Twee weken geen LO, toch ook niet te versmaden?

  

   Voormiddag
“Komaan zeg, doe niet zo flauw, ik zie niks. Een beetje zalf erop en dan is dat weer helemaal in orde. Over een beek springen is leuk, maar je moet ook wel goed neerkomen hè?”
   
Namiddag
“Allez vooruit, ga wat met de andere kindjes in die supermaïsdoolhof dolen. Mama blijft hier op dit zonnig terraske gezellig koffiedrinken met de vriendinnen. Hup hup! En mank een beetje minder, je overdrijft.”
   
Vooravond
“Jaaaaa, dat is nu eenmaal zo, ’t is dorpsdag en ik heb mij opgegeven om mee te helpen opruimen op school. Maar jij mag met je vriendinnen over de jaarmarkt en de kermis huppelen. O? Doet hij nog zeer? Ik zal er straks thuis nog eens naar kijken. Stop met dat op je tip lopen, straks forceer je die nog. Nee, ik vind geen parkeerplaats dichter in de buurt. Niet zeuren.”
   
Avond
“Als je een nachtje hebt geslapen, zal hij wel genezen zijn. Jij mankeert iedere dag wel iets. Zo erg zal het niet zijn zeker? Je hebt de hele dag gewandeld en gespeeld.”
   
Volgende morgen
“Hoe? Waarom hinkel jij? Pijn? Je kan er niet op steunen? Weet je dat wel zeker? Heel zeker? Hmm.”
    
Kerel bij het röntgenmachien :
“O madam, dat ziet er dik en blauw uit.”
Ik : “Euh Ja? Ik zie niks.”
Ik : “Blablabla… krulzap beetje hypochonder meestal… ”
Kerel maakt zich klaar om me het woord hypochonder te gaan uitleggen, alsof ik – godbeware – het in een hele verkeerde context gebruik.
   
Middag
Afijn… krulzap veilig op de schoolterreinen afgeleverd.
Met krukken en een plaaster.
En gewrichtsbanden die een trek hebben gekregen.

27 Reacties to “Twee weken geen LO, toch ook niet te versmaden?”

  1. vandepotgerukte Says:

    Uw medeleven ligt ook wel in de plaaster dan, want die was er precies niet goed aan toe.

    Was getekend

  2. San Says:

    Zooo herkenbaar. Mijn moeder heeft indertijd mijn broer naar school gestuurd met een gebroken pols onder hetzelfde mom 🙂

  3. hilde Says:

    ocharme dat dutske..
    al zou ik wellicht just op dezelfde wijze manier gehandeld hebben..

  4. Hannah Says:

    Het lijkt uit mijn leven gegrepen…

  5. welwel Says:

    Hihahahaaaa … zo herkenbaar …
    Kan het kind later mee naar de psychiater gaan …

  6. Storm Says:

    Haha! Als hij een beetje leep is, speelt hij nu de ganse tijd in op je schuldgevoel. De ganse tijd grimassen en zeggen dat het o zo’n zeer doet! En wordt het een week met chips, cola, ijsjes, lievelingsgerechten, wat later opblijven, wat meer tv, ….
    Moeten we hem mailen om hem op ideetjes te brengen of doe je het zelf wel?

    Groeten,

    Storm

  7. elke Says:

    Maar zapnimf toch, je durft het dan nog toegeven ook! 😉

    Hier helemaal hetzelfde trouwens. “Mamaaaaaah, dat hier doet pijn.” “Ah, morgen is het wel over.”
    Zijn wij slechte moeders of wat?

  8. madameblogt Says:

    Ik was in mijn tijd waarschijnlijk ietwat overbeschermend. Ik zou vlugger gereageerd hebben. Nu ja, ik had ook geen ravotters en geen ‘hypochondertjes’. En uiteindelijk maakt het ook weinig verschil uit. Aan Krulzap: spoedig herstel! Ze zal het de eerstkomende dagen nu wel wat kalmer aan doen. 😉

  9. tijdtussendoor Says:

    Een extra paar watten voor de komende dagen is hier op zijn plaats 🙂

  10. Veerle Says:

    Klinkt hier al afgezaagd, ik weet het, maar hier ten huize idem dito: slechte moeder (met soms wel goeie zalfkes), tijd laten overgaan, maar desondanks toch al veel te veel uren op de dienst Spoedgevallen doorgebracht. Vandaar dat ik dat graag altijd probeer uit te stellen.
    Veel beterschap voor Krulzap in elk geval (en veel geduld voor de mama, want een aantal zaken veranderen toch subiet als ze zo eentje in het gips zit, al is het maar bv. douchen en haar wassen – hoop voor jullie dat het niet te lang duurt)

  11. De Huisvrouw Says:

    Een jeugd zonder een piepklein trauma’tje her en der is ook maar niks he.

  12. mieke Says:

    héél herkenbaar. Ook ik heb mijn jongste indertijd verweten te overdrijven. Bleek haar arm op twee plaatsen gebroken te zijn. Ojee, mijn moederhart voelde zich zo schuldig! Maar ze heeft er niks aan overgehouden. Of misschien een ietsiepietsie een rommelig karakter. Maar dat is dan weer goed voor haar creativiteit, zeggen ze….

  13. Hertog Jan Says:

    Ligt u er niet van wakker, vrouwe !
    Mocht het medisch rapalje het alsnog in het hoofd halen het Vertrouwensartsencentrum, de kinderrechtencommissaris of het parket in te lichten : bedenk dat er een gerechtelijke achterstand is en dat het niet zeker is dat u nog onder de levenden bent, vooraleer de baljuw aan uwe deur aanklopt. Schep moed en doet verder !

  14. Annemie Says:

    Het is soms moeilijk met kinderen om zeker te weten of ze nu echt pijn hebben of voorwenden pijn te hebben…
    Ik was altijd alert als er pijnklachten waren, vooral nadat oudste zoon (nog op lagere school) na een val in de turnles 25 minuten te voet de weg naar huis aflegde en in tranen thuiskwam van de pijn (en het was geen truntekous’). Wat is er gebeurd? Waar heb je pijn? Hier! Ik trok zijn truitje omhoog en zelfs mijn ongeoefend oog zag de breuk in zijn sleutelbeen! Toen heb ik toch een beleefd doch hartig woordje gaan praten met de directeur – en dat was echt niet mijn gewoonte! Zeker weten…maar dat vond ik niet kunnen!
    Spoedig herstel voor krulzap en mama zal het ook wel overleven 😉

  15. micheleeuw Says:

    Ik kom binnen en roep : ze hebben me van mijn brommerke gereden ! Mijn moeder : ’t zal zo erg niet zijn dat je hier staat! Raap die brommer op en kom helpen de groenten kuisen … Ik : niets trauma, geen psychiater nodig. 😆

  16. Hertog Jan Says:

    “Ik : niets trauma, geen psychiater nodig.”

    En je leest deze blog ?!!! ??

  17. zeezicht Says:

    Ach in mijn jeugd kregen we een arpirine en mochten naar bed. Maar nu denk ik toch; ocharme dat zappeke…

  18. zeezicht Says:

    (bloos bloos) moest natuurlijk aspirine zijn 🙂

  19. veerle Says:

    Had ze maar wat meer op hare poot moeten staan (maar dat ging net niet meer, zeker?). Toen ik zo’n jaar of elf was wou mijn moeder ook ooit niet geloven dat ik iets ergs aan de hand (letterlijk) had na een val van de trap. Maar ik heb het toen zo hard uitgehangen dat ze van armoei met mij naar ’t ziekenhuis gereden is. En ja,… mijn pols was gebroken.
    Spoedig herstel voor Krulzap!

  20. Blah Says:

    awel Zap, ik heb zo een dikke maand ZELF met een afgescheurd ligament rondgehost, ’t deed wel pijn maar ik dacht toch ook dat ’t wel zou over gaan. Na die maand toch ‘e plakske’ laten pakken. Als ik nu iets diks en blauws zie, rij ik stante pede met het slachtoffer naar spoed.
    Al had Krulzap misschien wat meer moeten zagen en zeuren… (tip: steek de schuld op het slachtoffer zelf, kwestie van geen schuldgevoelens te kweken)

  21. zabrila Says:

    Ach eind goed, al goed. Ze heeft haar plaaster uiteindelijk toch gekregen.

  22. zapnimf Says:

    1) Watte trauma?
    2) Zondag gebeurd, maandag spoed… wel? Dat is toch snel?
    3) Als het aan haar lag, had ze reeds een schedelboring achter de rug, liep ze permanent als een mummie (nooit genoeg windels) en zou ik die krukken voor altijd moeten stelen.
    3) En niemand die nog weet dat ik over hetzelfde jong ooit schreef dat ze in haar kleutertijd drie dagen met een breuk-barstje heeft rondgelopen vooraleer ik haar geloofde?
    4) We willen er geen mietjes van maken hè?

    @Storm : Het is een zij-tje.

  23. Sabine Says:

    ROFL.
    Ik zeg tegen mijn Oudste dat ze dan ook maar zo niet moet neuten voor een schrammetje. Want hoe zou ik dan moeten weten wanneer ’t wel serieus is, hmm?
    Oh, en een kleuter met een breuk-barst (in haar dijbeen) laten lopen is ABSOLUUT niet abnormaal! Écht niet!

  24. zapnimf Says:

    @Sabine : Spreek voor jezelf. ’t Was een armpje hier.

  25. Margo Says:

    Ze moeten maar niet zo dwaas doen altijd als ze denken iets te voelen, op den duur weet ge niemeer wanneer ze stand-up comedy aan’t doen zijn en wanneer het ernstig is.
    Smurf kon daar indertijd ook goed weg mee, met neuten voor niks. 2 jaar geleden zeurde hij dagen aan een stuk dat hij tandpijn had, dat deed hij altijd als hij net in bed lag. ’t Viel niet op dat hij deed alsof. Na een paar dagen maakte ik een afspraak bij de kindertandarts: ”t zal verdomme rap gedaan zijn met neuten” dacht ik, maar ’t bleek dan dat hij 4 gaatjes en een dikke pijnlijke abces had…
    Sindsdien neut hij niet meer om niks, he got the message loud and clear.
    Ocharme, ons kinderen.
    Beterschap krul!

  26. micheleeuw Says:

    @ Hertog Jan :
    Juist daarom ! 😆


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: