Leef, Nele, leef!

  

zapnimf1kleinlichtroze-op-wit   Mijn collega Nele, werd vlak na haar bevalling in coma gehouden omdat een ziekenhuisbacterie haar een ontsteking aan de hartspier had bezorgd. Zie ook eerder.
 
Hey Nele,
 
Niet dat je daar blaam treft en je zal het liever ook anders gezien hebben, maar je hebt de voorbije weken danig geschud met de sfeer op school. We werden stil, we werden emotioneel, we waren verbijsterd en speculeerden over vanalles en nog wat.
 
Terwijl jij nog je slaap van duizend dromen sliep, wisten wij reeds, gealarmeerd door je man, dat iemand die onder het laken had gekeken, merkte dat er iets mis ging met de doorbloeding naar je vingers en tenen. Ook sprak men, voor jij ervan hoorde, over brandwonden aan je benen die waarschijnlijk om een huidtransplantatie vroegen. Men zou je vervroegd wekken, je vertellen over hoe je lichaam is omgegaan met zuurstoftekort. Wat de gevolgen daarvan zijn. Hoe je hart zou reageren, dat wist niemand.
 
We lachten voorzichtig, nadat we hoorden over je legendarische eerste woorden tegenover de vader van je kinderen : “Gij hebt u niet geschoren!”, maar het lachen verging ons weer. Je kreeg het moeilijk met ademen en men besloot van je opnieuw een dag van deze wereld te doen glijden.
 
Ondertussen deed W. het fantastisch met je dochters. Hij nam loopbaanonderbreking, de familie en schoonfamilie trommelde zichzelf op en regelde een beurtrol voor de baby tijdens zijn bezoeken aan jou. Iedereen hoopte. Wedstrijdje : om ter hardst hopen. Hoop die jou moest doen leven. Leven zoals voorheen, als dat zou kunnen.
 
Je werd opnieuw wakker en bleef bij positieven deze keer. Men sprak je over amputatie van je vingers en tenen en een week later zelfs over je onderbenen. Iemand zei ons dat je dat nieuws pragmatisch opnam. Iemand kan veel zeggen. Wij gisten en leefden mee.
Onzekerheid is iets vies. In het dorp circuleerden de strafste verhalen over je. Er restte ons niets dan af te wachten samen met de dokters die nog toekeken wat er gered kon worden, die hele lange week.
 
Je hart heeft het gehaald, je verhuisde naar een gewone kamer waar je je dochters voor het eerst sinds lang kon vastnemen en vorige week ben je dan geopereerd. Geen onderbenen kwijt, maar wel vier vingers aan je schrijfhand en tenen.
 
Wij zijn blij en triest tegelijk.
En jij?

21 Reacties to “Leef, Nele, leef!”

  1. Dana Says:

    en ik ben hier stil van…slik

  2. Sjattie Says:

    Jeez, kan me best voorstellen dat ’t allemaal errug gemengde gevoelens met zich meebrengt. ’t Zou zo makkelijk zijn om “alleen maar blij” te zijn maar ’t zou ook oneerlijk zijn. Nele en haar omgeving moeten de kans krijgen om te rouwen om wat verloren is (en dan bedoel ik niet alleen de vingers en de tenen maar ook haar eerste weken met de baby) en nooit vervangen kan worden…
    Ik kan alleen maar hopen dat zij/jullie goed opgevangen worden en ook steun vinden bij elkaar. Sterkt…

  3. anna Says:

    Gewoon geen woorden voor. Ik hoop dat ze snel kan genieten van haar gezinnetje.

  4. zeezicht Says:

    Dit is heftig slikken en beseffen dat mijn problemen in het niets verzinken, na dit gelezen te hebben…

  5. mieke Says:

    wow, zap, daar krijg ik het koud van….

  6. madameblogt Says:

    Ook hier verbijsterende stilte.

  7. micheleeuw Says:

    Ik zwijg eerbiedig en droog mijn ogen.

  8. elke Says:

    Ook hier koude rillingen. Blijheid aan de ene kant maar verdriet aan de andere kant. ‘Het kon altijd erger’ klinkt soms echt flauw.

  9. A. Says:

    Dit grijpt naar de keel. Ook ik word hier heel erg stil van…

  10. Lien Says:

    Oh help zeg. Ik mag er niet aan denken. Ze heeft veel verloren, maar ze heeft het gelukkig gehaald…

  11. Laleña Says:

    Bevallen in het ziekenhuis en met 4 vingers minder buiten komen.
    Het ka

  12. Laleña Says:

    Bevallen in het ziekenhuis en met vier vingers minder naar huis komen. Vreselijk.
    Maar het kan erger. Zo is er vorig jaa een mama in het kraambed in een gestorven tgv een nocosomiale infectie (van het ziekenhuis). De episotomie (knip in bilnaad) was gaan ontsteken en ontlokte in een mum van tijd fataal gangreen.
    We zouden hier een pleidooi kunnen houden voor ‘hands-off-obstetrics’ én thuisbevallingen…
    Het eerste owv minder invasief medisch ingrijpen (niet knippen, geen infuus, geen ruggeprik) tijdens bevallingen om het risico op infecties in te perken. Als je weet dat het risico op een ziekehuisbacterie in België 10% draagt begrijp je meteen waarom – op het vlak van bestrijden van infecties – we kunnen opteren voor thuisbevallingen, tegelijkertijd ook omdat de hulpverleners uit de thuiszorg van de vrouw af kunnen blijven. Ze brengen de kunst van het baren bij ipv ze te ‘verlossen’… met soms wel verstrekkende gevolgen…
    Ik wens Nele en haar omgeving veel goede moed en creativiteit om in de toekomst ‘hand’-elingen anders te gaan aanpakken, om op een andere manier ‘hand’-ig te worden. Aan aandacht zal het haar voorlopig niet ontbreken, ze wordt op ‘hand’-en gedragen. Ik gun het haar en ook hoop voor haar dat er nog attenties komen binnen pakweg een half jaar, wanneer iedereen meent dat ze geen ‘hand’-en tekort meer heeft.

    Heb je weer mooi geschreven, nimfie.

  13. (mw) Says:

    Fuck man, dit grijpt naar de keel. Echt heel veel sterkte, Nele.

  14. Patrick Says:

    Die ziekenhuisbacterie is blijkbaar een fenomenaal probleem aan het worden.

    Sterkte, voor die jonge moeder en dat gezin.

  15. Sabine Says:

    Ook ik word hier stillekes van…
    Ik wens hen heel veel sterkte…
    Ben wel heel blij voor de baby dat hij zijn mama mag leren kennen… de warmte van haar lijf zal hij wel gemist hebben…

  16. veerle Says:

    Een rilling gaat door me heen. Een geboorte hoort een geluksmoment te zijn. Eigenlijk sta je er tegenwoordig niet meer bij stil dat het ook mis kan gaan. Tot je zoiets als dit leest of hoort. Gelukkig mogen moeder en kind elkaar nog leren kennen.

  17. chelone Says:

    Zit hier te denken, lange tijd. Ik denk aan haar, aan haar man en haar kinderen. Ik wil zo graag iets moois schrijven maar er komt niets zinnigs dat haar verder helpt.

  18. Janina Modaal Says:

    Nimf jong, altijd zo de onnozelaar uithangen en dan plots zo een mooi en triest verhaal tegelijkertijd.

  19. fotomart Says:

    Verbijsterend heb ik dit verhaal gelezen. Nooit gedacht dat een bevalling op iets dergelijks kan uitdraaien. Hopelijk krijgt Nele veel steun van haar omgeving, niet enkel nu, maar ook in de toekomst.
    Veel geluk Nele!!!

  20. lees me Says:

    Ben een beetje opgeschoten in je archief. Oef.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: