Tegen- bijeen- en be-komsten

  
   Geloof me. U wil mij nu liever niet tegenkomen.
Ogen bloeddoorlopen, mijn gisteren zorgvuldig geföhnd haar in een spontaan vlechtwerkraam geknoopt, alsof een of andere artistieke visser zijn netten haaks op de schedel heeft geniet en onder dit kunstwerk een geperste prop, die ik ooit in betere tijden wel eens benoemde als hersens. Spreken is een opgave. Bewegen een martelgang. Typen, mits beheersing van buitensporige emoties, krijg ik nog net voor elkaar.
De maag heeft zich ondertussen gestabiliseerd. Nauwelijks luttele uren geleden kreeg ik nog te maken met iedere scheur in het wegdek die zich via de voortplanting van trillingen liet voelen aan mijn binnenkant. Hup, kaasjes onder, flap, kaasjes boven, klets, zalmlasagne verspreid, bonk, pasta in knot, bubbelbubbel, wijn, koffie, cola light overal, krrrch, rijstkorrels rondom de kip, psssch, alle etenswaren in de lekkere kip… en ik allesbehalve kiplekker. Mijn grauwgehalte stak in die mate af tegen de felrode zonsopgang, dat de voelsprieten van mijn chauffeur geregeld informeerden of zij met mij erbij moesten wijken naar de wegkant om mijn composteerbaar innerlijke afval over de berm uit te schudden. Omdat er in mijn ogen slechts één ding erger is dan halvelings te sterven op een autozetel, zurige braakballen de zwaartekracht laten tarten doorheen een smalle slokdarm met name, droeg ik mijn pijnlijke lot waardig en in stilte, net als je van een echte zapnimf verwacht. Nuja, een enkele luidruchtige oprisping, weeë kreun en testamentair gefoeter nagelaten.
Daarvoor hebben wij dan Tia Hellebaut gemist!
      
Allemaal uw schuld! 
Want gisteren wilde u ons nog wel tegenkomen. U daar, bloggers altegaar, of toch wel twintig stuks uit dat universum. “Ja hoor mooselove en zappiebaby, altijd welkom, als je tenminste wat te vreten meebrengt, onze liefde gaat immers door de maag.” 
Tegen zoveel vleierij zijn zelfs wij niet bestand, dus nauwelijks hersteld van een vijfdaagse uitstap naar een tropisch zwemparadijs, prepareerden wij op dubbele snelheid ons geheim recept van chocolade moes en rijstepap. Wie kan het ons kwalijk nemen dat wij na zoveel energieke arbeid slechts anderhalf uurtje te laat arriveerden. (Dan zwijg ik nog over het oponthoud in de Aldi, alwaar de kassajuf onze blik minutenlang gevangen hield. In een vlaag van onoprecht medelijden scheen ze vooral mij priemend te viseren : ” Doe dat nou niet! Respecteer je lichaam. Die uitpuilende vleesrol wil nu al over je broeksrand ontsnappen. Zestien chocolade mousse’kes en acht blikken dessertrijst… tel uit die calorieën. Je kan ze nog wisselen voor vijf kilo sla!” Gelukkig ben ik sterk in het negeren van misplaatste oogboodschappen.)
Onze achterstand in feesterij had nog een reden. Al jaaaren zeurt die Menck aan onze kop dat wij marginaal zullen blijven zolang wij ons niet de aanschaf van een gps permitteren. Gisteren rook hij zijn kans. Wedden dat hij die arme Chelone heeft aangespoord tot het doorgeven van een routeplan doorspekt met haken en ogen? Net zoals de eerste keer dat we uitgenodigd werden bij die lieve gastvrouw, doolden we verdwaasd door een dozijn Zeeptstraten. Nu vraag ik je, is dit nu een naam waar je kwartieren aan een stuk in verloren wil rijden? “Neen!” schreeuw ik ferm in uw plaats op dit blog. Driemaal neen! Uw ego vaart er niet wel onder. Jezelf vermissen is enkel veroorloofd in straatnamen met aanzien. 
Uiteindelijk bracht de mobiel van de Huisvrouw soelaas. Nadat ze hem eerst misbruikte om ons eens flink uit te lachen – “Worblefdegollena?” – kon ze het uiteindelijk opbrengen om het mondstuk voor Chelone te houden, zodat die ons na wat overbodige lusjes in het stratenplan toch nog kon loodsen alwaar het festijn doorging.
De entree van de twee pioenhoofdjes volgde.
Terwijl we relaxed Tia Hellebaut vanuit onze zetel hadden kunnen aansporen.
   
Het mag vermeld worden : de mededisgenoten waren van het aangenamere soort. Hun kookresultaten evenzeer. Tig onderwerpen, van bodemloosheid tot bloemenweiden, IQ over cinema, vlogen over tafel. Alsook nepautisten die bij Micheleeuw horen en het fototoestel van Fotomart, die daar, tussen ons gezegd en gezwegen, zo overroepen enthousiast over deed. Poeh, ze demonstreerde haar gelijk met een foto vanuit kikkerperspectief van mijn achterwerkJE. Ik brul u, rijp voor de schroothoop, die kodak, dat geleek voor geen raap op mijn achterwaartse trotse tempel. Haar scherm liet iets zien dat het best te omschrijven viel als euh… smeuiige blubblubblub. Nogmaals, waardeloos brolspul! Koop u een keer kwaliteit, meid! Daniël aanzag de Huisvrouw abusievelijk aan voor moose. Of haar voor mij, daar zijn we tot op heden nog niet uit. Ncumisa moest bekennen dat de Monchichi in moose ondertussen verdwenen was. Madame vertelde hoe ze Meneer tot de hare heeft moeten dwingen met brood en kaas. Huisvrouw spuwde en smoste in de rondte, tot onze opluchting vooral op zichzelf. Chelone wist weeral wie wat achter kiezen en in keelgaten gestoken en gegoten had, voor de rest soigneerde ze het gezelschap perfect. Stef Flater ontpopte zich als een voorbeeldige afwasser. Zeezicht liet weten dat onze eetbare bijdragen niet aan haar besteed waren, waarop ik mijn kijkstraal naar haar gericht tot een vogelpikpijl probeerde te transformeren. Zabrila liet ons allemaal zwijmelen met haar knappe dochter. Maar echt een schoon kind. En ha! Zabrila deed haar reputatie weer eer aan, door nóg later te verschijnen dan wij. De nicht van Madame en vriend bleken creatieve duizendpoten. Agnes, die meteen de bijnaam ‘de efficiënte’ meekreeg, had Patrick geleerd hoe hij het moest vermijden de wc-bril te bevuilen (hij dook op geregelde tijdstippen dieper de hof in), Leen en Huisvrouw sloten zichzelf op in het kleinste kamertje ; ze sprongen iets te omstuimig om met de deurklink. Karel bleef zijn psychologische zelve in iedere conversatie. Margo, Hilde en Joke vielen op doordat ze net niet opvielen, toch niet qua lawaai. Wat niet van Enzo en Heidi kon gezegd worden, maar dat lag dan weer aan hun gehaktballen, hun Limburgs en haar kirrend lachje. Micheleeuws bloot gat deed stof opwaaien, maar hier weet ik het fijne niet helemaal van en Menck bleef zoals altijd evenwichtig en tot de laatste. Dat weten wij wel zeker, gezien Huisvrouw en wij als voorlaatsten vertrokken.
(Tia Hellebaut was eventjes vergeten.)
   
Half zeven ’s morgens. ’t Was toen dat ik mezelf tegenkwam. En het gen dat aantoont dat je na je vijfendertigste niet meer geschikt bent om een nachtje door te trekken.
   
De rot-vrt gaf geeneens herhalingsbeelden van een winnende Tia Hellebaut bij thuiskomst. Oh hemel, wat wilde ik met aandrang bij mezelf vandaan. Ver ver weg. Waar darmen en magen geen rol spelen…
  
Advertenties

17 Reacties to “Tegen- bijeen- en be-komsten”

  1. Savooi Says:

    Aha, dus daar was mijn kater vanochtend! 😀

  2. zeezicht Says:

    Aiai! Wist ik veel dat die chocomousse van jullie was! Ook een graptchen; Moose en chocomousse, hihi.
    Ik wilde enkel de huisvrouw mijn portie aanbieden omdat zij blijkbaar niets anders at.
    Van jou heb ik niet veel meer gehoord dan: mijn broek spant… spant… nu snap ik het.
    Maar wij zijn zonder gps daar geraakt, je moest alleen onthouden hoeveel keer je links en dan weer rechts moest. (en dat waren heel veel keren)
    En thuiskomen samen met de zon die opkomt, mooi toch?

  3. fotomart Says:

    Zeg ‘ns, mijn kodakske maakt alleen realistische beelden! Kan ik er aan doen dat uwe tempel zo beeldvullend was? Die klink van de wcdeur heb ik ook in mijn handen gehad toen ik daar op bezoek ging. Ineens hing die deur er ni meer aan. Met wat passen en draaaien heb ik ze er stillekes terug aan gezet; maar dat heeft precies niet geholpen.
    Er waren inderdaad enkele stille mensen en ook enkele luidruchtigen wiens stemmen de tuin met heldere klanken vulden. Maar onder degenen die opvielen door hun laaai ben je er toch eentje vergeten hé …

  4. fotomart Says:

    Merci Zappie voor de foutmelding. Je bent inderdaad de eerste die me daar op wijst. ‘k Heb het maar vlug verbeterd.
    Dat slakske in beeld krijgen was geen probleem, dat is maar een klein ding. Maar zoudt ge nu echt willen dat ik van uwe achterkant ook zo iets glibberigs maak? :-)))

  5. muggenbeet Says:

    Wat zou ik graag eens een konten-fotospecial van die gelegenheid zien! Zou dit lukken met mijn 17 inch-scherm?

  6. annava Says:

    Als je gisteren naar tv keek dan kon je Tia nog honderd keer zien springen.

  7. zabrila Says:

    Verdorie, heb ik die foto gemist! Beeldvullend? Dat is alleen maar als je erop focust…
    En die chocomousse, of schrijf je chocomoose 😉 , was echt de max! Lekker licht en luchtig, je vergéét gewoon de impliciete calorieën! Vlug naar de Aldi dus! 🙂

  8. zeezicht Says:

    @ muggenbeet
    Heel even had Menck zo’n plan in die richting; bij iedereen een bepaald deel fotograferen en dan laten raden wie het was.
    Maar het ging niet door, teveel protest. 🙂

  9. tulp (D.) Says:

    pffff Ik heb blijkbaar weer al de pret gemist !!
    Alhoewel, ik zou bij zap in de auto gezeten hebben op weg naar huis…….

  10. Hannah Says:

    Het was genieten met volle teugen zo te lezen.
    En blijkbaar ook nog nagenieten…

  11. micheleeuw Says:

    Het was zeer leuk jullie in levende lijve te ontmoeten. Zijn jullie tot 6u30 blijven plakken ? Ach, was het maar dichter bij huis geweest … 😉

  12. Laleña Says:

    we kunnen natuurlijk een petitie starten tegen kassiersters-met-een-priemende-blik 😉

  13. chelone Says:

    Alweer kei-gaaf en fantastisch verteld. Hoe doet ze het toch?
    Met jou erbij is het altijd feest!

  14. Heidi Says:

    zo, dat is een leuk verslag!
    groetjes van die kirrende griet! 😉

  15. Daniel Says:

    Amai zeg, Zapnimf kan het blijkbaar niet alleen goed zeggen, maar ook goed schrijven 😉 En bij deze zet ik het even recht: ik aanzag de Huisvrouw voor Moose 😀

  16. Menck Says:

    Zap, je was, zoals vanouds, weer onovertrefbaar. Zapmoose is een prachtduo. Love them.

  17. Margo Says:

    Gij plakplaaster! Zo blijven hangen bij de mensen tot een kot in de voormiddag, ge moest u schamen. Uw maag vond het blijkbaar ook niet gepast om zo laat op te blijven *grijns*. Meiske toch, zo mottig in den otto.
    ’t Was toch wel dik in orde ginder, ge moogt gerust zijn. Zeker voor herhaling vatbaar.
    Had ik niet zo’n kou gehad ik was ook wel nog wat langer gebleven…
    By the way, moede nu wa weten. Ge moogt 7 keer raden wat er zich zondagavond alsnog op mijn onderlip heeft genesteld. Juist, nog een amusemenstblaas. Nummer 3. Durft er zaterdag a.s. verdekke maar niét mee te lachen, you hear!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s