben nog een heel stuk kunnen recupereren, gelukkiglijk ook de pezen rond de pols. Zo heb ik een protese die ik kan aansturen via mijn eigen zenuwstelsel. Je ziet het natuurlijk (een soort vleeskleurig plastiek, maar wel met metalen gewrichten). Zoals iemand zijn vingers kan doen kraken, kan ik mijn gewrichten doen klikken. Het is wel heel goed gedaan, ik kan zelfs nog steeds klarinet mee spelen of teksten intikken. Al gaat dat natuurlijk trager dan bij een ander. Ik heb ook een protese met een haak eraan, maar die doe ik zelden buitenshuis aan. Je wordt nogal vaak aangestaard en kinderen zijn er bang van. Alleen om thuis te werken, dingen te versleuren of op Björn zijn werf zet ik die haak erop. Met Halloween was het een succes nummer vooral toen ze zagen dat ze echt was. Ja, het is even schrikken als je het ziet, maar het went wel hoor. I. zag het al niet meer.”
   
De Tinkelbel in mij vroeg zich al af hoe een strelende kapitein Haak zou aanvoelen, beeldde zich de mogelijkheden in tijdens ruige vrijerijen. Jaja, als het moet, durf ik al eens vooruit te denken. Toen viel mijn oog op een verloren zinnetje, helemaal op het eind van zijn zeer omvangrijke brief : “Dat van die arm is niet waar hoor nimf, gewoon een kleine wraak omdat je ervan uitging dat ik iets mankeerde.”
   
Zeg nu zelf, iemand die je in fase nul al zo voor de gek kan houden (al zag ik wel dat er iets niet klopte met de pezen en het veranderen van arm/haak), en daarbovenop klarinet kan spelen, daar val je toch voor als een blok zeker?
   
Aan fotootjes delen, daar deden wij niet aan. Nieuwsgierigheden naar uiterlijke kenmerken zouden we pas live kunnen bevredigen. Wat mij er niet van weerhield om mijn oren op voorhand al uitgestrekt te beschrijven, de mens moest nu ook weer niet achteroverslaan bij de eerste kennismaking. In ruil voor die bekentenis, wilde ik lospeuteren of hij een baard had. Op mannen met baarden dien ik mij meer voor te bereiden dan op anderen wegens niet echt een voorkeur voor baarden. Moose wilde het mij moeilijk maken en gaf als repliek :  
   
“Of ik een volle baard heb en zo ja waarom ?
Wel, eigenlijk heb ik een gezicht als een bloot gat. En als ik mijn baard laat staan heb ik een gezicht als… een behaard bloot gat, okee, vergeet dit, wissen die handel.
Neen, weinigen weten dat, maar ik ben W. Van Laere, de broer van Tom. Ik moet mijn baard laten staan van mijn broer om opdringerige fans in de backstage te misleiden.
Neen, overnieuw, ik heb alleen een stoppelbaard tijdens mijn verlof, omdat ik dan te lui ben om die af te scheren, en na twee dagen Bonn sta ik dan wegens vreselijksnelgroeiendhuidgewas met volle baard. Neen, da’s niet waar, ik heb wel een volle baard, maar dan een kortje, kortgeknipt met de tondeuze. Of toch niet. Tsja, je weet het niet hé 🙂 .”
   
Toen werd ik pas echt nieuwsgierig.
   
(wordt vervolgd)
  

16 Reacties to “Hoe chocolate moose en zapnimf zapmoose werden (1)”

  1. elke Says:

    Spannend en zeer herkenbaar. Maar dat zet ik ooit zelf nog wel eens op mijn blog. Anders heb ik zelf niks meer te vertellen, nieuwaar.

  2. Zabrila Says:

    O O Oooh de lokroep der nieuwsgierigheid, wat zal ik zaterdag gezwind over de autostrade zoeven richting zapmoosehouse!

  3. Blah Says:

    Djeezes, ik zou gek worden van zulke mails!! Ik ben ongelooflijk nieuwsgierig en dat zou me doen flippen jong!!! Hahahahha! Gelukkig kon ik me alle tijd permitteren om verliefd te worden op Blahmannetje terwijl ik hem stiekem kon bewonderen als ik aan een tafeltje zat en hij aan de toog stond… wat een kont had (heeft) die…. HAHAHAHAHA!

  4. Kris Says:

    Een haak! Geweldig. Hoe verzint hij het.
    Ben al benieuwd naar deel twee 🙂

  5. dana Says:

    dit is keispannend zeg, precies niet echt gebeurd, ik zit helemaal mee in het verhaal van peter pan !

  6. Veerle Says:

    Zo’n zalig verhaal zo tijdens de middagpauze! (met wel 1 nadeel: niet veel zin meer om subiet weer aan het werk te gaan). Ben ook razend benieuwd naar het vervolg, en dan vooral over die baard. Ik heb het namelijk wel voor mannen met baarden (maar dan een baard, geen stoppelveld van drie dagen oud, dat prikt te veel). Ik ben dan ook pas echt gevallen voor mijn wederhelft toen hij zijn baard liet staan 🙂

  7. Margo Says:

    Hier zou je een stokje kunnen van maken: hoe strikte jij je wederhelft.

  8. micheleeuw Says:

    Ik kan goed geloven dat jullie elkaar nog steeds graag zien : jullie passen precies bij elkaar. Jullie schrijven beiden grandioos en hebben dezelfde humor ! 🙂

  9. zeezicht Says:

    En toen met die haak… heb je niet gevraagd of hij een papegaai op zijn schouder had?
    Jullie zijn aan elkaar gewaagd hoor!

  10. Zon Says:

    Spannend toch allemaal!
    Goh, ik ben ook veel te nieuwsgierig voor zo’n toestanden, ik kende de ‘mijne’ dan ook al van toen ik een jaar of 13 was….Maar hij viel me pas écht op rond mijn 28ste ;-))

  11. annava Says:

    Nu weet ik ook al hoe ik te werk moet gaan als ik iemand aan de haak wil slagen (haha, woordspeling, heb je het door? haha)
    Gewoon mailen en vanalles verzinnen dat niet waar is en dan zien hoe naïef hij is. Mooi
    Ik ben benieuwd naar deel 2 (en 3, 4, 5,…)

  12. madameblogt Says:

    Wil dat zeggen dat jullie relatie by mail gegroeid is?
    En ik die dacht dat mijnheer en ik een uitzondering waren. 🙂

  13. tulp (D.) Says:

    Zwijmel……. (zucht)

  14. zapnimf Says:

    @Elke : Zeker doen! Zeker doen!

    @Zabrila : Ook zeker doen!

    @Blah : Flippen? Zeker niet doen!
    Neuh neuh, ik vond dat vooral ‘voelen dat ik leef’, dat mailen, zo spannend van het wekenlang te rekken en geen foto’s door te sturen. Lekker verrassend dan.

    @Kris : Hij verzint wel meer, het lieve kleine verkrachtertje bijvoorbeeld… en dat is nog maar één van zijn alterego’s.
    Wel altijd lachen.

    @Dana : Wel echt gebeurd! Je hebt kapitein Haak al ettelijke keren gekust zelfs. Al is hij in het echt en tussen al het vrouwvolk, niet zo vrank als in zijn mails natuurlijk.

    @Veerle : Ik heb dat ooit gelezen (tijdens wijvenweek, geloof ik) dat je zo gek bent op zijn baard. Ik ben dus niet zo’n baardengek.

    @Margo : Wat jij ondertussen al met verve gedaan hebt! 😉

    @Micheleeuw : Die gedachte kwam ook bij mij op, dat onze humor zeer compatibel is. ’t Is zo dat ik die mens ook persé wilde leren kennen.

    @Zeezicht : Uiteraard heb ik dat gedaan. Euh… hij heeft ooit een parkiet gehad, maar dat vond ik maar povertjes.

    @Zon : Ik ben even curieus… publiceer het een keer op je eigen blog!

    @Annava : Vooral eens testen of hij tegen die nonsens kan, zoja, dan zit het wel snor. Het leven kan soms simpel in elkaar zitten hoor.

    @Madameblogt : Uhu, dat wil dat zeggen. Neenee, je bent geen unicum 😉
    Zaterdag uw verhaal?

    @Tulp : Jaja, faker, jij hebt dat verhaal al minstens duizend keer gehoord.

  15. Hill Says:

    Excuseer: Een kanarie, type Isabel witkop pastel.
    Leopold genaamd, koosnaam Polleke.

    parkiet, pfu ***rolt even met de ogen***


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: