Of zapchocolate? (4)

     
  (vervolg)
  
 Eenmaal thuis kon ik het niet laten van toch nog even achter de pc te kruipen, als je dag- en nachtritme ordeloos omgekeerd hun gangen gaan, kan dat er ook nog wel bij.
De slaap werd verdrongen door nog enkele onduidelijkheden die ik in deze staat van gevoeligheid wis en waarachtig niet op de man af had durven uitlokken of vragen :
Wat denk je nu werkelijk van mij, vent?
Het was leuk, maar vond jij het leuk genoeg om mij in jouw leventje toe te laten, jeweetwel, met alles erop en eraan?
Heb ik signalen gemist? Heeft hij me aangeraakt? Arm vastgepakt? Platte hand op mijn rug? Haar uit mijn gezicht gestreken? Euh… neen, dat deed hij allemaal niet.
Ok, hij moest werken en wilde duidelijk niet naar huis, maar kan ik daaruit besluiten dat hij zich niet kon losmaken van mijn gezelschap? ’t Is misschien gewoon zo’n fuifnummer.
Hoe moet dat nu verder?
Is samen lachen en niet uitgeklapt geraken genoeg om die kerel hopeloos verliefd op mij te laten worden? Zou ik dat willen? Dacht het wel.
   
Ik zocht mijn stoute schoenen, kneedde mijn vingers en bracht een opeenstapeling – toch wel brave – letters tot stand. En dat nog om vijf uur ’s ochtends, chapeau voor mezelf!
   
“Om een of andere reden zit ik hier met meer adrenaline dan slaap.
Tijd genoeg dus om je toch nog even te schrijven dat ik het daarstraks wel heel gezellig heb gevonden en dat ik al preventief compassie met je heb als je binnen enkele uren je vermoeide corpus uit dat bed moet sleuren. Vergadering dus, zei je? Probeer je ogen open te houden!
   
Euh euh euh, vooraleer ik lyrisch ga worden, kan ik best jouw mail afwachten, denk ik.
Bij nader inzien heb ik al geblunderd tegen alle regels van een eerste afspraakje.
En zeer onelegant met je kanis tegen een balk boven een trap knallen is ook niet meteen het typevoorbeeld van over te komen als ‘zij die situaties sierlijk onder controle heeft’.
Zeg alstublieft dat je vond dat ik toch deftig kon eten!!”
    
Het antwoord liet niet lang op zich wachten : 
Ik filter er – het is mijn blog uh uh! – voor u de zinnen uit die nog lang gloeiende sliertjes in mijn maagstreek achterlieten :
   
“Dat tegen die balk opstuiteren was misschien geen  typevoorbeeld van om het even wat, maar je lach daarna was heeeeeeerlijk. Jij eet als de beste, zap, echt waar, euche euche.

Nou ja, ik ben veel te braaf zeker. Beetje onzeker. Veel te veel met mijn kop tegen de muur gelopen vroeger. Afwachtend. Veel te afwachtend. Dus, even vergeten dat ik timide ben : Lief nimfke, je bent een geweldige vrouw. Doen we dit gauw opnieuw ? Of iets soortgelijks ? Goh, wat kan jij vertellen zeg. En goh wat luister ik graag naar jou.     

En die nek, ach zap, die oren zijn toch wel echt impressionant. Neen, niet waar, ik vind je een heel knappe vrouw. (ik kan hier nu stuk per stuk opnoemen wat ik zo mooi aan je vond, maar met vrouwen, je moet er mee oppassen, als je dan één onderdeeltje vergeet, dan denken ze dat net dat stukje lelijk is,…). 

Je beseft niet half hoeveel energie je mailtje me gegeven heeft. Ik denk hierdoor zelfs wakker te blijven tot na het middage… rrrrrrrrrrrrr <snork>
   
Dat gevoel, ja, telkens je lachte, had ik dat. Je lacht zo mooi zap. En zo graag. Mmmm.
   
En die complimentjes : Och, nimfje ik kan het toch niet laten : je ogen, je handen, je stem… je alles (en da’s maar gewoon het uiterlijke).”
   
Ook gelezen?
Hij wilde dit gauw overdoen!
En heel afstotelijk vond hij me niet! Yiehaa!
   
Donderdag zaten we dus alweer tegenover elkaar.
   
Dit waren mooses zinnetjes over dat uitje : 
   
“Meneer, bent u dat die zo lekt ?
Ze kwam het vragen met haar allerverlegenste glimlachje.
   
De meneer in kwestie was aan het genieten van een goed glas bier, maar vooral van de blinkende ogen van zijn tafelpartner. Een uurtje geleden nog hadden ze samen gezeewierd in een Thais restaurantje in de Grote Pieter Potstraat (Ilha Formosa, een aanrader voor de vegetariërs. Zijn jullie dan vegetariërs ? Moet dat dan, neen, maar soms staat ons groentenniveau zo laag, dat we dit alleen maar op peil kunnen houden door extra bladgroen in te slaan, onder de vorm van zeewier of spinazie. Vegetarisch eten kan daarbij een oplossing zijn.)
Daarna wou zij nog iets drinken en nu rondden ze af in het Patersvaetje, een donkerbruin cafeetje onder de kathedraal. Ze zaten op de mezzanine, de halfopen eerste verdieping, hij dronk een Tuborg, zij warme chocolade.
  
En nu stond de serveuze dan, een grappig ding, gekleed in eighthies stijl, voor hun neus, te vragen of meneer soms lekte. Ja, er drupt een vreemd goedje vanuit de mezzanine naar beneden het café in, en het lijkt te komen van de plaats waar U zit, meneer.
Hij volgt haar blik en kleurt al even rood als haar truitje. Hij ziet zijn rugzakje staan in een plas, die sneller groter wordt. Excuseer dat zal mijn thermoskan wezen. Met veel te vlugge stuntelige handen probeert hij de situatie recht te zetten en hij plaatst zijn druppend rugzakje op tafel. Onder de geamuseerde blik van zijn tafelgenote, diept hij er een blikken thermoskan uit, waar het deksel van opengeschoven is. 
Hij stottert zich vast in verontschuldigingen, en haalt ook nog twee doorweekte mattetaartjes boven, twee lege kopjes, een handdoek, een chocopotje,… alles donkerbruinkoffiebevlekt.
We hadden toch gezegd dat we nog een wandelingetje langs het water zouden maken, en ik dacht, het zal koud zijn, en toen dacht ik maar, op een bankje, ik zou misschien voor een hartversterkertje kunnen zorgen, maar de thermos was niet goed toe, en dan wou, ik bedoel zou… Wel. Neenneen, ik… Nou ja.
   
De sukkelaar geraakt niet meer uit zijn woorden. Het is plots tachtig graden in het café, zweet parelt op zijn rode kop. Heb jij dat ook als je je wil verantwoorden, je het alleen maar erger maakt?, probeert hij nog.
Samen kijken ze over de reling naar de vloerverdieping waar een litertje koffie, een hele plas, ligt, een laatste scheut druppelt nog naar beneden.
In een poging nog iets te redden, veegt hij de tafel schoon met zijn handdoek en al doende veegt hij meteen zijn sjaal van tafel, die pardoes in de plas valt. Oh neen. Maar zij ligt alweer dubbelgevouwen van het lachen. Steek die toch in je mouw die sjerp, giechelt ze. Hij rolt de mouw van zijn trui naar beneden, en wil daar die volledige sjerp inproppen, bemerkt het onmogelijke van de situatie, kijkt haar vragend aan, In de mouw van je jas ! Zij komt niet meer bij.
  
En hij lacht dan ook maar mee. Groen op rood.”
   
De nacht was toen nog jong… er geraakt zelfs nog een vervolg achter. (sorry! Nog eentje dan?)  
  

10 Reacties to “Of zapchocolate? (4)”

  1. mistsluier Says:

    Geweldig! Ja, nog eentje graag 🙂

  2. zeezicht Says:

    Hihihihihi… dit ben ik gisteren nog gaan lezen bij Moose, maar het blijft sappig, ook na tien keer! 🙂

  3. veerle Says:

    Het thermosverhaal doet me weer lachen!

    Zo’n twee stuntels bij elkaar, heb ik spijt dat ik jullie morgen niet in real life kan ontmoeten…

  4. dana Says:

    ik wil het verhaal horen tot en met de eerste kus !!!
    of nee, tot de eerste vrijpartij …hihihi
    🙂

  5. micheleeuw Says:

    Ja, more ! More ! Pleese.

  6. Storm Says:

    Woehaaaaa! Super. Die thermosscene verdiend verfilmd te worden! Prachtig. Ik vind het idee van moose om koffie en dergelijke voor bij de nachtelijke wandeling mee te nemen wel knap. Ben je dan nog gaan wandelen of is dat voor binnen 5 afleveringen?

    Groeten,

    Storm

  7. Kris Says:

    Ja, ja, en meer dan eentje mag zeker en vast ook!
    Veel plezier morgen!!

  8. annava Says:

    Ja graag, van mij mag dit verhaal eeuwen blijven duren!

  9. affodil Says:

    Dodelijk! Eigenlijk feitelijk moet ik nu zitten werken, maar wie kan zo’n verhaal nu weerstaan?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: