Wel en geen cultureel erfgoed. En dutten!

  
   (Vervolg Frankrijk verbrokkeld deel zoveel.)
   
Wat doet een mens die aan nachtrust heeft moeten inboeten en voor dag en dauw zijn eindbestemming nadert, goed wetende dat hij daar pas tegen drieën verwacht wordt?
Die probeert vooral niet aan slapen te denken. Die ramt een verzamelbox Franse chansons in zijn cd-speler om hem milder te stemmen. Die zoekt afleiding in bijvoorbeeld die schabouwelijke bruine borden die verwijzen naar een bezienswaardigheid te vinden via de volgende afrit.
Alzo geschiedde het dat zapmoose slaapdronken met de wijs van ‘Je ne regrette rien’ in hun kop om acht uur ’s morgens tussen de sprookjesachtige ruïnes van château du Chalusset naar de donjon stonden te loeren. En snuiven. En de geschiedenis ervan te laten doordringen. Terwijl almachtige zonnestralen drukdoende de laaghangende mist wegwerkten en de rest van de wereld nog sliep, waanden wij ons kasteelheersers in een indrukwekkend decor. 
   
Deze toevallige meevaller maakte ons roekeloos. Het volgende bruine bord op onze voortgezette weg met een kasteel erop nodigde ons weer uit tot exploratie. Wie zijn wij – twee sukkels met tijdoverschot – om daar niet aan toe te geven? Helaas lag château de Bonneval vijfentwintig km van de snelweg vandaan. Wat die overduidelijke wegwijzers ons verzwegen tot op tien km ervandaan. Vijftig km omweg om dan op het infoplakkaatje te mogen lezen dat het die dag de eerste keer van het seizoen was dat het kasteel opengesteld werd voor publiek (jochei!) en dat die rondgang zou doorgaan omstreeks half drie ’s namiddags (awoert!). D’r was ook een mooi muurtje om gebouwd, zodat zelfs een vluchtige bezichtiging aan de buitenzijde niet mogelijk was. Dàt is bàlen.
   
Onder het motto ‘vertrouw nooit meer een wegwijzer en verloochen je eigen instinct’ vlooiden we de wegenkaart uit en besloten van de snelweg links te laten liggen om vooral witte en gele weggetjes te volgen naar Corrèze. Onderweg pikten we nog les cascades de Bialet mee. Een geweldig pittoresk watervalletje dat onder de noemer onbekend is onbemind valt. Goed voor ons, want moose overstemde meteen na de picknick het kletsende water met zijn gesnurk en ik las mezelf urenlang vast in Paulo Coelho’s ‘Elf minuten’.
  
  
   
Heuveltje op, heuveltje af, tuften we daarna naar ‘Le parc des quatre saisons’. Daar waar de welkomsaperitief reeds koel stond, het gastkoppel vriendelijk informeerde naar onze tocht en daar waar ik maar aan één ding dacht : “Cut the crap! Ik wil dutten!”
  
Advertenties

13 Reacties to “Wel en geen cultureel erfgoed. En dutten!”

  1. zabrila Says:

    Al goed dat het een “mooi” muurtje was…
    Enne wie wil er nu dutten bij een welkomsaperitief! Dat had je beter tijdens die Elf Minuten gedaan!

  2. dana Says:

    cut the crap ?
    na zo een lief ontvangst ?
    je had ook in’t zwembad kunnen springen, in dat ijskoud water , dat frist op

  3. micheleeuw Says:

    Zoals de kindjes : lastig als ze moe zijn ?
    Gelukkig waren jullie veilig aangekomen en kon de vakantie beginnen. 🙂

  4. Storm Says:

    Haha!
    Waar is dat ijzeren karakter?
    Duidelijk een geval van een pijnlijk ochtendhumeur in de volle namiddag na een overgeslagen nachtje?

    Hopelijk was de aperitief lekker, de douche warm en het bed zacht?

    Groeten,

    Storm

  5. zeezicht Says:

    De wereld behoort aan de ochtendmensen.
    Helaas ben ik er ook geen…

  6. Margo Says:

    En daar hang je dan; doodmoe, mottig en nukkig terwijl Moose uitgeslapen, fris en monter niet weet waarom je zo ambetant bent. Juist?

  7. Hill Says:

    Mis.
    Edelvrouwe Zapnimf heeft hogelijk vijf uren slaap per nacht nodig.
    Terwijl zij de volgende dag energiek de Corrèze doordartelde, sleepte zij mij voort als was ik een in behangerslijm gedompelde vaatdoek.

  8. Bright Says:

    Niets heilzamer dan een bed bij (uiteindelijke) aankomst. Ik snak er nu al naar.

  9. Kris Says:

    Toch een wonder dat je na zo’n nacht niet in slaap viel tijdens het lezen. Ik heb ook niet zo veel slaap nodig, maar van lezen vallen mijn ogen wel toe. Of ik weet daarna niet meer zo goed wat ik allemaal gelezen heb…

  10. Heidi Says:

    kijk maar uit dat dit gaat ontaarden in “uitspattingen” in het kielzog van elf minuten. 😉

  11. madameblogt Says:

    Zonde van die Château de Bonneval. Dat zag er zo sprookjesachtig uit.

  12. Veerle Says:

    Ik herinner mij twee jaar geleden de eerste dag Barcelona: vliegtuig vertrok om zeven uur ’s ochtends, wat inhield dat wij om drie uur, het holst van de nacht dus, moesten opstaan. En veel uurtjes slaap hadden we nu ook weer niet gehad. Bon, alles verloopt goed en wij naar het hotel. Zoals verwacht, nog niet vrij, maar we mochten daar wel bagage achterlaten. Plan: beetje de stad verkennen, terugkomen op het afgesproken uur (weet niet meer welk), dutje doen, en dan opnieuw de stad in. Wij terug, wij naar de kamer (vierde verdieping, zonder lift en enkel smalle draaitrap!), bleek de kamer nog niet gekuist! In dat bed had ik dan ook geen zin meer in een dutje. Dus weer de stad in. Inmiddels was ik honds- en hondsmoe. Nieuw plan: vroeg eten en dan bed in. Helaas is dat buiten het Spaanse ritme gerekend. Was overal wachten tot acht uur voor de restaurants weer opengingen. Nog nooit zo blij geweest toen ik eindelijk tussen de – inmiddels gelukkig ververste – lakens lag!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s