Taktaktaktak-ongemak

  

zapnimf1kleindonkerroze-op-lichtroze   Haar logeerpartij was winstgevend geweest.
Behalve een geut lol, had dat slapen op een ander ook nog een ongeschonden paar cowboybotten opgebracht. Te klein voor haar vriendinnetje, zo verzekerde krulzap. Blote voeten of niet, dat schoeisel mocht alleen meereizen naar huis, gesetteld aan haar voeten. Tussendoor kreette ze van ‘oooo’ en ‘wauw’ en ‘chance dat Leen haar voeten zo snel groeien’.
   
Minizap spleette haar ogen en liet ongehinderd het groene monster toe bij het observeren van haar twintig maanden oudere zus, die de rest van de dag niks beters wist te verzinnen dan mannequin voor laarzen te spelen.
   
“Toktoktoktoktok.” tikten de hakjes een ritmeoefening op het parket.
   
“Bah, lelijke hakken hè?” fluisterde mini- tegen puberzap.
   
“Taktaktaktaktak.”
   
“Iedereen zal haar uitlachen.”
   
“Klakklakklak.”
   
“Be-la-che-lijk. Alleen het paard ontbreekt nog.”
   
De volgende morgen, de dag had nog niet eens gekriekt, sloop minizap vanonder het donsdeken rechtstreeks naar het schoenenrekje.
Als normaalfunctionerenden van deze maatschappij, vonden wij het lichtelijk irritant om twee uur vooraleer wij onze wekker meppen te moeten aanhoren hoe onze jongste dochter – zo gokten wij correct – als de stiefzus van Assepoes haar tenen wurmde in een te kleine maat schoeisel. Zucht en kreun klonk het uit de badkamer. Twee tellen later werd er getapdanst op de rand van het bad, de grootste spiegel in huis hangt immers op tandenpoetshoogte. Nadat ook dat niet het gewenste resultaat van bewonderen met zich meebracht, forceerde ze met een bonk een nog uit te vinden balletpose met de voet op de wasbak, ging ze op een krukje staan, de wc en probeerde wankelend haar evenwicht te bewaren op de stapel handdoeken waarmee ze nog een fase later het krukje en de pot trachtte te verhogen.
Eindelijk bereikte het eurekamoment onze negenjarige Archimedes. Ze stond tenslotte al lang genoeg in de badkamer. Niet eens rekening houdend met ons, gehoor-gestoorden, draafde ze de trap af om de woonkamer in gebruik te nemen als een catwalk. Met alle lichten aan en de gordijnen open, verkreeg ze haar raamspiegeling tot op de grond.
   
Aan het ontbijt hebben we haar met vijf man moeten overmeesteren om die laarzen te recupereren.
   
Sindsdien heeft dat vergiftigd geschenk nog geen ademtocht rust gekend. Het verhuist constant van zus naar zus. Met gratis gekibbel erbovenop.
“Van mij!”
“Ook voor mij!”
“Nietes!”
“Jawel!”
   
Waar de ene ze buitenshuis mag aantrekken (voor in’t echt!), mag de ander er al eens binnen mee pronken (om te ‘spelen’).
   
Deze wijze van verdeling met hevige woordenwisseling werd lustig verdergezet op woensdag tijdens ons wekelijkse lunch bij bomma en bompa.
Bompa, wijs en verstandig, zou eens snel een eind breien aan de ruzie.
“Minizap kindje, je begrijpt toch wel, zulke laarzen, dat is eigenlijk voor tieners. Daar ben jij nog net iets te jong voor.”
   
Waarop krulzap heftig inpikte : “Nènènèènèèè… en jij bent een neger! Geef hier!”
   
Ik besloot ter plekke dat cowboybotten iets voor cowboys is. Doe ons maar klompen.

Advertenties

11 Reacties to “Taktaktaktak-ongemak”

  1. vandepotgerukte Says:

    Met of zonder hakken?

    Was getekend

  2. De Huisvrouw Says:

    Ik heb nog een echt cowboypaard in de aanbieding. Enfin, om de botten te testen he.

  3. zeezicht Says:

    Niet gemakkelijk hé?
    Als twee honden vechten om een been, loopt de derde enz.

  4. georgina Says:

    En ik heb nog zo’n houthakkershemd uit de jaren ’80 voor bij de botjes.

  5. madameblogt Says:

    Ik heb nog zwarte cowboylaarzen staan. Uit de jaren 80. Maat 39. Geïnteresseerd?

  6. chelone Says:

    Even dacht ik dat ze van het bad gevallen was en daardoor nu in het gips zat.

  7. zabrila Says:

    Mooi geschreven, vooral met die klanknabootsing. Ik zie en hoor het, al had ik het toch met eigen ogen willen aanschouwen!

  8. zapnimf Says:

    @Vandepotgerukte : Als het maar kleppert.

    @Huisvrouw : Ik ga vriendelijk doch vastberaden uw aanbieding afslaan, dank u.

    @Zeezicht : De derden hebben hier allemaal een andere schoenmaat. Gelukkig!

    @Georgina : Ik wed dat u er zelf oogverblindend mee staat. Zo’n decenniumaandenken mag u echt niet verpatsen!

    @Madame : Paktmaarmee! Alsjeerpersévanafwil. Merci.
    (das nog twee maten groeien voor mini dan)

    @Bram : Proficiat! U voelt zich nu als herboren zeker?
    (Ik bedoelde echte klompen!)

    @Chelone : U denkt te veel en te ingewikkeld. Ze vallen hier alleen van fietsen en over beken. En een enkele keer over hun eigen ego.

    @Zabrila : Zabrila! Dat kan geregeld worden! Kan u komen babysitten van 30 november tot 26 december?

  9. Margo Says:

    Waar is de tijd dat we als kind “kloeten” droegen. Dat was toen geweldig hip. Cowboybotten had ik ook ooit, ook toen dat zo hip was. Ik vind ons nu minder hip dan toen, toen hip nog mode was.

  10. micheleeuw Says:

    Dat hebben jullie goed opgelost. Bij ons thuis zou het anders zijn gegaan : van wie het was mocht het aandoen. De andere moest eraf blijven !


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s