Het licht van de vrede… volgend jaar in onze olijfboom

  

zapnimf1kleinlichtroze-op-paars   Het ontgaat mij volledig waarom alleman zo joepiedepoepie doet over de nakende kerst en dan in het bijzonder over hun kerstboom.
“Hoera hoera,” klinkt het uit alle kieren en spleten die blogland rijk is, “mijn kerstboom is prachtig!”
Wie ben ik om dat tegen te spreken, maar nergens – ik herhaal voor de doven en gehoorgestoorden – NERGENS lees ik iets over die jaarlijks terugkerende miserie die het kost om die plant voltooid in je huiskamer te krijgen. Of ligt het weer aan mij?
   
Uiteraard zijn die oorzaken extern te zoeken. Poeh poeh, de gedachte alleen al. Sukkelen met een sparretje? Uw zapnimf? Heldin van het aardrijk? Ga weg! *Gnuif*
   
Rottige factor nummer één : je moet er voor uit je huis komen. Op zoek gaan bij de groenboer, zo’n tien kilometer verder. Tegen de tijd dat je jezelf mentaal hebt kunnen opladen om je rubberen laarzen uit de kast te peuteren, is het donker natuurlijk. Nog zo’n nadeel aan dit jaargetijde : het is altijd donker als je wat wil presteren. En dan zuigen ze een feest van het licht uit hun duim. Om de vrede beter te zien?
De mens in de serre, had deze symboliek niet helemaal begrepen. Zijn kerstbomen lagen tot achteraan uitstald, maar dat ene lichtpeertje reikte maar tot de eerste vijf meter, die waar een tafeltje annex sigarendoos met geld, opgesteld stonden. Op de tast bepotelde ik lengtes en breedtes en vervloekte mezelf dat ik naast de laarzen vergeten was een duikerspak aan te trekken. Naaldbomen prikken! En in je oog nog veel meer. De kastaar van twee meter en half die ik achter me aan sleepte, woog opmerkelijk weinig.
“Je zet hem toch tegen de muur waarschijnlijk?” maakte boertje overbodige conversatie.
“Dat is dan € 10.” ging hij zonder tussenpauze verder.
En toen het geldbriefje van hand was verwisseld : “…want de ene kant ziet een beetje ros.”
Het enige wat me tegenhield om mijn nieuwe bezit niet integraal op zijn verweerde kop stuk te smashen, was de gruwel om opnieuw een helletocht doorheen het duister nepbos te moeten forceren.
   
Een volgende minpunt, eentje dat ik in het verleden al meer met scha en schande heb moeten ondervinden ; de focus van het aankopen, doet je de laadruimte van je auto vergeten. Als ware het een kaars temidden een adventskrans, mijn hoofd kon zich geen richting meer veroorloven zonder zich fakir te voelen. Bovendien smaakt kerstboom eikebah.
   
Beproeving of niet, ik haalde de eindbestemming : huize zapmoose. Meer zelfs, ik vond meteen de megabloempot voorbehouden voor deze jaarlijkse gebeurtenis! Alleen de potaarde ontbrak. Oeps.
Ik meende me te herinneren dat ergens in het hinterland van onze hof een plastieken zak met potgrond lag, die de hele zomer doorn in het oog speelde en die, mits er geen tornado was gepasseerd, er waarschijnlijk nog lag te verteren.
Een evenzeer onaangename inspectietocht leverde drie zakken op. Twee daarvan bevatten nog enkele scheppen humus, de derde een bodempje vijveraarde. Waar is de tijd dat een vijver nog bestond uit water?
De rest werd bloothands aangevuld met het eerste het beste dat op zand geleek uit de tuin. Tof toch, kutkerstversiering!?
   
De boom stond buiten. De boom moest nu binnen geraken. Het kindvrouwtje in mij had er geen goed oog in. Het kindvrouwtje in mij had weeral gelijk. Dertig kilo schuin door een raam naar binnen sleuren, loopt zelden goed af. De spar verloor zijn evenwicht en tuimelde uit de pot het parket op. Was het maar al Pasen!
   
Een half uur restaureringswerken later, kon ik overstappen naar de volgende fase : plek zoeken.
Misschien dat andermans huizen gebouwd worden met plaats voor drie kubieke meter eindejaarstakken, maar hier is die ingenomen door een kale olijfboom en een houten kist.
Mijn schouders waren zowat tot het nulpunt van moedeloosheid gezakt, toen moose, sterke ridder in nood, thuiskwam. Tevens hater van kerstoptuig. Het spul van het zoldertje halen, ja en daarmee eindigt zijn taak.
   
Dat deed me eraan denken dat ik net voor de boom zo vooruitziend was geweest om drie dozen lichtjes te kopen. Immers, de vorige lampjes hadden zich het jaar dat de ex verdween (zeven jaar geleden) om nog onbekende reden in één grote onontwarbare knot gedraaid. Jarenlang pleurde ik het geheel de top in en trok de boel uit elkaar tot ik er paars van werd en vooral onperfectionistisch : dit volstond wel, besloot ik telkens wijs. Vorig jaar was er geen sleuren meer aan. Tot hilariteit van toevallige bezoekers, vertoonde ons groen ergens in het midden een prop lamp.
   
“Kijk wat ik hier vind”, klaterde moose vanop zijn zolderladder.
“Een zak lichtjes, nog een zak lichtjes, mijn lichtjes, nog lichtjes van mij en dan heb jij nog de pas gekochte lichtjes.”
   
“Driewerf hoezee voor het lichtfeest dan…” pruttelde ik.
   
We lieten de boom, zijn nog te ontruimen plek en zijn opsmuk voor wat het was en gingen over tot de orde van de dag. Walsen doorheen de keuken ofzo.

 

lichtjes

19 Reacties to “Het licht van de vrede… volgend jaar in onze olijfboom”

  1. Blah Says:

    Eén keer, welgeteld één keer bracht ik een échte boom binnen, en ik herken mezelf in jouw geklungel. Vanaf dan is ’t een namaakboom. Niet te onderscheiden van een echte (naja…), en stukken makkelijker…

  2. tijdtussendoor Says:

    Volhouden meid, je bent er bijna 😉

  3. elke Says:

    Goh, ik koop dat in een tuincentrumtoestandwinkel, dat zit in een pot mét aarde, ze helpen die in mijn auto zetten en al. Het enige wat ik moet doen is hem binnen zeulen en in een propere pot doen met het schaaltje eronder. Voor de rest hang ik de lichtjes erin en de dametjes doen de rest. Ik hou er wel van, ja. Het nadeel daarvan is dat ik geen zo’n ontzettend grappig verhaal kan schrijven zoals jij daarnet deed.

  4. micheleeuw Says:

    Mijn schat doet het allemaal alleen. Ik màg zelfs niet helpen, alsof ik zou willen …
    Veel plezier met het versieren en genieten en dan weer buiten krijgen. 😉

  5. (mw) Says:

    En ik die waarlijk dacht dat je je Yucca zou versieren.
    Anyway, 10 euro is een koopje, dat dan weer wel.
    Veel stofzuiggenot!

  6. Margo Says:

    Lang leve the fake plastic tree!

  7. Janina Modaal Says:

    Het zal alvast een tropische boom worden, zo met die papegaai er bij…

  8. Veerle Says:

    Oh, maar voor al die vervelende kanten aan de kerstboomtoestanden (van afhalen over plaats zoeken tot en met het ophangen van de lichtjes en de kerstballen hoog in de boom) heb ik iets heel praktisch gevonden: mijn echtgenoot. Die lost dat allemaal op, en dan kan ik mij bezighouden met het leukste werk: het versieren zelf

  9. anna Says:

    Zie ik daar een zak rond je kerstboom hangen? Dat kijg ik er niet bij hoor. En dan maar tien euro moeten betalen! Allé je zou denken dat je met dat ding rond je boom die zonder veel moeite binnen zou krijgen.

  10. veerle Says:

    Ik hou wel van kerstbomen zetten. Manlief doet het grove werk en ik de finishing touch. Da’s gewoon een kwestie van goeie afspraken maken.

  11. zapnimf Says:

    @Blah : Laat me weten als je er ergens ene in januari in solden ziet staan!

    @Tijdtussendoor : Ja wow. Vandaag lichtjes erin, morgen kerstballen, overmorgen de opkuis van al de rommel.

    @Elke : Waarom klinkt dat op een ander altijd veel simpeler?

    @Micheleeuw : Mijn schat is geen kerstboomliefhebber en vindt bijgevolg dat deze hobby maar aan de kinders moet uitbesteed worden.

    @Mw : Er ligt te veel stof op de yucca, ’t zou de aandacht ernaartoe trekken. En daarbij, je moet niet alles geloven wat ik schrijf!

    @Margo : Ik doe mee : Heil heil plastiek!

    @Janina Modaal : Oja, de papegaai. Hij wordt wat verwaarloosd de laatste jaren. Als ik die boom nu eens achteraf in de vijver plant? Toch ook exotisch? Hij is nu toch al het vijverzand gewend.

    @Veerle-murphy : Ik wil ook zo’n echtgenoot vinden.

    @Anna : Oef! Welk een verhaal zou ik zonder zak moeten ophoesten? Tussen denken en doen zitten in mijn geval nog altijd wat praktische bezwaren en onhandigheid.

    @Veerle-sprokkels : Hij spreekt af dat hij werken is als ik de boom ga halen. Hij spreekt af dat het mijn kinderen zijn die een boom willen.
    We hebben het hier wel over de mens die, als er volk rond eindejaar kwam, vlugvlug tussen het belsignaal en het arriveren van de lift, zijn dertig cm grote boompje met pregefabriceerde ballen en lichtjes uit de kast graaide en in het stopcontact kreeg. Tataaaa.
    Tssss. Allez, wat een domper. Ontdek ik ineens dat hij toch niet perfect is.

  12. zeezicht Says:

    Is die nu echt twee meter en half hoog? Elastieken lintmeter?
    Moose is zo slim om thuis te komen wanneer het meeste werk achter de rug is. (heeft waarschijnlijk achter een boom staan wachten)
    Wel nu staat hem en hij zal wel prachtig wezen/worden.
    Misschien toch maar Chelone’s voorbeeld volgen? 😉

  13. zeezicht Says:

    Wat ik nog wilde vragen… euh… die olijfboom… is dat dat schrale ding welk achter je kerstboom staat?

  14. madameblogt Says:

    In mijn hele leven heb ik slechts twee keer een echte kerstboom gekocht. Miserie, miserie!

  15. Annemie Says:

    Een kerstboom versieren vind ik persoonlijk vreselijk en ik heb al even weinig inspiratie als die stekelige takken (die mij allergische uitslag bezorgen)…
    Waar wij nu wonen hebben wij over bijna gans de lengte van het huis een overloop met balustrade. Echtgenoot versiert die dan met klimop en lichtjes en wat bijkomende prullaria en dat is het… De kleinkinderen vinden het alvast leuk en voor ons is dat voldoende!
    Ten gepaste tijde zet ik een foto op mijn blog!

  16. zapnimf Says:

    @zeezicht : Dat schrale ding is inderdaad de olijfboom. Als je er tegen niest verliest hij de helft van zijn gebladerte.
    Moose maakte dezelfde opmerking over de hoogte van de boom. Allez toe, trek er twintig cm af. Het plafond is twee meter vijftig en hij blijft daar nog 15 cm vanaf.
    Bwa, zo mooi is ‘m nog niet. Maar de lichtjes hangen er toch al in. De versierselen hou ik morgen voor de kinderen (die dan terug thuiskomen).
    Ja, ineens ben ik precies ook voor plastiek. Maar waar moet je zo’n spel dan weeral kwijt?

    @Madame : Gij snapt mij!

    @Annemie : ’t Zijn hier net de kinderen die vinden dat er een fameuze kerstboom moet komen.
    Grrr, ja, stekelige takken… ik weet er alles van. Van uitslag alsnog niet.

  17. affodil Says:

    dit jaar sinds lang ook geen kerstboom. Ik heb eens goed gesorteerd in mijn bloemschalen, het nodige droogbloem- en ander versgroengoed in huis gehaald en mij een paar uren uitgeleefd in het bloemschikken. Geen hoekje in huis dat ontsnapt is aan een klein maar (hoop ik dan toch) fijn kerststukje en als ik de kerstbollen vervang door verse bloemen in kleine proefbuisjes, gaan die stukken mee tot in de zomer, want ik heb met opzet het dennegroen gemeden…

  18. Dana Says:

    ik heb een valse kerstboom maar ik heb toch maar een echte gaan halen hoor ! Dat ruikt zo lekker !!!
    Volgend jaar mag jij mijn valse boom lenen , oke ?
    Bij mij was het niet zo een gedoe hoor, was vrij snel gedaan, maar het afbreken vind ik dan weer verschrikkelijk !!! Dan pas hangt alles vol en kan je weer heel de living en gang en lift en ….gaan stofzuigen. Mag ik mijn boompje in je tuin komen planten?
    🙂

  19. Waar is de week ineens gebleven? « De weergaloze fratsen van ene zapnimf Says:

    […] Iemand goesting om mijn kerstboom te komen optuigen? Want dat doe ik ook zo graag. […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: