En niemand die zegt : Blijf bij je onderwerp

  
   Je ligt in bed. Hoogzwanger.
Hoppiefloppie voel je plots een warme vloed ontsnappen uit het plekje waar je benen ergens beginnen. “Ooh, mijn water breekt!” kraam je uit. Niemand die je corrigeert en zegt dat water onbreekbaar is, maar wel iemand die het dekbed achterover slaat en waarbij je de blik van opgewonden spanning ziet omslaan naar ‘Jee, horror!’. Als hij zijn stem teruggevonden heeft, licht hij je in dat je buiten alle verwachting in een plas bloed ligt te dabben. Ho maar, daarover repte het foldertje van de materniteit ‘Wanneer te vertrekken naar het ziekenhuis?’ met geen woord. Miscommunicatie ten top! Verwarring in de lichaamsleer!
Ondertussen sta je reeds naast je bed leeg te bloeden, op hetzelfde stukje tapis plein waar je maanden eerder je maaginhoud had gedeponeerd, omwille van dezelfde reden ; de dracht van vrucht nummer twee. 
   
Wel, ’t is dat tapijt waar ik het over wilde hebben. 
Met mijn gebroed is alles nog in orde gekomen. Behalve misschien dat hij twaalf jaar later graag op podia de harige pipo wil uithangen, maar ik maak mij sterk dat die afwijking in een later stadium dan de baarmoeder is ontstaan. 
“Ach mevrouw,” oreerde de assistent van wacht, “zo’n paniek om niets.” Terwijl hij drie (doordrenkte!) badlakens uit mijn broek viste, de harttonen een geruststellend luid niveau liet klinken en een echo nam om te tonen waar het bloedvat was gesprongen : daar waar de placenta net iets te dicht bij de baarmoedermond was gekropen. (En weer niemand die zei : “Moederkoeken kruipen niet.”)
De mens zonder empathie (“Ik wil NU bevallen, dit wil ik NIET meer meemaken!”) stuurde me zonder pardon terug naar huis.
   
Wat dacht u nu? Natuurlijk maakte ik het nog eens mee. Enkele dagen nadien, net hetzelfde scenario. Weer mijn mat rood besmeurd.
Deze keer klampte ik mij aan de eerste de beste vroedvrouw vast tot ze me een arbeidskamer toewees.
Zoonzap bleek blauw ter wereld willen komen. Een scheurtje in de navelstreng. De namiddag brachten we terug door in een arbeidskamer, de gewone kamers en bedjes waren nog eventjes ontoereikend in aantal. Het joch werd doorgegeven aan familieleden en zoals het een goeie opvoeding betaamd, begon zijn leven met uitgelachen te worden. Onze smurf, hihihi. Dat lachen verging snel toen ettelijke uren later pas, een medisch opgeleid personeelslid hem alsnog uit mijn armen kwam plukken wegens té blauw. Zoons vier kilo mochten twee dagen gaan verpozen : een reus in een couveuse, met naast hem uitzicht op prematuren in ‘slechts’ een verwarmd bedje. Behoorlijk confronterend, en niet in de laatste plaats voor de ouders van baby links en rechts, die meteen een visuele voorstelling kregen van de weg die hun kind nog te gaan had.
   
Maar zoals ik al vroeger aanhaalde, hem wacht nog een schitterende toekomst, als alles verloopt volgens plan. Frontman van Metallica ofzo. 
Dat kan niet gezegd worden over dat karpet waar ik al een heel blogstuk over wil schrijven. Dat vloerkleed waarover ik naast flessen cola, muggenlijkjes, weggeschoten neuskeutels, braaksel ook ongelukkiglijk mijn rood vocht uitstortte.
   
Oja… de verpleegster nog toen ik bijna flauwviel bij het rechtstaan : “We denken erover om u wat bloed bij te geven, u hebt er blijkbaar veel verloren.” Nounou, wat een verrassing toch! Lees het dossier… ik ben al leeggelopen nog voor er één perswee aan te pas kwam! 
Op. Mijn. Mat!
   
Maar daar dus morgen meer over, beschouw dit dan maar als een inleidend bevallingsverhaaltje.
  
Advertentie

25 Reacties to “En niemand die zegt : Blijf bij je onderwerp”

  1. De Huisvrouw Says:

    O tof, bloederige taferelen op mijn lege maag. Merci!

  2. zapnimf Says:

    @Huisvrouw : Als jij zo’n flauwe bent, moet je maar eens indenken wat bloederige taferelen teweeg brengen op een volle maag. Verstrekkende gevolgen!

  3. De Huisvrouw Says:

    Eigenlijk waren het nog eerder de neuskeutels die mij wit deden wegtrekken. Denk erom dat ik hier geen weggeschoten neuskeutels wil aantreffen he. Geen neuskeutels tout court feilijk.

  4. Laleña Says:

    Nee, ik heb het ook niet voor neuskeutels, al dan niet belegen maar wél voor dat fantastisch bevallingsverhaal. Ah, een kolfje naar mijn hand. Daar wil ik – uiteraard- graag meer uitleg over, morgen als het kan want een gescheurde navelstreng komen we nu ook niet alle dagen tegen.
    En hoe zit dat met die mat? Heb je dat diep rode- en andere kleuren uitgekregen?

  5. Laleña Says:

    nog dit (en nog veel meer): water breekt inderdaad niet, dat ga je me nooit horen zeggen, dat gezegde zit in de volksmond ingebakken; het zijn de VLIEZEN die breken en moederkoeken kruipen inderdaad niet, soms zijn ze laag ingeplant, vlakbij de baarmoederhals en even vaak groeien ze mee de hoogte in naarmate de zwangerschap vordert, bij jou niet, bleef die laag zitten, geeft wel een risico op bloeden waar men heel alert voor is, ik begrijp niet dat ze je weer naar huis stuurden.
    Het cyanotsich uitzicht van je smurf kan meerdere oorzaken hebben: navelomstrengeling, te vlugge/ te trage geboorte…

  6. The Clumsy Chef Says:

    *slik* *trekt bleek weg* *spurt naar toilet*

    Aaaaaah, the miracle of life…

  7. Marleen Says:

    Ah, wat een herkenning!
    Dat overtollig bloed niet, gelukkig, maar die van vier kilo in een couveuse met daarnaast prematuurkes. Die van ons was 4,7 kilo en heeft er een paar dagen in gelegen, wat mijn moeder deed besluiten dat er wel iets héél mis moest zijn met haar kleindochter. Toen we voor het raam van neonatologie stonden te kijken met de familie, kwam er iemand voorbij die zei :”Ziet daar die grote mossel liggen!”. Dat vergeet je dus niet meer blijkbaar, want het is nu toch al 17,5 jaar geleden.
    Ik heb ook veel bloed bijgekregen na die bevalling (ook mijn tweede), waarbij mijn moeder (dezelfde als hierboven) zei toen ze ermee afkwamen: “Dat is niet voor hier, hoor!”. Wel dus, en het deed geen deugd.

  8. Kruimel Says:

    Mmm, misschien je een dag of drie uit mijn feedreader gooien. En dan keihard negeren. Ik weet echt niet of ik nog veel meer wil lezen…

  9. Bright Says:

    Ah dus dat tapijt met rode bolletjes (of liever bollen) op ebay was van jou ? Misschien dat ik mijn bod dan toch maar terug intrek.
    (Maar euh… wat een vrouw lijden kan, hè)

  10. zeezicht Says:

    Ja dokterstaal: u moet een beetje verdragen mevrouwtje.
    En lap ze sturen je terug naar huis. Gelukkig is alles goed gekomen met swingingzap. 🙂

  11. Sarah Says:

    En wie beweert dan dat vrouwen het zwakke geslacht zijn? Het was de (zwakke) mannelijke dokter die niet tegen bloed kon en zodoende de (sterke) bijna-aan-het-bevallen-mevrouw terug naar huis stuurde… Zij vertrok dan ook zonder een spier te verrekken. Wie is er nu het sterke/zwakke geslacht?

  12. Menck Says:

    Hier kan maar één iets uitkomst bieden: Cillit Bang Carpet.

  13. Blah Says:

    Mens! Al 3x ben ik hier terug komen lezen om al mijn achterstand in te halen en dan staat er nu wéér een stuk bij geschreven. Enfin, ik ben er geraakt 😀
    Aaaah, ja, dat van dat bloed en bevallingen: ik weet wat het is. Niet op mijn mat, maar de gynaeco stond wel van kop tot teen onder MIJN bloed, jaaa. En terwijl ze nadien aan mijn bed overweegden om mijn ook wat bloed bij te geven, kreunde ik alleen maar van onder het laken “neen, geen bloed geven, geef me dan liever een goeie biefstuk, ik heb honger” :D:D

  14. tijdtussendoor Says:

    Ik ben al benieuwd naar het vervolg… Fijn dat je al een paar keer vermeld dat het goedgekomen is:-)

  15. Ania Says:

    note to self: geen kindjes kopen.. veel te veel bloed en zo.. ieek

  16. Duvel Says:

    Die rode zolderkamer is dat ook van euhh….
    Je schrijft het op een leuk wijze van je af maar de feiten zijn niet grappig. Die dokters van tegenwoordig ! Ik heb toch ook al meer dan eens ondervonden dat het engagement t.o.v. de patiënt vaak ver zoek is .

  17. annava Says:

    Ik had bij de geboorte van Mia ook zo’n bloedbad. Wel maar één want ik mocht blijven.
    Wow, als dit een inleidend bevallingsverhaaltJE is, ben ik benieuwd voor morgen

  18. Tamara Says:

    Pfft, kan me voorstellen dat het op het moment zelf allemaal een stuk minder grappig is dan dat je het hier nu neerschrijft (nuja, dingen zijn nu eenmaal achteraf bijna altijd grappiger dan op het moment zelf)

    En sommige dokters/verpleegkundigen mogen inderdaad wat bijles empathie volgen, dat is ook mijn ervaring.

    En ook ik ben benieuwd naar het vervolg, zowel van het mattenverhaal als van het bevallingsverhaal!

  19. Margo Says:

    Is ’t vervolg een filmpje?

  20. beo Says:

    En dat tapijt is omwille van de herinneringen nog nooit gewassen.
    Juist?

  21. tulp (D.) Says:

    Daarom ligt da keimottig bedmatteke daar??

  22. zabrila Says:

    Is dat de zap met rood-zwarte kamer?
    Daar was ik indertijd toch wat ongerust over, dat ze me zouden terugsturen naar huis…

  23. madameblogt Says:

    Mijn zuchtende uitspraak bij de (eeste) bevalling was enkel dit: “ik ben moe en als dat nog lang gaat duren word ik nog moeder.” (Echt gebeurd)
    Komaan Zapsirene. Ik wil alles horen over jouw verzuchtingen.

  24. zapnimf Says:

    @Kruimel : Oeps! Sorry! Het vervolg gaat gewoon over de mat. Kom teruuuuuug!

    @Bright : Neen, maar je mag het alsnog kopen hoor, zie foto volgend stukje.

    @Margo : Er zit een foto bij, maar ’t gaat niet zijn wat je verwachtte.

    @Beo : Beetje moeilijk, een vasttapijt in de wasmachine stoppen.

    @Tulp : En wiens idee was dat trouwens om een keimottig bedmatteke (twee zelfs) te gaan kopen? Ik geloof zelfs dat het uw keus was.

    @Zabrila : Ja hoor, die met de kamer, die op het podium, die wiens moeilijke start geen invloed heeft gehad op het groeien van zijn haar.

    @Alle anderen : Euh… euh… het bevallen is nu gedaan. De zoon was na zijn couveusetrip de makkelijkste baby die je je kan voorstellen.
    En inderdaad, jaren na datum kan ik er eens mee lachen, maar op het moment zelf dacht ik werkelijk dat ik vier dagen voor uitgerekende datum hem verloren had. Niemand die mij verteld had dat dit zou kunnen gebeuren zonder veel erg. Het was zoals Lalena schreef, de placenta net iets te dicht bij de baarmoedermond en er was een lobke gelost. De gynaecoloog is er niet eens bijgeroepen en ik was wreed over mijn toeren dat ik in al mijn ongerustheid gewoon terug naar huis gestuurd werd. De volgende dagen heb ik niet durven bougeren uit schrik. Toen ik een paar nachten later weer hetzelfde aan de hand had, was de paniek wel minder, maar de assertiviteit een pak hoger. Deze keer eiste ik daar een bed.

  25. elke Says:

    Gruwelverhaal, zapnimf. Ik had het niet graag meegemaakt.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: