Of misschien moose-nimf? (3)

  
   Tuurlijk verplaatsten we ons daarna naar een eetgelegenheid.
Wie mij wil, moet eerst mijn niet mentale honger stillen. De beste wil van de wereld kan mij niet helpen te herinneren wat we zoal in onze inwendigheid hebben gepropt, maar het was lekker en vooral zeer onpraktisch om tussen het kletsen nog wat vast voedsel binnen te gooien.
Tussendoor maakte ik me naar goeie gewoonte weer eventjes belachelijk :
   
Dit schreef ik daags nadien erover. (Excuses voor diegenen die dit al voor de derde keer mogen herkauwen.)
   
Oog voor detail, maar niet voor obstakel  (08/11/2006)
   
Hoe opmerkelijk!
Dat zit hier allemaal te hengelen naar details uit mijn privéleven.
Wie vraagt die krijgt! (Ober, voor mij een appetijtelijke jonge snaak aub! A point, in een romig sauske en niet te timide!)
   
Dus…
gisteren bevond ik mij in een zeer aangenaam gezelschap.
Stappekes aan het zetten.
Eén van die stappekes bracht mij een verdiep hoger van een etablissement omdat daar kon voldaan worden aan een primaire behoefte, namenlijk : het plassen.
Ornamentorisch was daar aan de buitenkant van de toiletdeur een sterk uitvergrote lever aangebracht. Tweedimensionaal welteverstaan. Met benoemingen van alle onderdelen die er los of vast aan een lever kunnen zitten. Helaas kan ik u daar geen verslag van uitbrengen, want mijn drang om water af te laten was sterker dan mijn ingewandenkennis bij te schaven.
De praktijk was sterker dan de theorie, zeg maar.
Beetje stom van die eigenaars om niet te beseffen dat praktijk en theorie wel degelijk zouden kunnen samengaan, mochten ze lucide genoeg geweest zijn om hun blikvanger langs de binnenzijde te laten schilderen. Ik vermoed dat ze gingen voor de kwantiteit van het aantal blikken. Prestigeprobleem zoiets.
Toen ik dat allemaal bedacht had (een mens denkt wat af op zinvolle momenten), had ook mijn activiteit een mooi afgerond einde bereikt.
   
Opgelucht en helemaal klaar om er terug in te vliegen, je kent dat wel… haar nog eens door mekaar warrelen, eens verleidelijk pogen te kijken naar je spiegelbeeld terwijl je het nat van je handen staat af te zwieren, jezelf afvragen hoe je ineens aan die pandalook komt en dan ineens beseft, bij twintig centimeter dichter, dat het restanten van mascara zijn die niet meer op hun oorspronkelijke plaats hangen, die nog natte vingers gebruiken om tevergeefs te proberen van die waterproof af te vegen om uiteindelijk te berusten in het onvermijdelijke en jezelf wijs te maken dat je zelfs met zwarte vegen toch wel heel sexy eruit ziet vandaag. Bon zo dus, tippel je heel vrouwtjesachtig en zwierig en al een voorbereidende glimlach op het gelaat die trap terug af, onderwijl kijkend naar prachtige versiersels in nissen aan de zijkant…
en dan KNAL!!…
tegen een godverdekselse balk die in dat mooie decor juist vijf centimeter te laag hangt om je een onbelemmerde doorgang te verzekeren.
   
In slow motion gaat dat als volgt : kijk opzij, bewonderend en lachend, tanden half bloot, je draait je net terug naar een vooraanzicht, je mooie lange blonde lokken lijken op een commerciële spot van een Fructis Laboratoire Garnier shampoo… en dan PLOOOINK, terugslag… je kijkt nu heel verwonderd omdat je niet weet wat er gebeurt, geëpileerde wenkbrauwen schieten (maar dan traag) de hoogte in, je spant je nekspieren om te vermijden dat je achterover valt als zo’n doodgeschoten cowboy en die vallen dan nog meestal gewoon op de grond, terwijl jij op die trap wel eens ergere salto’s zou kunnen uithalen. Dit alles terwijl je ooit achteloos die cursus stuntvallen bij het oud papier hebt gesmeten en nu dik spijt daarvan natuurlijk. Het spannen van die nek drijft je terug naar voren en zo veroorzaak je een tweede PLOINK, maar deze keer niet meer zo knoerthard.
   
Bon.
’t Deed geen pijn.
Patrons mogen dan al geen verstand hebben van versiersels op wc-deuren, ze waren wel zo vriendelijk geweest om die balk in te pakken met een pel isolatiematerieaal dat je normaliter rond buizen ziet in het sanitaire equipement.
   
Van mijn hele pose bleef geen grein meer over en gebukt (je zou voor minder) onder mijn eigen gebulder zette ik mijn tocht naar het gelijkvloers als een krom wijffie verder.
   
   
Wat ik pas twee dagen later te weten zou komen ; moose kan mij in het al dan niet figuurlijke uitglijden moeiteloos evenaren. Hij vond het – hoopte ik – wel schattig dat ik niet zo perfect was als mijn geschrijf liet uitschijnen.
We hingen aan mekaars lippen (nog steeds platonisch) tot die restauranthouder zich daartussen keuterde en ons op de leegheid van zijn ‘Elfde gebod’ wees en of we alstublieft zouden willen afrekenen.
   
Hup naar een volgende toog, waar zich ongeveer hetzelfde scenario afspeelde : of we wilden ophoepelen, gezien de nieuwe weekdag alweer drie uur en half begonnen was. 
We zochten nog naar een andere kroeg, maar Antwerpen by night stelde ons danig teleur in onze verlangens. 
   
Een kuise kus ten afscheid, daarmee moest ik het rooien, die eerste afspraak.
Ik weet dat ik een beetje chagrijnig intiemkusloos dacht : “Ha ha! Ik kan morgen uitslapen en jij mag werken gaan. Just goed! Trage!”
   
(wordt vervolgd… als je het beu bent, zeg het, want dit kan nog even verder gaan)
  
Advertentie

21 Reacties to “Of misschien moose-nimf? (3)”

  1. Lalena Says:

    we hang on they lips, miss Shakespeare
    die slow motion beschrijving is the max!
    please, keep on

  2. tulp (D.) Says:

    Doe maar hoor (zelfs een zoveelste keer blijft het lachen)

  3. mistsluier Says:

    Vooral doorgaan…puur genieten op mijn nuchtere maag !

  4. rooiheks Says:

    Doorgaan! Doorgaan! Doorgaan!

  5. Dita Says:

    Geniet met volle teugen. Doorgaan!

  6. elke Says:

    euh, ’t zelfde als hierboven!

  7. veerle Says:

    Ik lees hier in de comments al minstens 9 keer ‘doorgaan!’. Mogen we dan nog minstens 9 afleveringen verwachten?

  8. micheleeuw Says:

    We want more ! We want more !

  9. zeezicht Says:

    Haha! Rond dezelfde tijd schreef Moose ook een stukje over zo’n trap om naar het toilet te gaan… en ikke… wakkere… kreeg toen al een vermoeden.

  10. Duvel Says:

    Man, man. Hoe gaat dat eindigen ?

  11. madameblogt Says:

    Zalige lektuur!

  12. Brusseles Says:

    In navolging van Lalena, graag een vervolg, maar een ander einde dan R. and J. indien mogelijk. Ik hou wel van ‘superb melodrama’, maar ja …

    (grappige naam trouwens Lalena, heb in ververvlogen tijden een Lalena in mijn klas gehad, uitspraal ‘Lelenia’)

  13. zapnimf Says:

    @Bijna iedereen : Jee, ik wilde helemaal niet zo hengelen, maar ik kan niet ontkennen dat het me vleit.

    @Zeezicht : Gij wakkere… dat was van voor mijn tijd, dus niet met mij. 😉

    @Duvel : Ik hoop alleszins niet in de goot.

  14. zapnimf Says:

    @Brussels : Melodrama? Als je nu nog klucht had geschreven.

  15. Duvel Says:

    @zapnimf
    Ik vroeg hoe het gaat eindigen en vermijdde met opzet het woordje “waar”. Natuurlijk niet in de goot.
    Zapmoose jr. of choconimf jr? The Neverending lovestory ?
    Ik koop de auteursrechten.

  16. lalena Says:

    @brusseles: ik ken er ook één , en natuurlijk wordt die naam als Lalenia uitgesproken, zoals Donovan het zong:
    ‘…that’s your lot in life Lalena
    can’t blame ya
    no no no Lalena…’
    maar we wijken af

  17. affodil Says:

    Zelfs na 10 keer hangt bij mij de mascara ook halfstok maar dan van de lachtranen…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: