Het gat in onze vloer gedicht door het gat in ons hand

  
   Wij hebben in de slaapkamer tapis plein. Wist u dat al?
Totaal out, ik ben mij daar terdege van bewust. En als ik dat even vergeten was, dan deed mijn wijde omgeving wel inspanningen om mij eraan te herinneren dat ik die enige homo sapiens ben die die vorige-eeuwse gewoonte nog niet heeft buitengezwierd.
   
Sja, hoe gaat dat? Vers uit de huwelijksceremonie betrek je je huis dat ei zo na de term ‘ruwbouw’ achter zich laat. Deuren, gordijnen, vloeren, een keuken, houten plafonds op de eerste verdieping zijn luxeartikelen die je uitstelt tot ooit. Ouwe tantes smijten hun versleten salon en kapotte tuinmeubelen in je richting om je tussentijds zitcomfort te kunnen bieden en van de buurvrouw krijg je een tiendehandse mat die zijzelf als gekregen paard wel in de bek had gekeken en zo snel mogelijk wilde doorsluizen. Intussen investeer je in een kwaliteitsvol paar sleffers om de zool van je voet niet kwijt te geraken op het ruwe oppervlak van de chape.
   
Maar niet zo in onze slaapkamer. Daar eiste mijn snobistische kantje iets warms aan mijn poezelige voetjes als ik des morgens koket in mijn jonge oogverblindende gedaante de afstand naar de badkamer betrippelde.
De parvenu in mij werd in de winkel ter plaatse ingeslikt door de lege geldbeugel. De armoeizaaier koos voor het goedkoopste soort vasttapijt, twee millimeter dun en in iets neutraal grijs. Let wel : voor voorlopig! Zo voorlopig als vage splitsingsbeloften van goed bestuur in regeringsverklaringen. 
Het nadeel aan voorlopigheden is, dat er in het kader van de oneindigheid geen wiskundige limiet vastgesteld wordt die een halt toeroept aan het harig liggen wezen op bodems in slaapkamers van werkschuw tuig. Vereenvoudigd : zeventien jaar later hompel ik nog steeds over datzelfde stuk synthetische vod naar de badkamer. Vervang het tentatieve ‘koket en oogverblindend’ door ‘gebocheld en struikelend over mijn rimpels’.
   
En dan moet ik nu bekennen dat ik de waarheid oneer heb aangedaan in het bovenstaande deel. De eerste zin klopte al niet. Wij hadden tapis plein in onze kamer. Heden kijken wij uit op gaten, met daarrond nog wat overschotten van wat ooit een steraanbieding was bij Tonton Tapis.
   
   
   
Mijn vorige blogstukje was enkel bedoeld om voor die gebrekkige constellatie van het vloerkleed met een beschuldigende trefzekere vinger naar mijn ex-schoonmoeder te wijzen. Het was immers zij die meerdere keren als een assepoester mijn bloedsporen kwam wissen met de meest harde borstel die ze in huis kon vinden. Doppen met een sopje, dat was te nieuwerwets voor haar, schrobben zou ze en schrobben deed ze… tot ze de mousse van dat onding blootlegde.
(Voor de spiegel van de kleerkast zit er ook nog zo’n megagat. Puh… waarschijnlijk heeft ze van mijn afwezigheden geprofiteerd om ook nog eens mijn garderobe uitvoerig te passen.)
Nuja, heel misschien is een klein percentage van deze toestand ook wel terug te brengen op slijt door gebruik, heel misschien.
   
Het rare van zo’n zaakjes is, dat je op de duur niet eens meer ziet dat je vreemdsoortige grondbedekking een klein beetje verschilt van die in andere huizen. Zoals ik ook steeds vergeet dat er nog niet overal plinten hangen of dat de traphal waar twee jaar geleden de isolatie achter gyproc verstopt werd, nog geen laag verf gekregen heeft. Selectieve geheugenuitschakeling kan je bestaan danig vergemakkelijken, jaja.
   
Maar bij het opknappen van de kinderkamermuren enkele weken geleden, bekeek ik hun vasttapijt eens grondig en plots stonden een denkbeeldige Sien en Maria, die twee meedogenlozen van vtm weetuwel, in mijn oor ‘vies voil en vettig‘ te razen en ik kon ze geen ongelijk geven. Tjonge, kinderen, wat een vuiligheid om in huis te halen, eikebah! Dat schrijft met alcoholstift op muren en vloeren, dat smeert plasticine waar het het kwijtwil, in hun jeugdigere jaren vonden ze volle-pamper-gooien een toffe hobby en dat creëert modderbadjes op een bouclé. En dan te weten dat, als ik wat slimmer was geweest, die extra ruimten had kunnen verhuren aan eenzame poetshulpen, maar neen, ik kon weer niet weerstaan aan de drang om me voort te planten.
   
Omdat gedane zaken nu eenmaal geen keer nemen, besloten wij van in één keer iets te nemen dat de zaken op de boven zou gedaan maken : nieuwe vloerbedekking.
Moose stelde zijn veto. Geen tapijt meer, daar is hij allergisch voor. (Niet stofzuigen helpt echt!) Ik opteerde voor iets dat makkelijk zelf te leggen is.
   
Over kurk vertelde het internet ons de volgende weetjes : tussen de acht en de vijfentwintig euro per vierkante meter, lijmen, vier lagen vernis en hopsakee klaar!
De werkelijkheid luidde : niks onder de vijftig euro per vierkante meter, reken daarbij nog twintig euro voor de lijm en de vernis, hopsakee arm! 
De verkoopsmeneer, liet ons uiteindelijk nog kennismaken met een reeks einde loten, sterk afgeprijsd, waar er eentje onze goesting kon wegdragen. Nog beter zelfs : het ging hier over een zwevend kliksysteem, afgewerkt, waar geen lijm of vernis meer bij te pas komt. 
   
Onze samengeraapte pree van deze maand is er in één trek helemaal aan, maar ach, wat een kleine prijs om het marginaalschap voor eens en altijd op te bergen.
   
Het gat in onze vloer/beschaving gedicht door het gat in ons hand.  
   
Advertenties

18 Reacties to “Het gat in onze vloer gedicht door het gat in ons hand”

  1. De Gentse Zwijger Says:

    Ahum, volgens de spelregels (die ik pas een dag te laat gelezen heb, typisch!) moest ik hier nog een berichtje achterlaten dat ik Zap geawardeerd heb!
    Groetjes,
    DGZ

  2. madameblogt Says:

    Het wordt alleszins een verbetering die jaaaren meegaat en zelfs tegen een (intussen afgedankte?) schrobbende schoonmoeder kan.

  3. Blah Says:

    Je hebt voorlopig nog altijd ‘tapis’ maar geen ‘plein’ meer dus door die gaten.
    Leuk geschreven weeral, ik lig dubbel met je gestruikel over je rimpels al denk ik (hoop ik voor jou) dat dit lichtelijk overdreven is…

  4. Laleña Says:

    die schoonmoeders voldoen toch zo graag aan de cliché’s, verdorie: poetsen bij de schoondochter, waar haalt ze het?!!!
    : )

  5. elke Says:

    Kurk is een goeie en propere keuze. En het kliksysteem lijkt me ideaal want als je het op de chape gaat lijmen, zie je iedere oneffenheid en elk kruimeltje dat is blijven liggen.
    Nadeeltje van kurk is het feit dat het verkleurt van de zon. Maar soit, het is toch proper nietwaar.

    En over van die onafgewerkte dingen die je na verloop van tijd niet meer ziet (of alleen maar opmerkt op het moment dat er bezoek komt): daar kan ik over meespreken voor de volgende 10 (15?) (20?) jaar…

  6. veerle Says:

    Ha, zijn wij niet de enigen die vergeten dat nog niet alle plinten hangen?
    Uw poezeilige voetjes zullen blij zijn met de kurk, want al is het niet zo zacht als tapijt, het voelt toch lekker warm aan.

  7. micheleeuw Says:

    Dat leggen gaat vlot en is in 1 trek mooi afgewerkt, zoals laminaat. Goede keuze.
    Hier ook nog vanalles te doen die ik bedek met de mantel der liefde. Ik zou zot worden anders ! Dat is eigen aan een eigen huis en een beperkte maandwedde, zeker ? 😉

  8. Madame Commentatore Says:

    Ik mag er niet aan denken dat mijn schoonmoeder op de meest intieme plek van mijn huis de minst deftige dingen zou komen opkuisen. En dat ze dan ook nog ergens een vergeten slip onder het bed zou vinden. Gruw gruw.

  9. zeezicht Says:

    Goed idee om die tapis-vide buiten te zwieren.
    Als je nog lang wacht, ben je bejaard en struikel je drie maal per dag over de gaten, wanneer je slepende voetjes er in blijven haken. 🙂

  10. tulp (D.) Says:

    Ik ben er zeker van dat, als je uw vloerbekleding zou nat gemaakt hebben, er gras zou gegroeid hebben !!!
    Ook heel schoon en erg naturel……..

  11. Duvel Says:

    Heb je geen schoonmoeder die het gat in uw hand vult ?

  12. De Huisvrouw Says:

    Oooh ik volg Tulp, want ik zag in mijn paardrijpiste vanochtend iets mestigs met champignons op. Dat lijk mij toch een zeer Groene! zet. Ik ben er natuurlijk met een grote boog omheengereden.

  13. zapnimf Says:

    @Gentse Zwijger : Dankuwel meneer.

    @Madame : Ik hoop al de verdere jaaaaaaren dat ik hier woon zelfs. De afgedankte schoonmoeder is ondertussen niet meer zo behulpzaam. Edoch, nog niet zo lang geleden heeft ze vriendelijk verklaard dat ze het fijn vond dat ik wat was afgevallen. Diepgang geldt blijkbaar enkel bij het gaten graven.

    @Blah : Euh… ’t is pas nadat ik in de badkamer ben geraakt dat ik met een superpap op het gezicht de rimpels terug kan bedwingen. Helaas helaas.

    @Laleña : Naast slaapkamertapijt had ze ook nog een voorkeur voor lichtknoppen en bestekschuiven als we op vakantie waren. Nochtans had ik de stofzuiger in het midden van de living achtergelaten voor haar.

    @Elke : Ojeee! Twee van die vier ruimten hebben overvloed van licht door dakramen. Dat heeft die vent verkoop vergeten erbij te vertellen zeg!
    Ik leef uiteraard mee met uw zoveel jarenproject.

    @Veerle : Als jullie eerste eens willen komen oefenen met die plinten… altijd welkom!
    Die eigenschappen hoop ik dus inderdaad te ondervinden aan de onderzijde van mijn blootvoetse 42.

    @Micheleeuw : Uw vertrouwen in ons is alvast groter dan het onze. Ik probeer mij nu te herinneren wanneer er hier in huis al eens iets vlot verliep.
    “Arm aan inkomst, maar rijk aan al de rest” replikeer ik daar dan maar op, vooral blunders.

    @Madame Commentatore : Welja, maar ik was ondertussen afgeleid door mijn eigen gruw gruw in het bevallingskwartier. Zij werd oorspronkelijk aangeworven om onze oudste op te vangen. Goh, een achtergebleven onderbroek is nog het minste van alle kwaad dat ze daar kon tegenkomen. Eigen schuld, dikke bult, als zij zich persé aan individuele initiatieven wil wagen…

    @Zeezicht : Er zullen toch wel heus van die rollators bestaan die oneffenheden aankunnen? Los daarvan hoop ik vooral dat het visuele aspect van kurk mij zal aanstaan.

    @Tulp : Ik ben er zeker van dat jij nog eens tegen mijn elleboog gaat lopen als hij per ongeluk uitzwenkt als je hier mijn geheimen te grabbel blijft gooien! 😉

    @Duvel : Neen. Mag ik die van u lenen daarvoor?

    @Huisvrouw : Tulp volgen is niet aangeraden. Kom achteraf niet klagen in wat voor gore kroegen ze in je billen hebben geknepen. Groen!e allergie valt daartegen in het niets.

  14. Margo Says:

    (Dju, ik ben hier weer mijne laatsten)
    Als je de looks van de kurk niet mooi vindt kan je’r nog altijd mattekes opleggen. Tulp zal meegaan om te kiezen.

  15. elke Says:

    Hangt er vermoedelijk van af of het een kleurtje is of niet maar het natuurlijk kleur bleekt af van de zon, wees daar maar zeker van. Anderzijds: zo erg is dat nu ook weer niet. Uw gsm buiten laten liggen met onweer, dat is veel en veel erger.

  16. T* Says:

    …hm is er soms nog een klein stukje budget over voor een extra vijzeken?
    En daarmee refereer ik geenszins naar uw mentale toestand…maar gewoon naar uw kastklink die los hangt.

  17. ysabje Says:

    da gat in uwen tapis plein heeft de vorm van een konijntje…

  18. De Huisvrouw Says:

    Och ja seg. Wel eentje met vleugels. Een dood konijntje misschien?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s