Met de matras in de hand, vermijd je mislukte handstand

  

   Mijn wallen groeien als de wortelstok van onze bamboe door naar mijn oorlellen, waarbij ze ongenadig mijn wangen doorkruisen. Straffer nog, ik verdenk ze ervan, onzichtbaar maar vernietigend, al via het oor doorgedrongen te zijn tot de bovenkamer en daar als puntige speren ieder restje denkvermogend behang af te krabben.
   
De afgelopen week was er eentje om u tegen te zeggen. Al zou ‘verprutszevendaagse’ het plaatje beter illustreren. Zo verknoeide ik menig schoolarbeid, vatte ik geen essenties meer van gesprekken, vergat ik wat ik vergeten was en toen ik een middag over huis snelde om die vergetelheid alsnog op te halen, vergat ik ze opnieuw. Maar ik had in tussentijd wel een lekker stuk chocolade onder mijn verhemelte gemoeffeld. Negativiteit valt altijd wel te nuanceren.
   
“Slaaptekort,” sprak ik streng, “dit is de laatste dag van uw triomf. Frisse monterheid zal mij vanaf morgen, of overmorgen, of de dag nadien, terug kenmerken. Kruip alvast in je hol.”
Dit wijs voornemen met zich meedragend, sleepte ik mij omstreeks half drie ’s nachts – voor de allerlaatste keer op een werkendag, zeker weten – eveneens naar mijn duistere nest. Vertederd luisterde ik naar de slaapgeluidjes van mijn partner. Hij ronkte reeds in het stadium ‘durfmenietwakkermaken… nee,ooknietvoordatte’, dus ontweek ik in alle stilte de voor het bezoek verstopte wasmanden, de stapeltjes om ooit nog eens op te bergen, het nog te repareren kleerkastspiegelpaneel en zowaar, het was me gelukt zonder geluid aan mijn zijde van het bed te geraken zonder hulp van lichtgeschijn.
   
Het is op dit punt dat ik wil pleiten voor een grondige analyse van uw bedinstap. Gaat u eerst zitten om vervolgens uw benen te laten volgen? Kruipt u met handen en voeten onder uw dons en ploft u daaraan gekoppeld languit in positie? U duikt?
Ik interpelleer u hierover in uw eigen belang, mijn beste. Er kan hier wat worden bijgeleerd en vooral vermeden.
   
Immers, uw zapnimf doet het via de-turner-aan-het-paard-methode : plant de rechterhand stevig het matras in en springt dan, met het onderlijf als een half schroefje in de lucht, hoepla, zichzelf rechtstreeks op haar rug de droomkosmos binnen. Misschien dat er nog net een zoen afkan aan haar voorganger. 
Inderdaad, ik ben mij ervan bewust, deze gang van zaken is ingewikkeld, neigt naar acrobatie en mag uitsluitend beoefend worden door ervaren bedlegerigen. Maar vooral! Probeer dit niet uit als uw hoofd aan kortsluiting lijdt!
   
Want dan zou dit uw deel kunnen worden :
Hand : “Waar is de matras? Ik voel niks! Waar is…aaah!”
Bekken : “Niks dat me tegenhoudt, waarom draai ik nog een kwartslag door?”
Rug : “Dit klopt niet. Help! Wat is dat? Een nachtkastje? Een afgebroken handvat van dat nachtkastje? Dat schrijnt! Dat boenkt! En waarom lig ik daar holderdebolder half op?”
Been : “Ik ben een spiegel aan het vermorzelen! Ik ben een spiegel aan het vermorzelen! Neeeeee, de spiegel is mij aan het vermorzelen! Doe iets! En rap!”
Ander been : “Er is niks dat ik kan doen, ik hang vast aan de bedrand! Ongemakkelijk!”
   
Deze apotheose van de dag ging gepaard met een gedonder dat de eerstkomende apocalyps ruimschoots zal overtreffen.
Moose klikte sneller recht dan een knipmes : “Zapzapzappie, wat is er gebeurd?!”
   
“O niks speciaals,” verklaarde ik vanonder brokken meubilair, blij dat ik de wekkerradio niet met mijn tong had meegeraspt, “mijn manier van verpozen als de helderheid me in de steek heeft gelaten.”
   
Fris en monter, het zal nog niet voor morgen zijn want mijn rug en gat doen zeer. Dat leidt de concentratie af.

Advertenties

21 Reacties to “Met de matras in de hand, vermijd je mislukte handstand”

  1. veerle Says:

    Bij zulke acrobatieën is de volgorde belangrijk.
    1) plant uw hand STEVIG op de matras
    2) spring
    Nooit in omgekeerde volgorde. Zapke, toch!

  2. elke Says:

    Auw zeg. Een zalfje tegen kneuzingen nodig?
    Ikzelf kruip in mijn bed. Echt kruipen, want mijn bed ligt op de grond. Enfin, het is dus eigenlijk geen bed, als u begrijpt wat ik bedoel.

    Trouwens: gisteren gehoord dat er geld te verdienen valt als je goed slaapt. Ze zijn blijkbaar goeie slapers aan het testen. En ik behoor daartoe. Jij misschien ook als de blauwe plekken verdwenen zijn?

  3. zapnimf Says:

    D’r was geen matras. De hand doorkliefde een dertigtal cm ernaast de lucht!

  4. affodil Says:

    Ik probeer het me voor te stellen, maar halfweg lig ik al dubbel… zonder matras… maar wel van de lachstuipen!

  5. Blah Says:

    Mooi verwoord weeral enkel om te zeggen dat ‘ge lomp zijt geweest’ 😀

  6. De Huisvrouw Says:

    Ik raad je aan om in het vervolg toch een lichtje te bezigen. Zo’n mijnwerkerslamp misschien?

  7. ili Says:

    oh ik lach me een kriek…
    echt hilarisch !!

  8. karen van staeyen Says:

    Tja, het zou erg zijn als het niet ook zo om te lachen was! Je hebt echt wel verteltalent! Je hebt toch niet te veel blauwe plekken?

  9. zeezicht Says:

    Je vergeet één belangrijk ding; zeker eerst je hand in de matras planten, al was het maar om te voelen of Hill geen rondje gedraaid heeft en op jouw plaats ligt… de rest daar kan je wel een tekeningetje van maken. 😉

  10. tijdtussendoor Says:

    Gewoon het licht aandoen volgende keer 🙂
    Geweldig verhaal!

  11. micheleeuw Says:

    Zo lomp en toch zo mooi schrijven ! Ik lig hier dubbel want ik zie het zo voor me.
    Ik ga eerst zitten op bed en het zou niet de eerste keer zijn dat ik op mijn schat zijn hoofd ga zitten. Hij boos omdat ik hem wakker heb gemaakt, ik boos omdat hij op mijn plaats in slaap gevallen is en mij niet heeft horen komen.

  12. madameblogt Says:

    ‘k Zou toch een andere instapmethode overwegen als ik jou was. Met één hand de matras situeren, dan achterwerk voorzichtig naast die hand placeren, vervolgens met het hele lijf een kronkelende slangbeweging uitvoeren en soepel onder de dekens glijden. Aldus beantwoordt je vast en zeker aan het “lotmeslapen”gedrag van de ronkende bedgenoot. 😆

  13. chelone Says:

    Licht bedwelmd het bed instappen? Normaal zou je niet moeten geweten hebben hoe deze actie zich heeft afgespeeld.

  14. zabrila Says:

    In mijn tijd was het een bok, en geen paard. En met twéé handen te beroeren bovendien. Ik heb het proberen nadoen, virtueel, in mijn hoofd hé, want mijn matras is héél laag gepositioneerd. Mijn imaginatie schoot tekort om me deze routineuze acrobatische sprong voor ervaren bedlegerigen voor de geest te halen. Je gracieuze buiteling in het luchtledige integendeel, dàt zie ik zó voor mij!

  15. Laleña Says:

    de clou van ’t verhaal: ’t overkomt jou alleen want wij tasten, kruipen, vergewissen, voelen, vleien (neder) voor we ons ooit aan ’t springen wagen : )
    edoch: blijf experimenteren, ’t zou anders saai worden op dezen blog

  16. Hannah Says:

    Ik gebruik de verlichting van mijn gsm als gps. Maar ja, dat levert dan ook geen schitterende post op. Spring maar verder. Wij genieten er van.

  17. tulp(D.) Says:

    Wat kan ik hier nu voor zinnigs op zeggen. Niks dus…
    Loemp, heel loemp!!!
    Al goe dat uwe nieuwe kurk een beeteke verend is, ge had u nog veel zeerder kunnen doen.

  18. zapnimf Says:

    @Veerle : Ik zal het proberen te onthouden.

    @Elke : Vroeger kwam ik in aanmerking voor de kortslapers die ze wilden testen. Ik slaap inderdaad keigoed en overal, maar ik heb er geen tijd (ik laat er mijn slaap voor). Al denk ik dat ik zelfs voor de langslapers zou kunnen geronseld worden. Ik kan gewoon alles! Wow! Wat slapen betreft dan.

    @Affodil : Ja hoor, lach me gerust uit! 😉

    @Blah : Sorry è!

    @De Huisvrouw : Ik verjaar bijna!

    @Ili : Mag ik hopen dat de kriek in uw keel blijft steken zodat ik op mijn beurt kan lachen? 😉

    @Karen : Och, ik val gewoon omdat ik erover zou kunnen bloggen.

    @Zeezicht : Jamaar, op Hill donderen is zachter hoor en helemaal niet zo erg.

    @Tijdtussendoor : Licht aandoen? Dan moet ik er daarna weer uit om het te gaan uitdoen, de enige lichtknop staat naast de deur.

    @Micheleeuw : Je eigen vent verstikken… dàt zou nog eens een blogstukje opleveren!

    @Madame : Ewel, na de halve salto op de grond heb ik dat ook bedacht : misschien toch eens aan een andere instapmethode gaan denken.

    @Chelone : Achteraf was ik weer helemaal zo bij positieven dat ik alle gewoonlijke bewegingen heb kunnen analyseren.
    Of toch de dag daarna dan.

    @Zabrila : Bij gelegenheid wil ik het je wel eens voordoen.

    @Laleña : Ach ach, ik troost mij met de gedachte dat jullie van de trap ofzo kunnen vallen.

    @Hannah : Die gsm gaat niet mee de slaapkamer in! Er bestaan onverlaten die denken dat ze mij in het holst van de nacht mogen sms’en.

    @Tulp : Inderdaad, uw commentaar klonk niet zinnig. ZWEGTINTVERVOLG DAN!
    Maarja, de kurk is wel een meerwaarde.

  19. J@ntje Says:

    wat een geweldig verhaal !!
    ik heb in tijden niet zo gelachen !!
    de tranen rollen hier over mijn wangen…
    ik kwam alleen maar even kijken wat jij met het “onbelangrijke stokje”hebt gedaan !?
    maar ik kom beslist nog eens terug !
    groetjes janneke

  20. Nina Says:

    Shit zeg, ik ben hier gewoon aan het janken van ’t lachen! En het is niet bij wijze van spreken. Man man man, als ik nog één geluid voortbreng gaat mijn sidekick het niet meer houden bij de zoveelste “Wat is er nu toch?” maar stuurt hij de hulpdiensten denk ik.

  21. Ongeruste vleeskathedralen in een krakende kosmos « De weergaloze fratsen van ene zapnimf Says:

    […] stok, salto-de ik mij voor een hele nacht, met onontgonnen spirit, onze slaapnest in. Een techniek die mij ooit zuur opbrak. Ik knip en plak een deeltje uit de schriftelijke neerslag ervan, mijn kort verhaal van vandaag kan […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s