Breekbare bedoening (2)

  

   Dag drie : De sensatie van filmnet en het bubbelbad. (En het breken van mijn klomp.)
Omdat het dagelijkse blauwe plekken tellen al snel zoveel tijd in beslag nam, vulden die kinders die bezigheid aan met het aandraaien van het televisietoestel. Geen twee minuten later onthulde filmnet zich op hun netvlies. Uren later ondergingen zij nog steeds de bekoringen van hun ( ondertussen vierde) filmprent. ’t Was toen dat mijn klomp brak. Mijn stem evenzeer : “Volgend jaar vakantie in onze living. Ieder een zak snoep, twee weken de gordijnen dicht en een torentje dvd’s, veel goedkoper!” Waarop ik verder ging mokken in het bubbelbad dat ons onderkomen rijk was.
Mens! Fabuleus fantastisch, fel fenomenaal en flink fabelachtig, zo’n privéborrels! Je komt er welhaast van klaar. Als je zo een beetje scheef gaat hangen. Zo’n beetje richt. Zo’n beetje wiebelt. Allez… toch bijna, zo goed als, schier en misschien helemaal als je er lang genoeg in blijft weken. Maar mijn humeur had zich hersteld en mijn breintrommel ook. “Afwassen of gaan zwemmen!” beet ik de jong toe en ze kozen voor optie twee. Waarmee de volwassenen achterbleven met een vaat om u tegen te zeggen. Nog helemaal broebelbadminded stelde ik voor om het vuil servies een kwartier te laten schoonblazen onder de waterspiegel van de kuip, maar omdat Tulp later liever badderde in een lasagnaloze toestand, vond mijn idee geen oor dat instemde. De flauwerds.
Dit conflict nauwelijks verwerkt, verpletterde ik Tulp die avond genadeloos in – jaja – alweer de wildwaterbaan.
   
Dag vier : Lezen en winkelen (En het breken van het wereldrecord krijsen.)
Het weer bleef ongunstig. Moose en ik lazen tegen elkaar op, Jeroen Brouwers versus Sándor Márai. Teerkost werd ingeslagen, de caddy werd ontdekt, helaas in de verkeerde volgorde. En om de ledigheid (en de geforceerde schouder… onze bungalow lag op een uithoek van het terrein) te verdrijven, deden wij wat we al dagenlang uitvraten : snoepen en ons in – sorry hoor – in de wildwaterbaan werpen.
In de kleedhokjes, net in volledig in ontklede staat, hoorden wij een bekende uit zijn dak gaan. Schreeuwen was Tulpzoons deel. Omdat het fatsoen vraagt om toch een lapje confectie vooraleer je de deurtjes opent, duurde het nog even voor we Tulpzoon gevonden hadden. Ergens voorbij de uitgang liep hij te briesen tegen zichzelf en van zodra hij zijn moeder zag, tegen haar. Ocharme het menneke, het moest hem weer overkomen, zijn kastjeseuro in zijn kleedhokje te vergeten. De Hollandse meid die zijn plaats had ingenomen riposteerde doodleuk : “Nou? Staat er ergens je naam op? Neej? Dan is ie nu van mij!” Einde gesprek, begin frustratie.
We spraken af om morgen alle Hollandse meiden kopje onder te duwen in euh… uweetwel.
   
Dag vijf : Opkramen en weeral verdrinken. (En het breken van mooses hart.)
Geen sinecure de inpak te organiseren van acht personen. Nog minder hoopgevend als de inpak niet meer in de auto geraakt. En helemaal desastreus als je een aanvaring krijgt met de buren die met hun wagen de doorgang blokkeren en vervolgens eisen dat de hele ontstane file maar achteruit tegen de richting in zich moet verwijderen. Gelukkig bleven wij zelfs in omstandigheden van afgebeten neuzen kalm en reageerden wij ons nog een laatste keer af in het wilde water.
Onze lijven mochten na vier dagen bobbelen, botsen en knotsen wel gehard zijn, de verdrinkingsscenario’s lagen nog steeds op de loer. ’t Is daar dat ik moose zijn hart heb gebroken. Ik had het natuurlijk ook kunnen verzwijgen. Ik had er misschien niet zo uitdrukkelijk hard lacherig over moeten doen tegen Tulp. Ik had ook gewoon onder water mijn longen kunnen laten vullen en nooit meer bovenkomen… Maar ik ageerde anders. Iets met de teelballen van een jongmens die toevallig in graaigreep lagen toen ik ondersteboven en vrij benard de vervallen in het water trotseerde. Een scrotum waaraan ik mij terug aan de oppervlakte kon optrekken toen mijn luchtvoorziening het liet afweten. Ja zeg, het hadden evengoed reddende aambeien van een tachtigplusser kunnen geweest zijn, in penibele besognes mag je toch wel al eens overgaan op je instinctiviteiten zeker? Al dachten jongmens en moose daar net iets anders over.
Mooses hart, weet ik, is handig terug te lijmen. Een paar achterafse kneepjes in zijn klokkenspel en hij vergeeft mij alles. De lieverd.
   
Oja. Heijderbos heeft ook nog een golfslagbad, bubbelbaden, een glijbaan, zonnebanken, een kinderboerderij en een Jungledome. Maar wat kon ons dat schelen?!

Advertenties

9 Reacties to “Breekbare bedoening (2)”

  1. zeezicht Says:

    Grappig verteld (hihi) zoals altijd.
    Maar enkele details springen toch naar voor tussen de rest. (hihi) 🙂

  2. veerle Says:

    Toen wij een paar jaar terug in Heyderbos waren was de wildwaterbaan gesloten wegens herstellingswerken, misschien nog een geluk bij een ongeluk. Wij kwamen alleszins zonder breuken en blauwe plekken thuis.

  3. dana Says:

    amai, dat bubbelbad ga ik thuis ook installeren !!!!!

  4. dana Says:

    wat bedoel je met die aaigreep ? zeg nu niet dat je je daar aan kon opttrekken hé !
    stoefer

  5. tulp(D.) Says:

    Als je nood hebt aan een beetje lichamelijk contact is die wildwaterbaan inderdaad een oplossing. Maar er bestaat ook zoiets als een overdosis half ontblote lijven hoor. En als er weer eens ene mijn richting uit kwam duwde ik hem gewoon richting Zap (ook diegene die….. ja !)

  6. Margo Says:

    Of het daar voor de rest een beetje plezant was, vroeg ik.

  7. micheleeuw Says:

    En zo hebben jullie je toch geamuseerd, zoals gewoonlijk. 😉

  8. zapnimf Says:

    @Zeezicht : Dat waren wel levensreddende details hoor!

    @Veerle : Ik zou schadevergoeding gevraagd hebben. Dit wil je niet missen.

    @Dana : Op die vierkante meter?
    Graaigreep, meid, GGGraaigreep. Om te aaien ken ik een beter stel. Jawel, optrekken tot aan de lucht. Al heb ik vergeten te informeren aan het joch in welke toestand ze ik achtergelaten heb. De sukkelaar ocharme.

    @Tulp : Gij gemene. Volgende keer vraag ik iemand anders mee.

    @Margot : Oooh, vroeg jij iets? Jawel, het was daar plezant, al mochten ze filmnet van mij verbieden.

    @Laleña : Neeje, ‘Gloed’ en ‘De nacht voor de scheiding’ zijn er al doorgedraaid. ’t Was ‘De gravin van Parma’.

    @Micheleeuw : We doen ons best.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s