Of hoe chocolate moose en zapnimf ook chocolate nimf hadden kunnen heten (2)

  
   (vervolg)
Toen werd ik dus pas echt nieuwsgierig.
   
Wachten tot die afspraakdinsdag met deze karige informatie werd onhoudbaar. Ik stelde voor om stemmen te wisselen over de telefoon. Goed wetende dat ik, als ik niet word gadegeslagen, mijn stem kan doen zakken tot de zwoelste versie die Chris Lomme er ooit uitperste. Ha, hij zou de eerste niet zijn die ik op deze manier gehypnotiseerd kreeg. Tien minuten en die chocolate moose zou zich voor eeuwig willen verstrikken in mijn auditieve netten, zeker weten.
   
Het werd nummer één in de hitparade der miskleunen mijner telefoongesprekken.
Daags voordien vond er in de vriendinnenkring een nogal euh… wilde uitgangsavond plaats en al die naweeën van dat geswing, gelach en hoog van de toren blazerij had zich als een nieuwe straffe wasspeld vastgeklemd op mijn stembanden.
Ik moest hem minstens vijf persoonlijke codewoorden toespelen vooraleer hij geloofde dat hij het niet met een of andere zwaarlijvige reusachtige frituuruitbater te doen had. De rasp in mij deed nochtans zijn best om zich verstaanbaar te maken, maar slaagde daar niet in. Bovendien had ik verkeerd ingeschat dat die jongen, die reeds tien jaar Antwerpen als zijn woonplek beschouwde, nog steeds het plaatselijke dialect niet machtig was. 
Alsof dit gestuntel op zichzelf nog niet erg genoeg was, viel de verbinding om de haverklap uit. De gsm is leuk als je eens wil sms’en of er nog een chocopot kan meegebracht worden van de supermarkt, maar als je wanhopig de toekomstige liefde van je leven probeert te overtuigen dat je tegelijk een vamp, een femme fatale, een intelligentiequeen én de bereikbare meid van de buren bent, is het maar prutspul hoor. 
Mijn woorden brachten in ieder geval niet de verhoopte bloemmekee van ons vonkenvuurwerk met zich mee.
   
Integendeel. Achteraf mocht ik vernemen dat hij op het moment dat hij de hoorn afdrukte, besloot om toch maar geen restaurant te boeken. Als hij of ik na het inleidende drankje eronder uit wilden muizen, was er niks verloren. Tssssssssss. *giftige blik bij het schrijven van deze waarheid.*
   
Rauwe kelen genezen snel en op dinsdag voelde ik mezelf alweer als een kip zo lekker. Ik had zelfs nog tijdsoverschot om mijn auto drie kilometer verder te keren en weerom naar huis te rijden omdat ik mijn knalcadeautje voor hem nog op de tafel had laten liggen : een gedichtenbundel van Bart Moeyaert ‘Verzamel de liefde’. Met onderliggende boodschap : de mijne welteverstaan! En doe een beetje je best daarvoor! 
Geweldige vondst nietwaar? Nuja, ik had hem toch dubbel en de versie met de harde kaft hield ik voor mezelf, maar dat hoefde hij allemaal niet te weten.
   
Zodra ik de wagen in een vrij gat geboord had, belde ik hem : “Moose, leg je haar goed, want ik ben onderweg naar ‘De Muze’ (= café in Antwerpen) en je mag mij zo meteen verwachten.”
Hij : ” Over zeven en een halve minuut ben ik daar ook.”
Zeven en een halve minuut?
Mijn moeder heeft me nog zo gewaarschuwd voor mensen die niet kunnen afronden. “Dat zijn pietlutten.”, drukte ze me telkens op het hart. Dat deed ze trouwens ook voor mannen die op hun eerste afspraakje later dan jij arriveren. 
Maar neen, ik moest doorzetten, al was het maar met eerst nog vijf rondjes langs de kathedraal te lopen want ik wilde niet als eerste de kroeg binnenstappen.
Hij (weer telefonisch) : “Ik ben er, je gaat me wel herkennen.”
Bij mijn entree kreeg ik minstens vijftig mannen tegelijk in het vizier, maar slechts eentje gebaarde iets aandoenlijks dat op een wuifje moest lijken. Naast hem stond een kleine rugzak op een stoel, er staken twee fameuze geweitakken uit en de bovenkant van zijn pluchen elandenkop (eigenlijk is het een hert!) die duidelijk de schots en scheve gevolgen droeg van de moeite die het gekost had om dat ding erin te proppen.
 
  
  
 Jaja, ik had hem herkend. *
Het eerste wat me te binnen schoot was : “Jee, die mens heeft een volle (korte) baard!”
En het tweede : “Maar verder mankeert hij precies niks.”
   
Om de plechtigheden achter de rug te hebben, overhandigde ik hem meteen mijn te lezen kleinigheid. Oja, kijk, dit heb ik nog voor je meegebracht, voor eenzame nachten.
Hij schuifelde wat ongemakkelijk op zijn stoel, wekte de indruk dat hij geraakt was door mijn gift, versterkte dat gevoel door er even in te bladeren en een gedichtje diagonaal te lezen en kreeg toen een kop als een pioen.
“Zozo, manneke,” glibberde het onderling tussen mijn grijze cellen, “pak aan, zo zijn wij dames… hoffelijk, wij denken aan een presentje. En nu gij weer.”
   
“Wel euh…”, sputterde hij, “eigenlijk heb ik ook iets bij.”
Hij moest al zijn krachten gebruiken om dat arm hert uit zijn rugzak te wringen. Daaronder piepte een pak omwikkeld met cadeaupapier (ow, mijn Moeyaert zat bloot in het zakje). Onder het inpakpapier verscheen ‘Werk’ van Josse De Pauw, een dikkerd van vierhonderd bladzijden.
Ow, nu begreep ik ineens waarom hij ooit had gemaild : “Ken je Werk van Josse De Pauw?” Waarop ik schriftelijk terug : “Een paar films, ja.”
Plots pasten we qua pioenkleur zeer goed samen.
Op het schutblad had hij bovendien nog enkele woorden naar mij gericht. (Ow, iets erin schrijven, daar had ik niet eens aan gedacht.)
     
     
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
Dank je, zap, voor de fijne avond. En een moosehoofd getekend.
   
“Tiens? Is onze avond dan al voorbij?” murmelde ik om mijzelf een houding te geven.
   
En we pioenden samen de avond de nacht in.
   
(wordt vervolgd)
  
*Dezelfde foto (2)
  
  
Advertenties

20 Reacties to “Of hoe chocolate moose en zapnimf ook chocolate nimf hadden kunnen heten (2)”

  1. annava Says:

    Allé allé, ge weet ook wel wanneer je het moet onderbreken he. Dat ruikt hier naar een soap ja.

  2. Storm Says:

    Mooi! Mooi! Mooi!

    Makes me keep coming back for more!

    Groeten,

    Storm

  3. elke Says:

    een hertekop?! Een HERTEKOP!
    lol
    Ik zou als een blog gevallen zijn. Wat een gevoel voor humor!

  4. veerle Says:

    Was dat op diezelfde avond als die affaire met die thermos?

    Jij kan gewoon een heel boek schrijven over één avond!
    Chapeau, ze.
    Als ik er zo over nadenk is het bij ons allemaal maar heel gewoontjes gebeurd. Maar allé, we zien mekaar toch ook nog graag.

  5. madameblogt Says:

    Heel aparte lovestory. Ik verheug me op het vervolg.

  6. tulp (D.) Says:

    ps: Als je de afhakers toch wil laten komen op je feestje, moet je nu schrijven: ‘De rest vertel ik zelf zaterdag!!’
    En mensen, ik ken het vervolg !! De moeite… (maar is het dat niet altijd bij Zap?)

  7. Zabrila Says:

    Dat is ook wel symbolisch zeg, Verzamel de liefde, het poëziedebuut van Bart Moeyaert, een Westvlaming die in Antwerpen stadsdichter werd. En Werk van Josse De Pauw kreeg ik van mezelf, zonder inscriptie – wat een próper handschrift! – weliswaar, omdat ik indertijd zo zot was op Radeis en erg onder de indruk was van zijn eenacter over afasie.
    Anecdotes over die eerste ontmoeting … sijpelen … mijn geheurgen binnen, ik las erover zowel bij Moose als bij jou. Ik kijk uit naar het vervolg!

  8. Marleen Says:

    Ja, je kent er iets van, van mensen naar het vervolg laten uitkijken! Voor wanneer is ‘t?

  9. welwel Says:

    Het leven is toch schoon hé !?!!

  10. Kris Says:

    Benieuwd naar wat jij (achteraf) in de bundel geschreven hebt…

  11. zeezicht Says:

    Oh, wat schattig! Hij nam al op voorhand aan dat de avond goed ging verlopen (smelt,smelt)
    Moose met baard…??

  12. De Gentse Zwijger Says:

    Een roman fleuve, vakkundig in stukjes gesneden, over één avond!
    Café De Muze, daar ben ik ook nog wel eens geweest (meer dan eens zelfs).
    Ik kijk uit naar het vervolg van deze soap, zoals zovelen.

  13. dana Says:

    Het leven zoals het is…..die eerste spannende ontmoeting.
    waarom is dat bij mij altijd zo saai?

  14. micheleeuw Says:

    Dat is nog eens een ‘reality’ dat ik wil volgen. Ik hang aan je lippen voor het vervolg. 😉

  15. zapnimf Says:

    Best verzameld geblogte,
    Mag ik even opmerken dat niet alles wat Nimf, Zap verkondigt de volledige waarheid omvat. Van tijd tot tijd en soms nog frequenter ook moet je haar uitlatingen degusteren met een korrel zout.
    Zo durft zij al eens een loopje nemen met de werkelijkheid zoals in:

    >>>Integendeel. Achteraf mocht ik vernemen dat hij op het moment dat hij de hoorn afdrukte, besloot om toch maar geen restaurant te boeken. Als hij of ik na het inleidende drankje eronder uit wilden muizen, was er niks verloren. Tssssssssss. *giftige blik bij het schrijven van deze waarheid.*
    <<<

    Goedgelovige lezerschare toch!
    Toen ik de hoorn afdrukte ging die gedachte absoluut niet door mijn hoofd.
    Meer nog, ik ben, telefoontje of niet, nooit van plan geweest om iets te reserveren.
    Nè. Valt dat even tegen, niet?

    Kijk zo zit dat.
    Je spreekt af met iemand met een uitgesproken karakter die je in haar mails -maar dat publiceert ze niet, neen, daarover blijft het stil, de verzwijgende huichelaarster- achtereenvolgens verdenkt op verwijtende toon dan nog: van hippie te zijn, van yuppie te zijn, van sociaal dier te zijn, van asociaal dier te zijn én van Jood én rastafari. (Dat laatste vond ze wel leuk geloof ik).

    Kijk, welk soort restaurant moet je dan reserveren? Iets chique (yuppie-yuppie), de frituur om de hoek (marginaal!), een Argentijns steakhuis (’t kind kon wel vegetariër zijn!).
    En om hoe laat? Zes uur, acht uur, tien uur?

    Neen neen, ik keek liever de kat uit de boom, goed wetende dat in de Antwerpse binnenstad om de drie meter een min of meer aanvaardbaar eethuisje staat en dan kon zij zelf kiezen wat ze wilde, waar én wanneer.
    Flexibel, just-in-time, client-focused en on demand.
    (Wist zij veel dat ik in een duister verleden marketing gestudeerd heb).

    Tot zover deze lezing.
    Moooooooooo-se

  16. Hill Says:

    En terwijl we nu toch bezig zijn:
    Een andere onhebbelijke gewoonte van Zapnimf is van nooit uit te loggen als ze aan het bloggen is, zodat iemand anders dan reageert met haar naam en emailadres.

    Met bovenstaande reactie heeft ze dus niets te maken.

    Tot zover de tweede lezing.
    En nu ga ik een spreekbeurt maken over de jobinhoud van haar eerste man.
    Toedeloe!

  17. Lalena Says:

    Spannénd! Al had ik minstens café Moose verwacht ipv Muze, zeg nu zelf : ) Er zijn nogal parallellen of trapezia te trekken tussen onze relaties, maar dat vertel ik zaterdag…

  18. zapnimf Says:

    @Annava : En dat zou het ook wel eens kunnen worden als niemand mij tegenhoudt.

    @Storm : Allez vooruit. Een man die die pure chiclit kan velen. Kom maar terug, jongen, ’t is nog niet gedaan.

    @Elke : Inderdaad, een hertenkop in een piepklein rugzakje versmacht. ‘k Vond dat ook wel zijn charme hebben. (lees : moest moeite doen om niet bij de eerste aanblik in hard lachen uit te barsten.)

    @Veerle : Nope, de thermosfles volgt nog (dat was de tweede afspraak). Als je mekaar maar graag ziet, meer moet dat toch niet zijn?

    @Madame : Apart? De rest van ons leven samen hangt met ogen en haken aan mekaar. Stuntelen is ons leven! (in alle betekenissen te interpreteren.)

    @Tulp : Gij met uw slinkse sluwigheden ook altijd. IK ben zo niet. *tonguitsteek*
    Maar kijk, misschien op de valreep nog vijf feestjesgangers (ik date de herinnering nog even up)

    @Zabrila : Ooooh ja, omwille van die symboliek natuurlijk, not! (louter toeval!)
    Die dingetjes gaan nog terugkomen in de vervolgen. Fijn dat je dat nog weet.

    @Marleen : Morgen! En overmorgen!

    @Welwel : JA!

    @Kris : Euh… nu is’t een beetje te laat zeker? We zitten hier trouwens met twee keer Moeyaert en twee keer De Pauw. (En twee keer de overige 30% van onze boeken. Wel leuk te merken dat je dezelfde smaak hebt qua film en boek en cd)

    @Zeezicht : Weeral nagel op de kop! Een grenzeloos vertrouwen (ook al had hij niks geboekt) had die gast in mij.
    Jaja, baard, drie vierde van zijn knap gezicht bedekt onder het haar, zo’n zonde!

    @De Gentse Zwijger : De Muze is altijd sfeer. Vraag het maar aan de Ferre (ooit).

    @Dana : Saai? SAAI!?? Herinner ik mij daar geen verhaal over een autistische buurman en zijn bed?

    @Micheleeuw : Mag ik even rookpauze nemen, straks mag je terug aan mijn lippen. 😉

    @Moose : Jaja, geef er maar een draai aan. Die dreadlocks had ik anders graag in je baard teruggevonden. Wist ik veel dat je een bijna geschoren kop had? En het yuppiegedeelte slik ik bij deze wederom in.
    Maar ach, diep binnenin ben je alles tegelijkertijd en daarbovenop een schatje.

    @Lalena : Ja! Vertel!
    Café Moose, mijn instinct zegt dat dat ergens wel zal bestaan, maar waar?

  19. Margo Says:

    Allez Zap, en nu verder vertellen!

  20. De tijd vliegt als je lol hebt en ik lig bewusteloos onder een lamp op een harde tafel « De weergaloze fratsen van ene zapnimf Says:

    […] 3)  https://zapnimf.wordpress.com/2008/05/28/of-hoe-chocolate-moose-en-zapnimf-ook-chocolate-nimf-hadden-… […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s