Eindelijk een feit : zapmoose, chocolate nimf, moose-nimf of zapchocolate (slot)

  
   (vervolg)
     
Ieder op zijn beurt zijn slapstickshowke en nog bleven we mekaar, om het in een dysfemisme uit te drukken, om ter leukst vinden. Ik putte er mijn hoop uit om binnen afzienbare tijd van ’t straat te geraken.
 
Nadat hij een deel van zijn stiekeme picknick over het café verspreid had, vond ik dat we alsnog zijn voornemen, met wat er nog van resteerde, moesten uitvoeren. In de buurt van ‘Het Steen’ eindigde onze wandeling op een verlaten (uiteraard verlaten, we spreken over 2.30 u) bankje.
Voornemens en fantasieën gedijen als vanzelf als de klimaatsomstandigheden meezitten, maar toevallig kozen wij negen november uit ; koud, winderig en net geen regen. En vooral : met nog slechts twee bodempjes lauwe koffie over na zijn vrijgevigheid op een ander. Om te voorkomen dat ik van die bank zou trillen van de koude, sloeg moose, en helemaal uit zichzelf, jaja, zijn arm om me heen. Ik weet nog dat ik toen dacht : “Jeee, ik moet plassen.”
Met zijn vrije arm voederde hij me mattentaartje, maar ondanks de verrukkelijkheid daarvan, bracht het niet de verhoopte verbranding met zich mee om me warm te krijgen. Wat ik toen nog niet wist, was dat de kerel zelfs een kaars met houder in zijn rugzakje verstopt had, maar hij vond dat er grenzen waren aan de toegestane romantiek, bovendien was die kaars in een badje van hete koffie helemaal kromgetrokken. Ze zou nochtans van pas gekomen zijn!
 
Met de Schelde voor ons als getuige, lieten we de volgende minuten onze gedachten vlieden in stilte en maakten we ons dit moment eigen. Samen zwijgen, samen vijf minuten stelen… onze minuten, onze vrije loop van mijmeringen. De mijne werden verpulverd door die ene allesoverheersende : “Toeme, ik moet pissen!”
 
Mijn lippen bevroren en omdat de verhoopte hitte afkomstig van de zijne uitbleef, konden ze niks anders dan zichzelf in beweging te zetten. De volgende uren praatten we onze levens door, lachten we met een bijna vliegtuigongeluk dat boven onze hoofden afspeelde en onze verkeerde inschatting ervan, wuifden we naar schippers, wisselden we om het half uur van plaats om onze afgekoelde kant te verhinderen af te sterven, hunkerde ik naar een wc, deelden we lieve wederzijdse aaitjes uit, genoten we met iedere vezel van de ander.
 
Toen veerde moose recht. “Ik moet mij even afzonderen of mijn blaas knapt.”
Terwijl ik serieus en doorspekt met krachttermen nadacht over een genderoperatie en hoezeer die het mij makkelijker zou maken, klaterde, echoënd en geluidsversterkend tussen die muren van het Steen, moose niksvermoedend zichzelf leeg. Ik trachtte aan chocoladetaarten, Margaret Thatcher en een potje aarsmaden te denken om te ontsnappen aan het effect van het stromende kraantje als je op toilet zit. Tevergeefs.
  
Om nog een gênante actie van mijn kant te voorkomen, dirigeerde ik mijn vesica urinaria in een ontspannen houding. Dit betekende mijn benen opgetrokken en over zijn knieën gehaakt. Zo kwamen we nog een tijdlang keuvelend verder waarbij hij de tegenwoordigheid van geest had om die benen met zijn handpalmen te bestrijken. Mmmm. En sporadisch een kusje op mijn haar. Mmmm.
   
Rondom ons kwam de stad aarzelend terug tot leven. We merkten dat de nacht ons in een tegenwoordige tijd van half zes had gekatapulteerd. Het besef dat we beiden voor een nieuwe werkdag stonden, drong langzaam tot ons door.
Mijn assepoestermoment was aangebroken en de gemoedelijke sfeer in flarden snijdend sprak ik mijn diepste wens uit : “Moose, wat ik nu wil is dat je me meeneemt naar je appartement en dat ik daar gebruik mag maken van je sanitaire voorzieningen, want ik hou het niet langer uit. Koffie zou ook welkom zijn.”
   
Moose sloeg zich voor het hoofd dat hij daar geen twee uur eerder aan had gedacht (tuurlijk niet, hij had lekker tegen de muur van een historisch gebouw kunnen urineren en zijn rigor mortis was nog niet aan zijn tenen aan het knabbelen). Mijn vlotte rijstijl naar zijn woonst had wat te verduren onder de stijfheid van de ledematen, maar tien minuten later kon ik me eindelijk op zijn toiletbril gooien. De opluchting maakte plaats voor de verbazing. Ik zat daar in een felblauw sprookjeslandschap met feeën, trollen en bomen waarin ze huisden, te wateren. Wat zou die mens nog allemaal voor me verzwegen hebben?
   
Hete koffie en een overschot brood later waren we weer helemaal ontdooid. Nog anderhalf uur en zowel hij als ik werden op ons werk verwacht. Dan kan je toch nog een drie kwartier tegen mekaar aan in de zetel gaan liggen, niet? 
Daar, op die comfortabele plek kreeg hij een idee : Zal ik dat wicht eens proberen te kussen? Voor echt?
   
Hoe chocolate moose en zapnimf zapmoose werden…
En hoe een van de twee op het einde van die dag in slaap is gevallen op haar werk.
  
Advertentie

22 Reacties to “Eindelijk een feit : zapmoose, chocolate nimf, moose-nimf of zapchocolate (slot)”

  1. Menck Says:

    All’s well that ends well. Heerlijke liefdesserie met de obligate kus op het einde. Meer moet dat niet zijn (enfin, toch in dat vroege stadium niet 😉 ).

  2. biezonder Says:

    Mijn kleine blaas heeft ook al menig romantisch moment verprutst 🙂
    Eind goed al goed!

  3. e-Mino Says:

    Mooooooi! Pinkt een traan weg en veegt tegelijkertijd de laatste lachstuipen weg. Schitterend geschreven (jullie moesten eens weten hoe e-mino en e-mina een stel werden en jullie liggen ook allemaal plat!).

    Bij de volgende blogmeet bij Zapnimf probeer ik – mits toegelaten uiteraard – langs te komen want ik wil wel eens de persoon aanschouw die aan deze uitstekende bloggende vingers vasthangt!

  4. tweet Says:

    Wat een mooi verhaal…
    En ze leefden nog lang en gelukkig.

  5. Kris Says:

    Om tussen een bende kinderen (je was toch juf, niet?) in slaap te vallen, moet het al wreed geweest zijn 🙂 Maar ik veronderstel dat het met zoete dromen gepaard ging…

  6. annava Says:

    Mooi mooi mooi of om het met een cliché te zeggen: het einde van dit leuk verhaal maar een schoon begin voor jullie.
    echt à la Zapnimf (zover ik dat kan afleiden van je schrijfsels)

  7. Nora Says:

    Toch heb je het enorm lang vol gehouden met die blaas van jou. Ik vind het bewonderenswaardig en had zelf de boel uit pure opluchting laten lopen bij het horen van de kletterende straal van je liefje. Is dat nou iets dat jonge mensen hebben, blaascontrole? Ik kan me dat niet meer heinneren? Ik had gewoon ter plekke mijn broekje omlaag getrokken en was gehurkt ook gaan zitten kletteren.

  8. zeezicht Says:

    Ja mij verwondert het ook dat je niet achter een struik bent gaan hurken, anders ben je toch niet zo bedeesd?
    Je hebt wel veel verhalen met plasproblemen, niet?
    Al aan een plastuit gedacht? 🙂

  9. De Gentse Zwijger Says:

    Schoon, schoon!
    Voral die scène in het nachtelijke Antwerpen spreekt tot de verbeelding.

  10. bram Says:

    mattentaarten en aarsmaden, mjammie een echt banket

  11. zabrila Says:

    En na de kus veranderde Zap in een echte Waternimf met blonde lokken en leefden ze nog lang en gelukkig van de liefde.
    Of omgekeerd?
    Toen haar lippen de zijne raakten, veranderde Moose in een schone Chocolate Prins, ze leefden nog lang en ook gelukkig en hadden vele kindertjes…

  12. Lalena Says:

    o, o, smelt hoor maar die plasdrang had ik ingewilligd, ter plekke, dat smeedt banden : )

  13. Nora Says:

    Ik laat nog even een boodschap achter, want die eerste verwijst je door naar een weblog waar ik niets meer mee doe. Dan zet ik jullie op het verkeerde spoor. Hier is dat dus hopelijk verholpen. Ja, ik wil mijn lezerskring ook wel uitbreiden, toch?

  14. elke Says:

    Ach, wat romantisch allemaal.
    *smelt*
    Maar die volle blaas, daar was ik persoonlijk toch ook niet mee blijven rondlopen. Denk ik.

  15. beo Says:

    *snif, snotter* Zoooo schoon; de zakdoek is ondertussen geruild voor een keukenhanddoek…

  16. dana Says:

    amaaaaaaaaaaaaaai, zo romantisch , zo lief, zo leuk, ik krijgt ineens weer zin om te kussen…

  17. zapnimf Says:

    @Menck : “Meer moet dat niet zijn.” Blij dat die soap eindelijk ten einde is, manneke? 😉

    @Biezonder : Ik heb een geweldige blaas, ‘k mag alleen niet zoveel drinken op voorhand. Euh… sja, tijdens het vrijen kan het wel lastig zijn natuurlijk, als je tenminste niet van extreme dingen houdt. Of had je het over een ander romantisch moment? 😉

    @E-mino : Als wij dat eens moesten weten, wat weerhoudt je ervan om het eens op je blog in geuren en kleuren te vertellen?
    Uiteraard ben je welkom, maar of het de volgende keer bij ons zal zijn?

    @Tweet : Gelukkig wel (tot hiertoe), lang zullen we nog moeten afwachten.

    @Kris : Ah, sta me toe dat even te duiden. Zolang ik met al dan niet individuele kinderen bezig was (ben zorgjuf), lukte me het vrij goed om de concentratie te behouden. Laat er nu net die vrijdag een afsluitmoment met de hele lagere school gepland zijn (toekaweek als je dat iets zegt?), waarbij iedere klas een voorstelling kwam geven over wat ze die week allemaal gedaan hadden rond dat project. Daar zat ik dan bij gebrek aan kindertjes voor mezelf op een zweedse bank in die zaal met mijn rug tegen een lekker warme chauffage, wetende dat er van mij niks verwacht werd. Wat doet een slaapoverslaande mens dan? Knikkebollen tot je hoofd op je knieën valt en weer wakker schieten, zo enkele malen na elkaar. Alleen mijn dichtsbijzijnde collega die het gemerkt heeft. Gelukkig.
    Al kan ik niet veel mee navertellen van die explosie van creativiteit die al die klassen naar voor hebben gebracht.

    @Annava : Het was alvast niet de laatste blunder die we in onze relatie meegemaakt hebben, laat ik het zo stellen. Maar het is wel altijd lachen geblazen achteraf.

    @Nora: Maar jij bent dan ook Nederlandse, als ik me niet vergis. Die zijn het gewend om in Antwerpen te plassen op obenbare plekken. Ga maar eens ruiken aan de muren van de kathedraal. 😉

    @Zeezicht : Welke struik? Dat was be-toooon, die wandelbrug waar het bankje zich bevond.
    Je zegt daar wat, over die plasproblemen.

    @De Gentse Zwijger : Alle scènes speelden zich af in het nachtelijke Antwerpen. Bedoelde je een specifieke?

    @Bram : Margaret Thatcher op de bbq daarentegen…

    @Zabrila : De lokken en de kindertjes waren er al op voorhand. Ik hoop het dat het voor lang en gelukkig is.

    @Lalena : Hou je even bij de les! We waren even niet aan het bevallen, waar dat soort van bandensmederij allemaal vergeefbaar is. Op een eerste of tweede afspraak wil ik nog even de schijn ophouden dat ik toch ietwat beschaafd ben.

    @Nora : Het is je gegund.

    @Elke : Jaja, de beste stuurlui staan aan wal! 😉

    @Beo : En je kan nog altijd overschakelen naar de dekbedovertrek!

    @Dana : ‘Ineens weer”?? Ik heb je nooit anders gekend dan met kusgoesting.

  18. Blah Says:

    ahaaaaa! superleuk geschreven, ik lig dubbel, wat een gedoe jong!!! Hahahaha! En dan EINDELIJK toch, wauw… hahahaha!

  19. Yucca Says:

    scheune! iel scheune!
    romantiek bestaat dus nog, zelfs met een volle blaas. Doet mij deugd dat je dat nog tegengekomen bent. Na tig teleurstellingen begint een mens soms een hekel te krijgen aan al dat gezwijmel (bv op tv). Maar er is dus nog hoop? let’s celebrate! 🙂

  20. niki Says:

    🙂
    goe gelachen
    ik hoop dat zapmoose nog heel lang meegaat

  21. micheleeuw Says:

    Wat een mooi geschreven romantisch verhaal ! Dat jullie nog lang mogen samen gelukkig zijn !

  22. De tijd vliegt als je lol hebt en ik lig bewusteloos onder een lamp op een harde tafel « De weergaloze fratsen van ene zapnimf Says:

    […] 6)  https://zapnimf.wordpress.com/2008/06/03/eindelijk-een-feit-zapmoose-chocolate-nimf-moose-nimf-of-zap… […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: