Het leven is een feest. Zonder snotneus.

  

   Samen met moose deden hier zijn zakdoeken hun intrede.
Laaaa-des heb ik daarvoor moeten vrijmaken. Met duizenden tegelijk overspoelden ze het huis. Zijn eerste tien verjaardagen in dit millennium moest hij jaarlijks cadeaus vol snotvodden uitpakken. Voor zijn uitzet.
 
Samen met moose kreeg ik er ook zijn vrienden bij.
Veel overzichtelijker in aantal dan zijn vierkant neuskeutelgoed. En je hoeft er geen verbouwing voor te regelen, ze passen gewoon op een lege stoel in de living. Handig.
 
Samen met moose leerde ik een aantal verre blogvriendjes kennen. Zij lieten het niet na van ons flink uit te lachen met het gat in onze technische auto-apparatuur ; het ontbreken van een gps. Telkens weer. Iedere keer haalde het duo zapmoose hun verenigde schouders op en zwaaiden met een afdoend alternatief, de uitgeprinte versie van Michelin of Mappy. Consuminderen is een werkwoord.
——————————————————————
 
“Het leven is geen feest.”, foeterde een deelnemer van een tv-programma dat ‘Hotel’ heet tussen twee zapbewegingen door, nadat ze anoniem braaksel had gespot in een verstopte gootsteen. Ze doelde op nachtelijke uitspattingen die voorafgegaan waren aan het gezigzag van de alcohol ; van de fles in de maag en van de maag in de pompbak. Ze mocht het leven dan al geen feest vinden, ze liet het lijden ervan – de opkuis – graag over aan een nog getormenteerdere ziel.
Ik dacht aan onze weekendagenda en sprak haar graag tegen : “Maar jawel meiske, het leven is wél een feest.” In ons geval zowel op vrijdag als op zondag. Maar wij schrijven ons dan ook niet in voor halfgare spelprogramma’s waar afzien synoniem staat voor entertainment.
 
Zondag dus.
Eén verre vriend van moose had besloten dat wij deze keer gebruik mochten maken van zijn spiksplinternieuwe accomodatie gecombineerd met overvloedige spijzen en dranken. Feest in Moorsele! Bekende fuifgemeente! Moesten we er al ooit van gehoord hebben.
Slechts ruim anderhalf uur reizen, vertrouwden we alweer op Michelin. Gewapend met vijf kantjes wegbeschrijving en een bloempje trokken we op avontuur.
De E17 rolde nog niet zo lang onder onze wielen of het reutelde in mijn neus. Loszwabberend vocht met toch enkele brokjes obstakel. Maar poeh, wie maakt zich daar druk om als ‘hij die gezegend is met een overvloed aan absorberend snuitmateriaal’ naast je zit?
 
Twee vieze snuifophalingen later :
– “Schattie, heb jij een zakdoek voor me?”
– (tast al zijn zakken af) “Euh… nee.”
– “Hoezo nee? Wat nee? Jij zet normaal geen stap buiten zonder vijf zakdoeken?”
– “Sja, vergeten.”
– “Ik reken wel op jou hè!” *snuif snuif*
(we zoeken tevergeefs de hele auto af op papieren zakdoekjes – “Iedereen heeft toch papieren zakdoekjes in zijn wagen zitten, ergens?” – of een rol wc-papier.)
– “Kijk daar, in de struiken van de middenberm hangt wc-papier genoeg.”
– “Hahaha – neusinademrochel – grapjas.”
 
Wat is een E17 zonder parking? Een parking waar je oplossingen vindt voor snotproblemen? Ondertussen reed ik al vijf kilometer met mijn wijsvinger in de lucht want de vraag naar een zakdoek kwam er pas nadat ik al ondeugend had gepeuterd, met resultaat. De bevrijding was groot bij het zien van een afrit. De teleurstelling ook, toen we doorhadden dat de uitverkoren verpoosplaats enkel een gesloten frietkot bevatte.
Een laatste krachtinspanning denkwerk bracht soelaas.
– “Ooo, weetjewat, ik pak dat papier wel, het eerste blad, dat hebben we toch al verreden en op het laatste staat praktisch niks op.”
Uw zapnimf snoot zich een opluchting in twee velletjes printroute. Niet gemakkelijk! Maar moeilijk gaat ook. Zelfs zonder inktafdrukken op haar snoet. Wie zegt er dat het leven geen feest is? Je moet alleen de ballonnen zelf nog opblazen.
 
“Tralalalaaaa,” lachten we voortgezet met onze vindingrijkheid, “met een gps was het geen waar geweest hoor!”
 
“Boehoehoehoe,” ergerden we ons een uur later, “met een gps was het geen waar geweest!”
Wat heb je aan schriftelijke straatnamen als men er in Moorsele een sport van maakt de naamplaten van de straten uit hun houder te jatten. Geen straatnaam te lezen en onze ‘links’ en ‘nu rechts’ klopten ook niet meer.
Niks zo doeltreffend om een relatie te testen – Temptation Island is voor watjes – als verloren te rijden in de Vlaanders.
 
– “Vraag het dan, daar is een meneer.”
– “Kan jij dat niet vragen?”
(Uiteindelijk zitten we in de juiste straat. Ik sla gemakshalve tien minuten ambras over.)
– “Welke nummer woont die kerel?”
– “Dat weet ik niet.”
– “???   Waarom weet jij dat niet? Jij zou dat toch moeten weten? Jij hebt het opgezocht!”
 
– “OMDAT GIJ UW NEUS IN ZIJN ADRES HEBT GESNOTEN, MENS!”

18 Reacties to “Het leven is een feest. Zonder snotneus.”

  1. zeezicht Says:

    Had je toch maar een rol ‘medaillonnekes’ meegenomen van bij madame. daar kwam je wel een tijdje mee toe!

  2. micheleeuw Says:

    Schitterend ! Ik zie het zo voor me.
    Mijn schat laat me ALTIJD minstens 1 keer verkeerd rijden. Ik lach me dan te pletter. Waarom zou ik me boos maken ?

  3. Sjattie Says:

    Euhm, hoe moeilijk was het om de vriend te bellen en hem u door de vlaanders te laten loodsen? Of stond de trots een beetje in de weg 😉

  4. licht in de duisternis Says:

    Was dat verhaal een hint voor een volgend verjaardagscadeau? Een pakje zakdoeken kan er hier altijd wel af.

  5. hilde Says:

    Moorsele.. zoo vér is dat nu ook weer niet .. vanuit gezien dan 😀

  6. veerle Says:

    Als ik dat geweten had, wij reden zondag ook op de E17, en ik had wél zakdoeken bij. Je had er gerust een mogen gebruiken.

  7. Margo Says:

    De grootste neusbrok zat net over het huisnummer? Gijle zijt een koppel dat met gemak 100.000 dollar zou kunnen winnen in America’s most amazing funniest home video’s dinges…

  8. annava Says:

    Haha. Beter dat dan dat je -als begroeting- een dikke snottebel achterliet op zijn kaak.

  9. Madame Says:

    Wat een clou! Ik ligt plat! Dat moest jullie weer overkomen.

  10. clara Says:

    Schitterend! Maar hoe zat het hier in feite met de verhouding foeteren-kussen?

  11. Dagoog Says:

    Jee o jee, “wuk smit’n z’ier were bin'” zouden we hier zeggen. De volgende keer mogen jullie tot bij mij komen (ik heb neusdoeken) en breng ik jullie hoogstpersoonlijk naar het juiste adres. Waarom jullie die vriend niet gebeld hebben, is mij, net als Sjattie, een raadsel, maar dat kon ik ook opgelost hebben met de telefoonboek die er anders toch maar werkloos bij staat in mijn boekenkast. Meer nog, je zou het hele ‘spel’ zelfs nog meegekregen hebben. Meteen ook handig voor neus- en lagerliggende problemen onderweg…

  12. hoofdstukacht Says:

    brrrrrrrrrrrrrrrr! zo met de lunch in het vooruitzicht. heb met iets te hard ingeleefd. wel lachen.

  13. Dana Says:

    Heb je dat papiertje dan terug opengemaakt om het huisnummer te lezen?

  14. zapnimf Says:

    @Zeezicht : Inderdaad, had ik maar… dan was er mij weeral een vettig verhaal bespaard gebleven.

    @Micheleeuw : Neuuuu oor, niemand was hier boos *kuch*

    @Sjattie en Dagoog : Het is nogal moeilijk te bellen om dan te zeggen dat je niet eens weet in welke straat je staat omdat de gemeente nul komma nul prioriteit maakt van straatbenaming.
    Toen we eindelijk in de juiste straat stonden hebben we wel gebeld voor het nummer : 29 dus
    Wat hij er niet bij zei of het nu 29, 29a of 29b was. Drie 29’s! Dan zijn we maar bellen gaan lezen.

    @Licht in de duisternis : Een gps is ook ok hoor.

    @Hilde : Ze bestaan echt! Mensen die in de buurt van Moorsele wonen en er zelfs in!

    @Veerle : Ik was diegene met de wijsvinger stijf omhoog. Laten we afspreken voor in ’t vervolg?

    @Margo en Dana : Wij zijn een koppel dat ons snotpapier in een vuilbak gooien voor een gesloten frituur. Dat zijn wij. Proper enzo.

    @Annava : Fijn dat je er de voordelen van inziet! Je bent de enige waarschijnlijk.

    @Madame : Lach maar, ja. We zijn het nu toch al gewoon.

    @Clara : 100%-0% foeteren gaat makkelijk achter een stuur, kussen daarentegen.

    @Dagoog : Winder ain eest us an’ gewoschn vo da we begosten mè étn.

    @Hoofdstukacht : Zapnimf leest men best na de lunch, sorry!

  15. Stef Flater Says:

    Doet me er aan denken dat ik beter een paar pakjes papieren zakdoeken in mijn rugzak stop. Beter nog: een stuk of tien. 😉
    De trein is daarvoor toch handiger: overal wc-papier en geen gps nodig.

  16. zapnimf Says:

    @Stef Flater : Al eens gespoord naar Moorsele?
    Twee treinen en twee bussen, drie keer tien minuten te voet en slechts twee uur en drieënvijftig minuten onderweg en oja… op zondag rijdt die trein niet. Misschien toch niet zo handig.

  17. Laleña Says:

    ‘Ik sla gemakshalve tien minuten ambras over.’
    tiens, krijg ik een nu een déjà-vu over jullie eerste snotloze bezoek – samen – aan E-K? toen zijn jullie bij manier van spreken over over Parijs gereden alvorens daar te belanden 😉

  18. Stef Flater Says:

    Ik bedoelde niet dat je met de trein naar Moorsele moet maar dat ik al geluk gehad heb op dagen met snotneus zonder zakdoeken bij te hebben, ik met de trein was zodat ik me kon verhelpen met een rol wc papier.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: