Huwelijkstranen met tuiten

  

zapnimf1kleindonkerroze-op-paars   Mijn maandelijkse huildag drong zich op. Virulent en fervent.
Janken om niemandal, het is niet meer dan een lastige bagatel. Het meest vreselijke wapenfeit in mijn ‘ondraaglijk’ leven, is dat ik de laatste twee centimeter van mijn ritslaarzen niet dichtkrijg na het opsmikkelen van een doos pralinen. Toch hang ik er twaalf keer per jaar weer aan. Zo voorbij, als je onder een deken kruipt met een boek plus zakdoek en twee keer bitsig ‘Lotmegerust!’ naar een onschuldige medebewoner keelt, een vriendin belt en als eerste woord ‘boehoehoehoeee’ snottert, je op de duur deuntjes reutelt en bellen blaast met je neusvocht tot de omgeving er de wubbe van krijgt.
   
Maar wat als de hormonenstorm het overneemt op de dag van het huwelijk van mooses zus? Dit is helaas geen hypothetisch geval.
De hele heenweg snifte ik mee met de mantra in mijn hoofd : mijnleveniseenpuinhoop-mijnleveniseenpuinhoop-mijnleveniseenpuinhoop-enmijnvrijerslaaptbegot. Moosesukkel en zaploser. Hij zou zich nog ieder onoplettend moment gedragen alsof hij gestoken was door de tsee-tseevlieg. Ik vond dat triestig.
   
Zus was uiteraard zeer appetijtelijk uitgedost. Als perfectioniste had ze haar gelukkigste dag van haar leven tot in de puntjes geregeld. De rode loper lag voor de deur. Twee minuten later lag de rode loper gekronkeld in de voorhof. Ik vond dat triestig.
   
Niemand vertrouwde me toe dat ik er eveneens mieters uitzag. Ik vond dat triestig. 
Dat heeft zo zijn voorgeschiedenis. Enkele maanden geleden fluisterde schoonzus zeer schokkende woorden in mijn oor. Ze bracht het nochtans goed aan. Psychologie gestudeerd, weetjewel? Met haar trouwfeest in zicht, wilde ze niemand verplichten van een hoed te dragen of in het lang te verschijnen (Joehoe?! De prehistorie is al een eind voorbij hoor! Hoed? Hoed? Mijn bomma droeg haar laatste hoed in 1954! Slechte kwaliteit, de kalkoenpluimen losten.), maar het was wel de bedoeling dat je je optutte naar de norm : chique. Tegelijkertijd keek ze naar mijn versleten jeansbroek alsof ze stront rook.
Ik loog eerder. Het meest vreselijke wapenfeit in mijn ondraaglijk leven was kleren voor deze verbintenis te vinden. Met dank aan Dana en Tulp die hun kleerkast omkeerden omdat ze begrepen dat de gierigaard in mij niet opgescheept wilde zitten met een tenue die slechts één keer gedragen zou worden.
Enfin, ik schreed het feesthuis dus binnen met een zwarte rok met flappen en happen en asymmetrie, nylonkousen (!), en een topje onder een grijze blouse, met punten en tierlantijntjes. En geen mens die in katzwijm viel. Je zou voor minder huilen.
   
De ceremoniewagens reden met zijn allen vlotjes voorbij het gemeentehuis.
Het bruidspaar geraakte niet uit hun auto door een weerbarstig kinderslot.
De bruid bleek haar boeket thuis vergeten.
De schepen van burgerlijke stand hadden ze stevig moeten overhalen om een klein tekstje te lezen. Het werd al gauw duidelijk waarom. Het mens had dyslexie om een tekstballon te doen knallen. Haar helpende hand, vastgenaaid aan het prototype van grijze muis, vond vier op vijf keer de juiste muziek niet.
Lacherige heisa bij alle genodigden, ik pinkte in het geniep een traantje weg.
Aan het eind van de plechtigheid werd het emotioneel. Blij met dit alibi liet ik me volledig gaan. De strepen van mijn zogezegde waterproof mascara hebben we achteraf met het schuursponsje uit moose zijn nek moeten schrapen.
“Amaai, zap, ik wist niet dat jij zo sentimenteel was”, zou de bruidegom later opmerken.
“Ik blèr nooit bij huwelijken! Dit is de duivel die mijn endocriene systeem inpalmt!” wilde ik hem toegrienen, maar ik hield me kranig en slikte krop en knikte eens onbestemd.
De fotograaf reed zijn auto in frennen op een in het gras verborgen paaltje. Dat is best heel erg. Waarom ik toen ineens moest gniffelen?
   
Na de middag was ik leeggeschreid, hoopte ik. De inname van calorieën is voor mij ook een remedie tegen eender welke kwaal. Na de broodjes de receptie, na de receptie een tweede receptie en nog later een copieus maal. De nabije toekomst zag er rooskleuriger uit dan de voorbije uren.
   
Zei ik al dat schoonzus houdt van volmaaktheid in zijn totaliteit? En dat ze daar haar gasten van mee wil laten genieten? Als onderdeel van de suite, werden wij ondergebracht in het meest hippe hotel in Oudenaarde. Opdat we ons niet zouden inperken bij het alcoholisch klinken op hun geluk. Daar werden ook de recepties gehouden. Afgehuurd heet dat.
Onze kamer keek uit op zowel de kerk, de grote markt en het stadhuis. Nounou, wij hebben al in mindere apen gelogeerd.
Mijn humeur plooide zich stilaan naar de juiste koers na de ontdekking van een resem boeken in de zitkamer (ik had eerder ook al een paar tranen geplengd, na het horen dat we onze lectuur thuis vergeten waren) en het dubbel bad op de kamer.
  

   kamerknip

    
Voor, tussen en na de recepties was ons wat tijd gegund om in ons geval die reusachtige badkuip uit te proberen. Moose verbruikte zijn tijd met dutten en ik hield zijn kin met mijn kleine teen boven water terwijl ik las. De volgende pauze nuttigden we op bed. Hij slapende en ik lezende. Ga nooit rechtop zitten op een vreemd bed als er een kunstige mastodont boven hangt! Dat zorgde voor het volgende weenmoment. En koppijn.

  

   oudenaarde27knip

  
   
Tijdens het zoveel gangen diner ’s avonds, was ik er weer helemaal bovenop. De zieligheid kromp omgekeerd evenredig naarmate de bloedstollende buil groeide. Dertig dagen lang terug een controleerbaar lichaam en geest. Niemand die ooit kon vermoeden dat dit spraakwater die dag een liter water uit haar ogen geperst had. (En zich vier keer terug geschminkt heeft!)
Vrolijkheid alom, tot de bruid zich plots met de hand voor de mond naar het toilet haastte. Oei. Braakneigingen en erger. Ai. Eetlust weg.
Nujaaaa. Dat was wel heel meelijwekkend, maar ik kan daar toch niet mijn dag door laten verpesten hè?

Advertenties

12 Reacties to “Huwelijkstranen met tuiten”

  1. elke Says:

    You evil woman!
    (we looooove evil)

  2. zeezicht Says:

    Nu denkt de hele familie dat ze je ontmaskerd hebben. In hun ogen ben je nu emotioneel, romantisch, lief, gevoelig enz.
    Fantastisch verhaal… hihi…

  3. madameblogt Says:

    Zet een Zapnimf in een stijfdeftige bedoening en de boel fleurt er van op. 🙂 Al was jij die dag niet in je beste hum, jouw relaas gaf mijn humeur een flinke boost. 😉

  4. Dana Says:

    En hoe was Moose zijn humeur? meestal zijt ge op zo een dag juist in een ‘verliefde’ bui…..en dan samen in zo een luxe kamer ? wauw !

    wel straf dat ze niks zeiden over je kleding hé ?
    euch, ze hebben je toch herkend?
    🙂

  5. Blah Says:

    Nou Zap, je bent eigenlijk in de fond een beetje een crapuleke…
    hihi, love it 😀

  6. Annemie Says:

    Dat was weer eens een bewogen relaas van een ‘gebeurtenis’ die toch bij velen wel ‘traantjes’ doet vloeien…Dat je zelf zoveel oogvocht hebt geplengd is misschien toch wel van ‘hormonale’ oorsprong 😉
    Miscchien is die hotelkamer wel mooi en goed uitgerust maar mij komt het nogal ‘koel’ over en dat kunstwerk boven het bed is echt van het goede te veel!
    Dat niemand je over je tenuetje heeft gecomplimenteerd is een fenomeen dat mij bekend is…lig er asjeblieft niet van wakker! Het kerstverlof staat voor de deur – geniet ervan met je dierbare moose en zapkinderen; dat wens ik je van harte!
    By the way – huilen is gezond!!

  7. veerle Says:

    Zo’n schoon bad en bed en dan ligt die Moose van u heel de tijd te slapen…

  8. zapnimf Says:

    Elke : Wie??

    Zeezicht : Behalve in het gemeentehuis, hoop ik mijn gemoedstoestand goed verborgen te kunnen houden hebben voor de familie. Zeg nu zelf, zo’n bleiter wil je toch niet als schoondochter/zus?

    @Madame : Nou, echt het zonnetje in huis was ik toch niet tot de avond hoor. Blij dat je kon lachen met mijn megaverdriet! 😉

    @Dana : Moose zijn humeur? Als hij niet sliep vroeg hij : maarwathebjetoch? Ik was wel vooral zijn dag aan het verpesten hè. Zijn dag als getuige nogwel.
    Later kwam er ook nog uit hem : toch gemakkelijk als je een heel maand verdriet kan kanaliseren naar één dag en voor de rest vrolijk kan zijn. Hij was lief. (Als ‘m wakker was)
    Ja, straf hè? Uw schone rok en dito blouse! De blinde mollen!

    @Blah : Neuh. Kotsen hoort bij het leven. Misschien zelfs het nieuwe leven? Maar dat werd stellig ontkend.

    @Annemie : Geloof me, zoveel huilen op één dag kan nooit gezond zijn!
    De kleur van het gastenverblijf situeerde zich vooral beneden in de gemeenschappelijke ruimten : knalroze vergaderzaal, helblauwe hal, mosterdgroene ontbijt/receptiekamer, heloranje trappenhal en dus wit in de slaapkamers.
    Breek me de bek niet open over het paneel, mijn hoofd doet er nog zeer van. Leve pattex! Of ik droeg het nu rondom mijn hals.

    @Veerle : Jawel, maar ook in bad hè.

  9. Duvel Says:

    Bespreking :
    –Titel: dik in orde
    — U plaatst Uw vriend in een te negatief daglicht. De weinige momenten dat de man kan uitrusten worden aan de lezer voorgesteld alsof hij de ganse dag ligt te slapen terwijl hij in werkelijkheid hooguit 5 minuten lag te knikkebollen alvorens U weer zijn volledige aandacht opeistte.
    -Ook zijn compliment over Uw kleding vergeet U te vermelden.
    -Dat het sterk uitvergroote stuk behang boven het bed naar beneden dondert door in bed , al dan niet rechtop zittend , een boek te lezen getuigt in welke mate U realiteitszin van Uw lezers onderschat.
    — Premisse : deze lezer zag er dit in : jullie sliepen in een badkamer, maar ik weet niet of elke lezer deze tweede laag beet heeft.
    Maar jijzelf wilde meer de oppervlakkigheid van menstruele huilbuien aan de kaak stellen die als een gebruikt maandverband in de vuilbak verdwijnt van zodra de hormonenspiegel zicht hersteld heeft ?

    derde laag: beangstigend welke invloed hormonen op je gemoedstoestand kunnen uitoefenen. (Ik weet nu wat er aan de hand was met Magda Aelvoet toen ze het idee kreeg om chocolade sigaretten uit de handel te laten nemen)

    – Wel ok : weeral fantastisch geschreven.

  10. zapnimf Says:

    @Duvel : Whoehaaaa! Lol.
    Compliment? Sinds wanneer is “Oo, dat ben jij precies niet” *hanglip* een compliment?

  11. micheleeuw Says:

    Ik heb ook zo van die dagen en dan kom ik NIET buiten, trouw of niet ! Prachtig zoals jij dat kan verwoorden !

  12. chelone Says:

    Jij heeft echt wel vreselijk gevoelige hormonen. Terwijl ik hier weer eens ferm genoten heb van zowel inhoud en stijl van je pittig huwelijksrelaas.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s