Vooruit met de kikker, vang die stok

  

zapnimf1kleinlichtroze-op-donkerroze   Twee keer genomineerd om een stokje verder te zetten – ik ben echt wel te vriendelijk tegen de mensheid – je moet maar chance hebben! *scheelkijk*
 
Eén vraag mag vliegen (Welke thee drink je het liefst? Thee is voor mietjes!)
Eén vraag mag je toevoegen. Dat werd de laatste.
 
Wat is op dit moment een obsessie voor je?
Euh… niks? Of het moest iets met chocolade zijn. Af en toe.
 
Wat draag je nu?
Een zak vol zorgen en lasten (zie postje morgen), maar met voldoende relativeringsvermogen erin.
 
Wanneer doe je een dutje?
Iedere keer als ik mijn ogen sluit en ik merk dat er vele minuten ineens verdwenen zijn. Regelmatig.
 
Wie heb je het laatst een knuffel gegeven?
Minizap en krulzap terwijl ik ze door de schoolpoort duwde.
 
Wat zou je willen veranderen?
Alle nurken (m/v) worden -ti ta tovenaarsgewijs- toffe gozers (m/v).
 
Wat eet je vanavond?
Wortelpuree. O, eerst even de kip nog uit de diepvries halen…
 
Wat kocht je het laatst?
Een schoonmaakbeurt en een nazicht voor het gebit, maar het werd een geval van koppelverkoop want ik moet nog eens terug om een bijbehorende behandeling aan te schaffen.
 
Naar welk geluid luister je nu?
Zoon? Wat is dat malheureus gesnerp dat je daar op limewire aan het beluisteren bent? (Hij zit aan de overkant achter een andere pc.)
Enfin, geloof me, je wil er geen deelgenoot van worden, maar in de plaats krijg je dit. Goed voor één sprankeltje tegengif.


 
Wat is je favoriete weertype?
Het heen- en weertype. Afwisseling.
 
Wat is je doel?
Sterven met de wetenschap dat het allemaal nog niet zo slecht was.
 
Zeg iets tegen de persoon die je getagd heeft.
Dag Licht in de duisternis en Veerle sprokkels,
Wisten jullie dat de eerste zwangerschapstests vrouwelijke kikkers waren die men in een labo inspoot met de urine van de vrouw in kwestie? Nee? Weeral wat bijgeleerd sè! Na twee dagen werd dat beest dan gedissecteerd en als de eierstokken ontwikkeld waren onder invloed van de hormonale prikkels, dan wist men dat de opdrachtgeefster zwanger was. Verbluffend toch?
 
Wat is je favoriete vakantieplek?
Mijn hoofd.
 
Welke films kan je keer op keer bekijken?
Toch al meer dan gezond is naar ‘Grease’ gekeken, maar ik ben er niet zeker van of dat uit vrije wil was.
 
Welk boek lees je momenteel?
‘Meneer Doktoor, verhalen over leven en dood, lijf en lust 1937 – 1964’ van Peter Vandekerckhove.
Het stond daar te verstoffen op de boekenplank van Huisvrouw en ik dacht : “Waarom niet?” Het past perfect tussen de serie van Diane De Keyzer (‘De schaamte en de schrik, goesting en genot’ en ‘De engeltjesmaaksters’) enne, ik kan nu overal gaan rondbazuinen dat ik weet hoe de eerste zwangerschapstests kwaakten. Een aanrader in het non-fictie assortiment. Hierna vervolgen we gewoon met ‘Dagboek van Zwaluw’ van Amélie Nothomb ; een huurmoordenaar tussendoor ter ontspanning moet kunnen. Al zouden we hem natuurlijk ook kunnen veranderen in een toffe gozer.
 
Wat geeft je veel plezier, maar tegelijk ook schuldgevoelens?
Je huis zien evolueren naar een gebergte rotzooi, bijeen gehouden door vier muren, bezorgt me schuldgevoelens, maar nul komma nul plezier, dus dat telt niet.
Intimiteiten met het partnerschap delen, geeft massa’s plezier, maar nada schuldgevoelens.
Bwa, waarover hebben jullie het eigenlijk? Dit is een onoplosbare vraag.
 
Hoe ziet het landschap van je gedachten eruit?
Lila, zoet, de geur van groen, ruimtelijk oneindig en mooses humor achter iedere molshoop. En wollig met scherpe kantjes.
 
Welke uitspraak heeft veel indruk op je gemaakt?
“Klotemoeder!”
Of neen, hier treedt de gewenning al in, dat verzwakt de indruk.
Een sms van Nele, van wie ondertussen nu ook beide onderbenen tot aan de knie zijn geamputeerd (dat is er later nog bijgekomen) naar haar vriendin-collega : “Vanaf nu kan het alleen nog maar bergop gaan.”
 
Welke kwaliteit zou je willen hebben?
A+++
 
Waar wacht je op?
Weetikhet? Op alles wat mij nog te wachten staat. Liefst niet te spectaculair.
Oja, toch ook een beetje op de teloorgang van ‘De kampioenen’.
 
Wat was het eerste dat je vanmorgen dacht?
“Huh?!” En dat dacht ik zeer verdwaasd.
 
Wat is het bijzonderste dat je tot nog toe al presteerde?
Vinden dat mijn omgeving en ikzelf een gelukkig leven leiden, globaal bekeken.
 
Waarom doe ik mee aan stokjes als ik dat toch maar een inspiratieloos gedoe vind?  Ik ben een vijg.

Vergeet jij nooit eens een Spaanse bank?

  

zapnimf1kleinlichtroze-op-paars   De aanprijzing van Axe deodorant rolt over het scherm. Fik je pels af, brul als een oermens en pak een bison iets om mee rond te toeren. Grauww! Met geparfumeerde oksels kan je iedere griet binnendoen.
 
Cola light aansleuren, kat ontteken, tenenkaas bestuderen, slaresten uit tanden halen, deden we vorig reclameblok al. Er zit niks anders op dan onze pijlen op de lichtbak te richten.
 
– Truitjes wisselen na bowlen, maar eerst wassen! Awoert! Mijn hartkleppen klapdeuren ervan als Zimbabwaans tromgeroffel, zo’n overdosis nep.
– Kerel stapt door deur in landschap naar ander landschap om uiteindelijk zijn laatste vijf seconden auto te gaan rijden. Weet jij waarover dat gaat? Nee.
– Spa, het zuiverende water : de hond is voor jullie, haar juwelen heeft ze al gegeven aan mij, het huis voor ons en jullie de inboedel en nu nog wachten tot ons ma sterft.
 
– “Ha! Daar zie! Een origineel gebrachte boodschap en de merknaam blijft hangen. Zo moet reclame zijn.
   Je vindt het in de gouden gids. Ook zo’n klassieker. De barst in het aquarium.”
– “Dat hoeft niet altijd, weet jij waar Mapei voor staat?”
– “Dat is toch het ploegske waar Johan – nee, ge moogt niet voelen, maar mijn testikels hangen er toch nog aan – Museeuw, de enige leeuw die in de derde persoon praat over zichzelf, in meereed?”
–  “Ja. En dat is reclame voor… welk produkt?”
– “Seg, stel niet eens zulke moeilijke vragen. Ik weet wél wat Rodania verkoopt! Ook een wielerploeg! Astana! Kazachse hoofdstad!”
– “Stel dat je naar de doe-het-zelver gaat en je hebt keuze tussen onbekende lijm en Mapei, dan ben je geneigd om sneller naar Mapei te grijpen, ook al wist je vooraf niks over hun marchandise. Gewoon omdat de naam zo overbekend is.”
– “Hmm, daar wil ik nog een reclamefilmke lang over contempleren.”
– “En Banesto? Wat is dat?”
– “Jamaar maat, mij nu niet onderschatten, Induráin reed daarvoor. Over chocolade repen weet ik alles! Oranje of groen verpakte granenreep, wuivende halmen en zonsondergangen in chocolade gebed. Ha! En nu gij weer!”
 
– “Ok. Dat is dan Balisto.
   En Banesto?”
– “Grauwww. Mierenneuker. Let op jong, de film is terug begonnen.”

Do, a deer, a female deer. De moeder van Bambi?

  

zapnimf1kleinwit-op-lichtroze   Top vijf (volgorde speelt geen rol)
 
1) De moeder van Bambi gaat dood.
2) Halfgare Paul Potts wordt voor de eerste keer uitgestald op het podium van Britain’s Got Talent.
3) Er gebeurt iets naars in ‘The Champ’. Wat precies wil mijn geheugen nog even achterhouden, maar het moet er dan ook voor terugreizen naar filmland 1979.
4) Ieder boek dat triestig eindigt. Of juist niet. (Het mag ook in het midden zijn, dat hartwroegend deel.)

5) Maandag 23 maart Centraal station Antwerpen. Tjongetjonge, daar had ik graag onvoorbereid tussengepast sè. En nogwel van vtm.
 
Snotteren dus.
Maar ik vraag verschoning.
Ik ben weeral aan het bewijzen dat ik niet zwanger ben.

Scheikunde was mijn vak niet echt

  

zapnimf1kleinlichtroze-op-donkerroze   Sommige lui hebben alles.
Ik heb zo bijvoorbeeld een directeur met een visie, een schoolvisie meerbepaald. Daarin heeft hij zelf verzonnen dat onze school nooit zal toelaten dat men in de voorhof moet kamperen om zijn nazaten in te schrijven. Uhu. Immers, onze school is er voor alle kinderen en uitsluiten stuit als een op hol geslagen flipperkast tegen onze christelijke borst.
Dat de leerlingen letterlijk aan boezembotsen doen, zo met zijn achtentwintigen in een te klein lokaal, nemen we er met de glimlach bij. Laat ons het duiden als een uitstekende oefening in het liefhebben van uw naaste. Praktijkgericht!
 
Hoezeer ik in de wandelgangen al jarenlang ‘One vision’ van Queen (zoals u al dan niet weet, Queen beheerst hier soms het huishouden) loop te neuriën, het mocht niet baten, want – spring is in the air – het wemelt van visies in het huidige schoolklimaat. Als daar maar geen broeihaarden uit ontstaan. Zo zijn wij trotse verzamelaars van beschouwingen allerhande. Naast een schoolwerkplan (zie boven) dartelen in onze kronieken ook nog een GOK-beleid, een zorgopvatting, een verkeersstandpunt, een veiligheidsoptiek, een sportmening, een ICT-benadering en een gezondheidsideologie. Mooimooimooi.

Tot ze botsten.
Enkele weken geleden kwam de collega, die instaat voor de uittekening van ons gezondheidsbeleid, met een CO2-meter op de proppen. Iedere leerjaar kreeg hem een halve dag in bruikleen. De resultaten waren adembenemend. Zuurstoftekorten werden opgemeten na amper een half uurtje met zijn dubbel dozijn verbruikers op een klasvloer van negen op zeven meter. Lucht happen, mannen!
 
Dan nu even iets anders : Hoe zou u zelfmoord willen plegen, in de veronderstelling dat het er ooit op aankomt.
Treinspoor? Brugpijler? Schietgaatje? Skiën tegen een boom? Lus aan boom? Vergiftigde appel? Kettingzaag?
Naaaaah! Reukloos en pijnloos… het kacheltje dat niet naar behoren werkt, de boiler die slecht verbrandt aan je bad, de uitlaatpijp van de wagen een beetje verlengen. Toch?
 
Dan nu terug naar het oorspronkelijk verhaal.
Met al die visies werd ik zowaar visionair! Ik zag op termijn (nog een tiental pupillen erbij stouwen) de revolutionaire oplossing vanzelf komen : een gezellige gezamenlijke CO-vergiftiging. Dit doet geen zeer, kindjes, misschien een beetje misselijkheid in het begin, stapel je alvast op elkaar, want er is geen plaats om allemaal te gaan liggen.
 
Tot iemand, die ooit wél had opgelet tijdens scheikunde, me vriendelijk wees op het ontbreken van het tweetje. CO2 is nog steeds geen CO. Hoofdpijn en concentratieverlies doden vooralsnog niet.
 
Maar pas toch maar op, collega’s en leerlingen! Want in een klas vol koppijn, kan er vanalles gebeuren!

De zelfverheerlijking in vertraging

  

zapnimf1kleindonkerroze-op-lichtroze   Ik : “Dit is lang geleden dat wij ten tonele werden gestuurd.”
Ik : “Ja en ik ben er ook niet op voorbereid, mijn haar ligt nog redelijk beginjaren tachtig. No future en anarchie-toestanden.”
Ik : “Ze is weer te lui zegt ze.”
Ik : “Mij laat ze weten dat ze mentaal aan het uitbollen is van haar vergadering van daarnet.”
Ik : “Feit is dat wij hier dus geduwd worden om uit te schreeuwen wat zij niet durft.”
Ik : “Zap de schijtluis! Zap de kakkever!”
Ik : “Enne, we zijn op de koop toe te laat dus.”
Ik : “Story of our life, toch?”
Ik : “Wij waren verondersteld van haar een flinke portie zelfverheerlijking toe te brengen.”
Ik : “Is ’t echt? Daar blinkt ze zelf toch al in uit?”
Ik : “Jamaar, dit gaat over een onderwerp waar ze naar eigen zeggen keihard boven staat.”
Ik : “Dwergen?”
Ik : “Neeje, lezersaantallen.”
Ik : “Ochgot, nu je het zegt, mijn lijn hier was : Nog zoveel bezoekers en ze heeft – ipperdepip – honderdduizend views!
Ik : “En dan hoefde ik nog enkel aan te vullen met : komt dat zien! Komt dat zien! Om volk te lokken tot die honderdduizend.”
Ik : “Daarna moesten we elkaar simpelweg nog wat te feliciteren, te jodelen en klaar waren kees en kees.”
Ik : “Wel spijtig dat we dus achterop hinken hè?”
Ik : “Dat moet hier vannacht en vanmorgen ineens een begankenis geweest zijn.”
Ik : “Toch altijd hetzelfde met dat klootjesvolk hein? Als ze dan eens een paar uur moeten wegblijven…”
Ik : “Onze opzet alvast naar de zjenoe.”
Ik : “Ik weet wat.”
Ik : “Ik weet ook wat : Er is een groepke Cyprioten dat ‘I Muvrini’ heet en dat ‘Amsterdam’ covert van Jaques Brel.”
Ik : “Ik bedoel, Cyprioot-idioot, dat ik weet hoe het goed te maken met die honderdduizend!”
Ik : “Ah?”
Ik : “Nog negenennegentigduizend achthonderdnegenenveertig bezichtigingen en zapnimf heeft – ipperdepip – tweehonderdduizend views! Komt dat zien! Komt dat zien! ”
Ik : “Hoera!
      Jodel?”
 
 
Totale bezichtigingen: 100,151
Aantal keer bekeken vandaag: 210
Totalen
Berichten: 323
Commentaren: 4,117

Het leven is een feest. Zonder snotneus.

  

   Samen met moose deden hier zijn zakdoeken hun intrede.
Laaaa-des heb ik daarvoor moeten vrijmaken. Met duizenden tegelijk overspoelden ze het huis. Zijn eerste tien verjaardagen in dit millennium moest hij jaarlijks cadeaus vol snotvodden uitpakken. Voor zijn uitzet.
 
Samen met moose kreeg ik er ook zijn vrienden bij.
Veel overzichtelijker in aantal dan zijn vierkant neuskeutelgoed. En je hoeft er geen verbouwing voor te regelen, ze passen gewoon op een lege stoel in de living. Handig.
 
Samen met moose leerde ik een aantal verre blogvriendjes kennen. Zij lieten het niet na van ons flink uit te lachen met het gat in onze technische auto-apparatuur ; het ontbreken van een gps. Telkens weer. Iedere keer haalde het duo zapmoose hun verenigde schouders op en zwaaiden met een afdoend alternatief, de uitgeprinte versie van Michelin of Mappy. Consuminderen is een werkwoord.
——————————————————————
 
“Het leven is geen feest.”, foeterde een deelnemer van een tv-programma dat ‘Hotel’ heet tussen twee zapbewegingen door, nadat ze anoniem braaksel had gespot in een verstopte gootsteen. Ze doelde op nachtelijke uitspattingen die voorafgegaan waren aan het gezigzag van de alcohol ; van de fles in de maag en van de maag in de pompbak. Ze mocht het leven dan al geen feest vinden, ze liet het lijden ervan – de opkuis – graag over aan een nog getormenteerdere ziel.
Ik dacht aan onze weekendagenda en sprak haar graag tegen : “Maar jawel meiske, het leven is wél een feest.” In ons geval zowel op vrijdag als op zondag. Maar wij schrijven ons dan ook niet in voor halfgare spelprogramma’s waar afzien synoniem staat voor entertainment.
 
Zondag dus.
Eén verre vriend van moose had besloten dat wij deze keer gebruik mochten maken van zijn spiksplinternieuwe accomodatie gecombineerd met overvloedige spijzen en dranken. Feest in Moorsele! Bekende fuifgemeente! Moesten we er al ooit van gehoord hebben.
Slechts ruim anderhalf uur reizen, vertrouwden we alweer op Michelin. Gewapend met vijf kantjes wegbeschrijving en een bloempje trokken we op avontuur.
De E17 rolde nog niet zo lang onder onze wielen of het reutelde in mijn neus. Loszwabberend vocht met toch enkele brokjes obstakel. Maar poeh, wie maakt zich daar druk om als ‘hij die gezegend is met een overvloed aan absorberend snuitmateriaal’ naast je zit?
 
Twee vieze snuifophalingen later :
– “Schattie, heb jij een zakdoek voor me?”
– (tast al zijn zakken af) “Euh… nee.”
– “Hoezo nee? Wat nee? Jij zet normaal geen stap buiten zonder vijf zakdoeken?”
– “Sja, vergeten.”
– “Ik reken wel op jou hè!” *snuif snuif*
(we zoeken tevergeefs de hele auto af op papieren zakdoekjes – “Iedereen heeft toch papieren zakdoekjes in zijn wagen zitten, ergens?” – of een rol wc-papier.)
– “Kijk daar, in de struiken van de middenberm hangt wc-papier genoeg.”
– “Hahaha – neusinademrochel – grapjas.”
 
Wat is een E17 zonder parking? Een parking waar je oplossingen vindt voor snotproblemen? Ondertussen reed ik al vijf kilometer met mijn wijsvinger in de lucht want de vraag naar een zakdoek kwam er pas nadat ik al ondeugend had gepeuterd, met resultaat. De bevrijding was groot bij het zien van een afrit. De teleurstelling ook, toen we doorhadden dat de uitverkoren verpoosplaats enkel een gesloten frietkot bevatte.
Een laatste krachtinspanning denkwerk bracht soelaas.
– “Ooo, weetjewat, ik pak dat papier wel, het eerste blad, dat hebben we toch al verreden en op het laatste staat praktisch niks op.”
Uw zapnimf snoot zich een opluchting in twee velletjes printroute. Niet gemakkelijk! Maar moeilijk gaat ook. Zelfs zonder inktafdrukken op haar snoet. Wie zegt er dat het leven geen feest is? Je moet alleen de ballonnen zelf nog opblazen.
 
“Tralalalaaaa,” lachten we voortgezet met onze vindingrijkheid, “met een gps was het geen waar geweest hoor!”
 
“Boehoehoehoe,” ergerden we ons een uur later, “met een gps was het geen waar geweest!”
Wat heb je aan schriftelijke straatnamen als men er in Moorsele een sport van maakt de naamplaten van de straten uit hun houder te jatten. Geen straatnaam te lezen en onze ‘links’ en ‘nu rechts’ klopten ook niet meer.
Niks zo doeltreffend om een relatie te testen – Temptation Island is voor watjes – als verloren te rijden in de Vlaanders.
 
– “Vraag het dan, daar is een meneer.”
– “Kan jij dat niet vragen?”
(Uiteindelijk zitten we in de juiste straat. Ik sla gemakshalve tien minuten ambras over.)
– “Welke nummer woont die kerel?”
– “Dat weet ik niet.”
– “???   Waarom weet jij dat niet? Jij zou dat toch moeten weten? Jij hebt het opgezocht!”
 
– “OMDAT GIJ UW NEUS IN ZIJN ADRES HEBT GESNOTEN, MENS!”

Geen verbod

  

zapnimf1kleindonkerroze-op-lichtroze   Feestje.
Feestje zonder dansen.
Minstens twintigduizend calorieën die hun route in mij planden en daar vooral niet aan verbranden dachten.
 
Daags nadien lag mijn maag een beetje overhoop.
Een concurrerende moose kon het niet laten om een quote van de dag voor te dragen :
“Procentueel gezien heb jij vandaag al meer op het toilet gezeten dan mij gekust.”
 
Pfoe zeg, de muggenzifter.
Had ik hem dan verboden van mij te chaperonneren tijdens mijn behoeftes en me ondertussen te kussen?
Ik dacht het niet.