Het torsen van de bevalligheid, niet voor iedereen

  

   “Mijn linnen broek! Mijn linnen broek!”
“Ik heb mijn linnen broek teruggevonden!”
   
Ondersteund door eigen gezangen, schudde ik een variant op de polonaise uit de broekspijp en hinkte ik vrolijk doorheen de slaapkamer. Een gepaste viering voor het weerzien met mijn chiqueste stuk textiel na twee jaar. Eenmaal gedragen op de eerste communie van minizap. Sindsdien als een bolletje rimpels zoekgeraakt in een kleerkastkier.
   
“Wie maalt er nu om een kreukel meer of minder?”, redeneerde ik, “de perfecte onderstreping van dat deelaspect van mijn persoonlijkheid.” En ik sprong als een vijftienjarig veulen met een vloeiende beweging tweebeens tegelijk in mijn herontdekte stof.
Oeoeoe, het flapperen rond de enkels voelde als tiptoetsende vleugeltjes. “Zwuis zwuis zwuis”, ruisde mijn kuithaar zachtjes onder de stimulans van mijn heen en weer schrijden voor de spiegel. Een elegantie in ecru waar ik geen genoeg van kon krijgen.
    
Omdat meevallers niet altijd zich op een ander hoeven te manifesteren, kreeg ik reeds diezelfde avond de gelegenheid om de nieuwe prinses zapnimf te laten bezichtigen aan een publiek. In de agenda stond een toneelvoorstelling met vrienden geprogrammeerd. Twee vliegen in één klap! De openvallende monden van onze gezellen observeren en minstens honderd onbekenden laten genieten van de pronkende esthetieke pracht omheen mijn middel. Dat zou wat geven!
   
Net voor vertrek, nadat ik moose met vlugzout weer had bijgebracht – de jongmens uitte zijn bewondering voor mijn verschijning redelijk stevig – wilde ik toch nog eens in de grote spiegel boven het effect van mijn zorgvuldige opmaak controleren. Een overgeslagen wimper door de mascara kon ik mij in dit belangrijke stadium van de herboren gracieusiteit niet veroorloven.
Nog steeds gedragen door dartele lichtvoetigheid hupte ik blootvoets de trap op. Halverwege haakte mijn rechterteen in de opening van de linker broekspijp. Uw zapnimf daalde daarop uiterst onbekoorlijk met haar volledige meter vierenzeventig hardlijvig neder. Iedere twintig centimeter ervan gemarkeerd door een treesnee.
   
“Wat doe je nu?” klonk het enkele meters lager.
“Als ik opnieuw bij positieven ben, mijn ordinaire jeans aantrekken!” snauwde mijn oude ik in een aan reten gescheurd humeur terug, terwijl ik mijn armen en benen bij elkaar zocht.
   
Voortaan laat ik de sierlijkheid over aan hen over die het aankunnen.

Advertenties

17 Reacties to “Het torsen van de bevalligheid, niet voor iedereen”

  1. Marleen Says:

    Ge zijt een sukkeltje.
    Bij mij zou het probleem na twee jaar eerder zijn of ik nog IN die broek kon.

  2. micheleeuw Says:

    Wanneer ik probeer ‘elegant’ te doen, val ik ook gegarandeerd op mijn smoel ! ALTIJD ! Of het nu tijdens een huwelijk in de kerk is of frontstage tijdens een optreden : hoe meer volk, hoe harder de smak. 😆

  3. Patrick Says:

    Gelukkig heb je je nek niet gebroken. Dit zapzotisch gezevmel zou ik niet willen missen.

  4. Blah Says:

    De opmerking van Marleen geldt voor mij ook…. ik zou er die val graag bijnemen moest ik nog in een broek van 2 jaar geleden passen…

  5. veerle Says:

    Maar meiske, toch! Gelukkig is het in een toneelzaal vooral donker …

  6. zeezicht Says:

    En donker geeft nog meer kans om te struikelen.
    Maar was die broek nu niet te breed na het smelten van een deel van jou?

  7. tijdtussendoor Says:

    Elegantie…ook niet één van mijn beste kanten:-)

  8. zabrila Says:

    Jaja… the unbearable lightness of being… en in jeans kan je niet zo bekoorlijk en lichtvoetig door het leven dartelen??
    … Heel plezierig geschreven!

  9. Hannah Says:

    Haha, en heel goed beschreven. Ik zie het zo voor me! Gelukkig voel ik het niet… Toch nog van de voorstelling kunnen genieten, hoop ik.

  10. Duvel Says:

    Oké , het is maar een detail
    U “sprong als een vijftienjarig veulen ” en dan nog wel met een “vloeiende beweging”.
    Wel, ik ken niet veel van paarden maar een veulen van vijftien jaar ? We spreken dan over een oude knol en dat klopt toch ook niet met de werkelijkheid. Enfin dat veronderstel ik toch.

  11. Heidi Says:

    tip: als je je nog eens verkleedt, zo min mogelijk bewegen, zo min mogelijk!

  12. madameblogt Says:

    Een heuse aanslag op je elegantie. (Weer super leuk verteld trouwens.) Ach meisje, jij kan ook in lompen elegant zijn. Het is gewoon een kwestie van ingesteldheid. Denk “I”m the queen of Sheba” en je mag dragen wat je wil, je BENT een queen.

  13. zeezicht Says:

    @ madameblogt
    Oh, wat lief van je (snif, snif)

  14. zapnimf Says:

    @Marleen en Zeezicht : De uitzetting en de inkrimping van het lichaam kenden de laatste twee jaar nogal wat fluctuatie. Broek was net iets te klein bij aankoop (sja, ’t was sluitingstijd daags voordien communie). Onder invloed van de verliefdheid groeide uw zapnimf nog een poosje uit tot euh… iets grandioos. Later zette ze die misstap terug recht door middel van een regime van caloriearme voedselwaren. Edoch, de laatste maanden lijkt deze strategie weer een beetje verloren te gaan zijn. Al wordt daar momenteel weer aan gewerkt!
    Dus – concentreer u – na te klein, veel te klein, te groot en passend, hoop ik weldra weer wat overschot te kunnen creëren tussen het linnen en mijzelf.

    @Micheleeuw : Ooit leren we het nog wel eens.

    @Blah : Ik zeg niks. Behalve : potteke kak kak kak…

    @Patrick : Och, de techniek staat voor niks. Een bandopnemertje en een typiste… zelfs dan…

    @Margo : *tonguitsteek*

    @Veerle : Hoezo? Wil jij nu beweren dat mijn linnen broek niet geschikt zou zijn voor toneelpubliek? 😉

    @Tijdtussendoor : We zijn al met meer, lees ik! Jeuj!

    @Zarila : O jawel. Zeer zelfs. Maar we willen ook weer niet te pretentieus overkomen, snap je?

    @Hannah : Nu je het zegt. Er onbrak precies een laatste stuk aan dat toneel. Een open einde is niet slecht, een open einde waar je niks van snapt is nogal dom. Afijn, het gezelschap was alvast leuk.

    @Duvel : Een mensveulen! Een mensveulen, gij keuterige detaillist!

    @Heidi : Gewoon thuisblijven bedoel je? 😉

    @Madame : Kweetetwel. Maar zoals ik al tegen Zabrila schreef… we moeten de ophemeling nu ook weer niet gaan overdrijven hè? En daarbij, anders had ik geen slot.

  15. Blah Says:

    Ja uw reactie is duidelijk, hahaha!

  16. Veerle Says:

    Is het alleen uw humeur dat aan reten werd gescheurd, of ook de broek? Want dan zou ik pas goed chagrijnig worden


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s